Íris Erlingsdóttir skrifar:

Bresk stjórnvöld hafa ákveðið að samfélagsmiðlar feli í sér of mikla áhættu fyrir börn yngri en sextán ára því að notkun þeirra geti skaðað geðheilsu þeirra og þroska og leyft inn í líf þeirra áhrif sem þau hafi ekki þroska til að takast á við. Samt sem áður hyggjast sömu stjórnvöld nú halda áfram með „læknisfræðilega" tilraunastarfsemi þar sem kynþroskahemlandi lyf verða gefin börnum allt niður í ellefu ára aldur.

Rannsóknir reyndust vera af „lélegum gæðum"

Breska heilbrigðisþjónustan NHS fól dr. Hilary Cass að fara yfir vísindalegan grunn þeirra læknisfræðilegu inngripa sem beitt er gagnvart börnum sem glíma við vanlíðan tengda „kynvitund." Niðurstöður Cass-skýrslunnar, sem birt var árið 2024, voru sláandi: vísindalegur grunnur „barnakynlæknisfræði" er afar veikburða. Fyrirliggjandi rannsóknir reyndust vera af „lélegum gæðum" og aðeins „afar takmörkuð gögn" væru til um langtímaafleiðingar læknisfræðilegrar „kynleiðréttingar."

Niðurstöður skýrslunnar voru í samræmi við greiningu bandaríska heilbrigðis- og félagsmálaráðuneytisins. Cass-skýrslan komst m.a. að þeirri niðurstöðu að kynþroskahemlar hefðu neikvæð áhrif á bein- og hjartaheilsu, án þess að sýna fram á minni kynama eða aukna ánægju með eigið líkamsímynd. Jafnframt var bent á verulega óvissu um líkamlegar og sálrænar langtímaafleiðingar meðferðanna.

Til að bregðast við þessum niðurstöðum bönnuðu bresk stjórnvöld ótímabundið ávísun kynþroskablokkara til ólögráða einstaklinga með kynama og vísuðu til „óásættanlegrar öryggisáhættu". 

Tilraunin stöðvuð tímabundið

Tilraunin var stöðvuð tímabundið fyrr á þessu ári eftir að eftirlitsaðilar lýstu yfir áhyggjum af mögulegum neikvæðum langtímaáhrifum – gögnin voru ófullnægjandi, hættan á líkamstjóni var veruleg – og lagt var til að lágmarksaldur þátttakenda yrði hækkaður. Í vikunni samþykkti breska þingið hins vegar að hefja rannsóknina á ný samkvæmt endurskoðuðu verklagi sem felur í sér auknar varúðarráðstafanir varðandi beinheilsu, vitsmunaþroska, frjósemi og önnur þekkt áhættuatriði. Stúlkur geta verið allt niður í ellefu ára gamlar. 

Í stuttu máli: Eigin læknisfræðileg úttekt Breta komst að þeirri niðurstöðu að kynþroskahemlar fælu í sér verulega áhættu og engin traust gögn sýndu fram á ávinning þeirra. Viðbrögð stjórnvalda voru að banna hefðbundna notkun lyfjanna en jafnframt að heimila rannsókn sem ætlað er að kanna hvort áhættan sé raunveruleg!

Kjarni málsins snýst ekki um virkni kynþroskahemla. Við verðum að hafna þeirri hugmynd að nokkur manneskja, hvort sem hún er barn eða fullorðin, sé „trans". Með því að hafna þessari skaðlegu tvíhyggju hugar og líkama verður hlutverk lækna ekki það að greina hver sé „í raun og veru trans" og þar með gjaldgengur í hormónameðferðir eða skurðaðgerðir.

Ekki ætti að framkvæma neinar rannsóknir á svokölluðum „kynstaðfestandi meðferðum," hvorki á börnum né fullorðnum, því þær byggja á þeirri forsendu að einstaklingur geti verið „fæddur í röngum líkama" og að læknar geti að einhverju leyti breytt kyni viðkomandi.

Ég er langþreytt á umræðunni um „transgenderisma". Að nokkur skuli geta tekið alvarlega þá hugmynd að karlmaður geti verið kona, stúlka geti verið drengur, einstaklingur geti verið hvorugt kynið eða ekkert kyn er fáránlegt. Enn verra er að þessi hugmyndafræði var fest í lög, studd af stjórnmálamönnum og læknum sem hafa varanlega stórskaðað fólk, andlega og líkamlega (á kostnað skattgreiðenda), allt hyllt af fjölmiðlum og notað sem vopn gegn þeim sem leyfðu sér að efast um hana.

Við tókum þátt í umræðunni

Við, hinir meintu „transfóbar", tókum þátt í umræðunni – að því marki sem hún var leyfð – oft með miklum persónulegum kostnaði, lögðum fram rök, gögn og staðreyndir sem studdu okkar niðurstöðu, sem allir vita að er rétt. LGBTQ-aktívistar framleiddu hins vegar óskiljanlegar „fræðigreinar" og vafasamar „rannsóknir" og svöruðu allri gagnrýni með persónuárásum. Engin rök styðja hugmyndina um „kynvitund" og engin gögn hafa sýnt fram á að hormónameðferðir eða skurðaðgerðir séu árangursríkar meðferðir.

Spurningin er ekki hvort kynþroskahemlar virki, heldur hvers vegna samfélag, sem telur börn og ungmenni of viðkvæm fyrir Instagram, leyfir ellefu ára gömlum börnum að vera fórnarlömb í læknisfræðilegri tilraunastarfsemi, sem vitað er að mun valda þeim tjóni á líkama og sál.  

Komandi kynslóðir munu líta á þetta tímabil með sömu forundran og við höfum litið á önnur fjölda-geðrof í gegnum tíðina. Þær munu fyrst og fremst spyrja, ekki hvers vegna við trúðum þessu, heldur hvers vegna allar stofnanir þjóðfélagsins kröfðust þess að almenningur yrði að þykjast trúa þessari hættulegu fásinnu og hvers vegna þeim, sem lögfestu líkamstjón barna og ungmenna, var ekki refsað með fangelsisvist eða verr. 

Höfundur er fjölmiðlafræðingur.