Ég bjóst reyndar ekki við að heyra nákvæmlega sömu rökfræði frá Ólafi Páli Gunnarssyni þegar hann mætti sem kynnir á sameiginlega tónleika Rokkkórs Íslands og Lögreglukórsins. Hann tjáði áheyrendum í Silfurbergi nefnilega að því meira sem þeir klöppuðu, því betri yrði kórsöngurinn.
Rokkkór Íslands og Lögreglukórinn, Silfurberg í Hörpu miðvikudaginn 20. maí.
Tónleikarnir höfðu þó byrjað mjög vel. Fyrsta lagið var „Ísland er land þitt“ eftir Magnús Þór Sigmundsson, gjarnan kallað þjóðsöngur Íslendinga númer tvö. Lagið einkenndist af gríðarlegri sönggleði. Túlkunin hjá þessum stóra, sameinaða kór var hrífandi. Fagnaðarlætin voru í samræmi við það, en svo kom Ólafur Páll með þessi undarlegu tilmæli sín. Þau drápu stemninguna um stund. Sem betur fer komu orð hans þó ekki að mikilli sök; kórarnir voru einfaldlega of fjörugir til að láta eitthvað svona aftra sér. Fljótlega urðu allir glaðir á ný.
Enginn öskrandi múgur
Þar sem rokkkór var annar kórinn á tónleikunum, bjóst maður náttúrulega við rokktónlist. Hún á sennilega helst heima í myrkum, sveittum kjöllurum þar sem gólfið er klístrað af bjór og múgurinn öskrandi í stympingagryfju fyrir framan sviðið. Harpa er hins vegar byggð fyrir sinfóníur og djúphugsandi fólk sem mætir með þykkar tónleikaskrár. Þegar Rokkkórinn, Lögreglukórinn og rokkkóngurinn Stebbi Jak leiddu saman hesta sína í þessu fágaða rými var lagt upp í súrrealískt ferðalag á milli tveggja heima.
Væntingar og veruleiki
Maður mætti með væntingar um brjáluð gítarsóló, lög eftir Ozzy og Lemmy og „fokkum upp kerfinu“-andrúmsloft. Veruleikinn var hins vegar hnitmiðuð kórstjórn og stilltir en hamingjusamir áheyrendur. Í stað þess að henda sjónvarpi út um hótelgluggann á eftir tónleikana, raulaði maður yfir kamilluteinu laglínur eftir menn sem heita Magnús.
Bíddu nú við. Magnús? Þegar minnst er á „rokkkór“ rennur hugurinn ósjálfrátt til sveita eins og Black Sabbath eða Motörhead. En hverjir báru kyndil uppreisnarinnar hér? Jú, hin heilaga þrenning íslenskrar dægurtónlistar: Magnús Þór Sigmundsson, Magnús Eiríksson og Magnús Kjartansson. Það öskrar ekkert „niður með kerfið“ alveg jafn mikið og lög eftir menn á eftirlaunaaldri sem heita Magnús – sérstaklega þegar einn þeirra hefur þegar kvatt þessa jarðvist. Eða þannig. Nei, þetta voru eiginlega lög sem flestir tengja við útilegur, rigningu á Þingvöllum og rækjusamlokur í sjoppu. Ekki beint rokk og ról.
Engin nótnahefti og fjörug rytmasveit
En lögin voru ekki leiðinleg. Kórstjóri kvöldsins, Matthías V. Baldursson, hafði góða stjórn á fólkinu og bendingar hans voru akkúrat. Enginn var með nótnahefti og kórinn sparaði sig ekki. Í staðinn fyrir virðulegan píanóleikara var hörku rytmasveit sem hélt þessu öllu saman eins og klettur.
Hér má lesa alla tónlistargagnrýni Jónasar Sen.
Auglýst eftir dýnamík
Ef maður getur fundið að einhverju, þá er það helst að dýnamíkin týndist algjörlega. Andrúmsloftið varð fljótt einhæft; það var einhvern veginn allt, alltaf, á fullum styrk. Kórinn var jú magnaður upp; það voru allir með míkrófóna.
Þessi stanslausa keyrsla fór lögunum misvel, svo vægt sé til orða tekið. Tökum sem dæmi lagið Sólarsamba eftir Magga Kjartans. Það á í eðli sínu að vera létt, seiðandi og eggjandi. Í staðinn var flutningurinn eins og reiður fíll að ráðast á bílalest saklausra túrista. Þetta var einfaldlega allt of mikið. Meiri fjölbreytni hefði verið nauðsynleg. Endalausir hápunktar hafa þær afleiðingar að það verður enginn hápunktur.
Gestasöngvarar ollu vonbrigðum
Stebbi Jak kom fram í um sex lögum, en náði sjaldan að rísa upp úr þykkum hljóm kórsins. Röddin blandaðist illa við heildina og í lögum sem þurfa ástríðu, bit og persónulega áhættu vantaði neistann.
Hinn gestasöngvarinn var Áslaug Helga Hálfdánardóttir. Hún tók meðal annars Dag sem dimma nátt eftir Magnús Þór. Þar gekk ýmislegt illa upp. Tónhæðin var ótrygg á köflum og raddbeitingin var svo hvöss að fegurðin hvarf úr laginu. Það var eins og Áslaug reyndi of mikið; söngur hennar var klassískt dæmi um að minna er meira.
Kórmeðlimirnir sem sungu einsöng, þau Helga Ingibjörg Guðjónsdóttir og Tómas Guðmundsson, stóðu sig hins vegar prýðilega og áttu sviðið skuldlaust.
Trommuleikarinn í búrinu
Eitt það fyndnasta við tónleikana var að trommuleikarinn (Jón Geir Jóhannsson úr Skálmöld) var geymdur í glerbúri. Það voru auðvitað tæknilegar ástæður fyrir því sem lúta að hljóðstjórn. Ég hugsaði samt ósjálfrátt: Þetta er hættulegur villimaður sem vissara er að læsa inni. Jón Geir var að vísu afskaplega góðlegur og brosti vinalega allan tímann, en svoleiðis náungar eru einmitt varasamastir, ekki satt? Sennilega voru þetta tilmæli frá lögreglunni: ef trommuleikarinn er ekki í búri, þá syngur okkar fólk bara alls ekki!
Niðurstaða:
Þótt smitandi lífsgleði og mikil orka kóranna tveggja héldu uppi dampi í Silfurbergi, týndist listræna framkvæmdin stundum í yfirkeyrslu. Á köflum minnti hún meira á vinnuvél en tónlist og flatti út alla hápunkta. Tónleikarnir seldu hugmyndina um rokk og uppreisn, en buðu svo upp á útilegu á Þingvöllum þar sem atvinnusólóistar ollu vonbrigðum en áhugafólkið sjálft blómstraði. Skemmtilegt og kraftmikið kvöld, en ef þetta var rokk og ról, þá var rokkið komið í regngalla með rækjusamloku í vasanum.
