Lindsay Clancy er ljósmóðir frá Duxbury í Massachusetts. Hún og eiginmaður hennar, Patrick Clancy, eignuðust þrjú börn: Coru, 5 ára, Dawson, 3 ára, og Callan, 8 mánaða.
Lindsay er ákærð fyrir að ráða börnunum bana á heimili þeirra.
Réttarhöld yfir henni hófust í júlí.
Málið hefur vakið mikla athygli um allan heim og milljónir hafa fylgst með réttarhöldunum í beinni útsendingu.
Málið vekur ekki aðeins spurningar um sekt eða sakleysi Lindsayjar heldur umræðu um geðheilbrigðisþjónustu nýbakaðra mæðra í Bandaríkjunum og hvort heilbrigðiskerfið hafi mögulega brugðist henni.
Lýst sem hamingjusamri fjölskyldu
Lindsay Clancy fæddist 11. ágúst 1990 og ólst upp í Connecticut. Hún kynntist eiginmanni sínum, Patrick, 2013 og þau giftust þremur árum síðar.
Þeim hefur verið lýst sem hamingjusamri fjölskyldu sem naut þess að ferðast og vera með börnunum þremur.
Eftir að yngsta barnið, Callan, fæddist í maí 2022, breyttist hegðun Lindsayjar. Hún fékk mikinn kvíða, átti erfitt með svefn, var hrædd við að vera ein og talaði um að eitthvað alvarlegt amaði að sér.
Hún leitaði sér hjálpar og var meðal annars í meðferð á sjúkrahúsi þar sem hún var greind með alvarlegt þunglyndi án einkenna um geðrof.
Á fimm mánaða tímabili leitaði hún til ótal lækna sem skrifuðu upp á meira en 30 lyfseðla og 13 mismunandi geðlyf.
Fjölmörg vitni hafa komið fyrir dóminn enda málið umfangsmikið.
Eitt vitnanna er fyrrverandi tengdamóðir Lindsayjar, móðir Patricks. Hún sagði Lindsay hafa sagt sér frá vanlíðan sinni í nóvember 2022, hún ætti erfitt með svefn, væri lystarlaus, haldin kvíða og niðurdregin.
Var sem hver annar dagur
Tveimur mánuðum síðar, þann 24. janúar 2023, fór Lindsay með elsta barnið, dótturina Coru 5 ára, til læknis. Eiginmaður hennar var heima með bræðurna Dawson og Callan.
Þegar mæðgurnar komu heim fór fjölskyldan út að leika sér og ekkert benti til þess sem síðar átti eftir að gerast.
Klukkan fimm, seinnipart þessa örlagaríka dags, bað Lindsay Patrick að sækja lyf fyrir Coru í apótek.
Patrick lýsti því fyrir dómi að þegar hann fór af heimilinu hafi hann kysst Coru bless, séð Dawson sitja á sófanum og borða og Lindsay hafi staðið við dyrnar með Callan litla í fanginu.
Það var í síðasta sinn sem hann sá börn sín á lífi.
Um klukkustund síðar kom Patrick aftur heim með lyf Coru og kvöldmat sem hann sótti í leiðinni. Hann segist hafa tekið eftir því að það var óvenju hljótt í húsinu.
Hann hafi kallað á börnin og Lindsay en ekki fengið neitt svar.
Hann fór að leita að þeim. Í bakgarðinum sá hann Lindsay og svo virtist sem hún hefði fallið út um glugga á efri hæð hússins.
Hún var alvarlega slösuð.
Patrick hringdi í neyðarlínuna og lýsti því sem hann sá og fór svo að leita að börnunum. Hann fann þau skömmu síðar í kjallara hússins. Cora og Dawson voru látin en Callan var enn á lífi.
Callan lést á sjúkrahúsi þremur dögum síðar.
Í málflutningi ákæruvaldsins kom fram að Lindsay kyrkti börnin með æfingateygju áður en hún reyndi að svipta sig lífi með því taka inn pillur, skera í úlnliðina og hálsinn á sér og stökkva út um glugga á hjónaherberginu á efri hæð hússins.
Ekki tekist á um sekt eða sakleysi
Málið er rekið fyrir hæstarétti í Massachusetts. Fyrir dómi er í raun ekki tekist á um sekt eða sakleysi Lindsayjar heldur frekar andlegt ástand hennar og hvort hún hafi getað verið ábyrg gjörða sinna.
Ákæruvaldið heldur því fram að Lindsay hafi skipulagt morðin, og eigið sjálfsvíg, með því að senda Patrick að heiman.
Hegðun hennar hafi því verið bæði meðvituð og skipulögð. Lögfræðingur hennar segir hins vegar að hún hafi þjáðst af alvarlegum geðsjúkdómi, fæðingarþunglyndi og fæðingarsturlun.
Lindsay segist sjálf hafa heyrt raddir sem skipuðu henni að myrða börnin.
Fæðingarþunglyndi er talið hrjá eina af hverjum sjö konum í Bandaríkjunum. Einkennin eru meðal annars þunglyndi, kvíði og jafnvel sjálfsvígshugsanir.
Fæðingarsturlun er mun sjaldgæfara ástand sem getur komið fyrir hjá einni til tveimur af hverjum þúsund konum eftir fæðingu. Oft byrja þau veikindi skyndilega, jafnvel innan tveggja til þriggja sólarhringa frá fæðingu, en geta komið fram síðar.
Einkenni fæðingarsturlunar eru til dæmis hegðunartruflanir, þunglyndi, ranghugmyndir og jafnvel ofskynjanir.
Málið er því óvenjulegt og fyrir utan sakamálið sjálft hefur umræðan ekki síst snúist um bandaríska heilbrigðiskerfið og af hverju Lindsay fékk ekki þá hjálp sem hún sannarlega leitaði eftir.
Var Lindsay ekki tekin alvarlega af læknum?
Foreldrar, vinir og systkini Lindsay hafa lýst því fyrir dómi að hún hafi sagt þeim frá sjálfsvígshugsunum, svefnleysi, kvíða og ótta um að hún gæti skaðað börnin.
Þrátt fyrir alla þá aðstoð sem hún sótti sér vegna þessa hafði enginn einn heilbrigðisstarfsmaður yfirsýn og heildarmynd af því sem var að gerast.
Enginn fylgdist með og brást við endurteknum læknisheimsóknum hennar.
Þetta hefur verið áberandi í umræðunni. Gagnrýni á þennan skort á samræmingu milli heilbrigðisstarfsfólks og takmarkaðan aðgang kvenna að geðheilbrigðisþjónustu eftir fæðingu.
Það hefur komið fram fyrir dómi að Lindsay hafi verið ástrík móðir, hún var vel menntuð og vön að sinna fólki. Þeirri spurningu hefur verið velt upp hvort það hafi ekki verið tekið nægilega alvarlega þegar hún sagði frá því hversu illa henni leið.
Svo er það spurningin um aðgengi að geðheilbrigðisþjónustu í Bandaríkjunum og í umræðum um málið hefur verið kallað eftir betri þjálfun lækna í að meta líðan mæðra eftir fæðingu svo og betra aðgengi að þjónustunni sjálfri, en það getur verið ójafnt eftir samfélagslegri stöðu.
Óhað því hver niðurstaða málsins verður fyrir dómi er óhætt að segja að það hafi vakið spurningar um bandarískt heilbrigðiskerfi og hvernig það bregst við alvarlegum, geðrænum veikindum eftir fæðingu - ekki síst þegar móðirin virðist, utan frá, standa sig vel.
