Hún hefur gengið í gegnum sorg og áföll en finnur fegurðina í þroskanum, leyfir sér að dreyma stórt án þess að það taki yfir og þegar öllu er á botninn hvolft er hún sannur lífskúnstner.
Í vor vann Berglind til Grímuverðlauna sem leikkona ársins í aukahlutverki fyrir hlutverk sitt sem Ófelía í sýningunni Hamlet í Borgarleikhúsinu. Það er nokkuð ljóst að hún er rétt að byrja.
Peppræður það besta við boltann
Berglind fer með aðalhlutverk í nýja verkinu Svikasögur á stóra sviðinu í Borgarleikhúsinu og síðastliðin ár hafa verið mikið ævintýri í starfi hennar.
Hún minnir svolítið á stjörnur frá sjöunda áratugnum á borð við Twiggy og Edie Sedgwick, með stutta hárið sitt og löngu augnhárin, situr vel í sjálfri sér og hefur þurft að leita mikið inn á við í listinni. Í dag býr hún í Vesturbænum með sínum heittelskaða Jakobi van Oosterhout og elskar hversdagsleikann með honum.
„Ég er úr Hafnarfirðinum og er í grunninn fótboltastelpa, þannig að ég er kannski ekki þitt týpíska leikhúsbarn. Þrátt fyrir það kraumaði þessi listræni áhugi alltaf einhvers staðar innra með mér þó að ég gæti ekki almennilega áttað mig á því á þeim tíma,“ segir Berglind brosandi og bætir við að vísbendingarnar hafi þó verið víða.
„Mér fannst alveg gaman í fótboltanum en ég var aldrei landsliðsefni. Undir lok ferilsins var ég fyrirliði í B-liðinu og ég fann mig svo sannarlega í því hlutverki, að vera með peppræður fyrir liðið og svona. Kvöldvökurnar með stelpunum voru líka minn tími til að blómstra,“ segir hún og hlær, en hinar stelpurnar voru ekki jafn spenntar fyrir atriðum og hún.
„Ég var að draga vinkonur mínar með mér í hæfileikakeppnir eins og bæjarhátíðina Tvær í tungunum þar sem við klæddumst einhverjum rassabuxum og ég hugsaði: Þetta er að fara að tryggja okkur sigurinn.“
Kosmísk vegferð leitt hana á réttan stað
Berglind gekk í Áslandsskóla og nýtti hvert tækifæri til að stíga á svið.
„Ég áttaði mig samt ekki á því að leikhúsið væri vettvangur fyrir mig fyrr en ég fór í Versló í listabekkinn. Það er eiginlega hálf ótrúlegt að hugsa hvert lífið og heimurinn hefur leitt mig því ég ætlaði mér alltaf að fara í Kvennó.
Allir í kringum mig fóru í Flensborg en ég fann að mig langaði að fara eitthvað annað og prófa eitthvað glænýtt. Kvennó var fyrsta valið hjá mér alveg þangað til að klukkan var korter í miðnætti daginn sem skilafrestur fyrir umsóknir rann út.
Ég sat fyrir framan tölvuna með mömmu og fyrrum mágkona mín kom fram til að fara á klósettið. Hún sagði við mig: „Nei Berglind, þú átt að fara í Versló“. Þannig að ég hugsaði bara okei fokkitt og sótti um.“
Berglind segist ekki trúa á neitt tilviljanakennt heldur hafi þetta frekar verið eitthvað kosmískt.
„Heimurinn var að vísa mér leiðina, ég trúi því.“
Feimni, hvað er það?
Feimnin angraði Berglindi aldrei nokkurn tíma.
„Ég held að allir í kringum mig hafi vitað að ég færi í þessa átt. Ég geri oft grín af því að ég er smá svartur sauður fjölskyldunnar, eða ég sting allavega mjög í stúf við systkini mín.
Ég er yngst og systir mín er mjög feimin þannig að ég var svolítið alin upp við það að tala fyrir hana. Sem barn var ég alltaf að halda atriði heima, við vorum með búningakistu og ég safnaði fjölskyldunni saman og sagði: Nú skal ég skemmta ykkur,“ segir Berglind og skellir upp úr.
Hún á þó ekki langt að sækja tónlistaráhugann þar sem faðir hennar var tónlistarmaður og Berglind ólst mikið upp í kringum tónlistina.
„Hann var með sitt tónlistarherbergi og oft ómaði gítarleikur og söngur um heimilið. Pabbi var í rokk- og blúsbandi og það er mín æska. Hann var í hljómsveit með vinum sínum og þeir tóku sér ekki alvarlega. Þetta var nokkurs konar bumbuband, svona eins og bumbuboltinn er, og þeir gáfu út plötu og allt.“
„Hvernig þorði ég þessu?“
Þegar Berglind var komin í Versló byrjaði hún sannarlega að blómstra.
„Ég var í Nemó og Listó leikritum og í Rjómanum að gera sketsa. Þar fann ég mig algjörlega.“
Margir unglingar upplifa það að finnast lífið einum of vandræðalegt og vilja helst ekki fara út fyrir neitt sem heitir þægindarammi eða box. Berglind var ekki ein af þeim.
„Ég skil það stundum ekki. Ég horfi oft til baka og hugsa: Hvernig þorði ég þessu eiginlega? Ég er mjög stolt af yngri mér að hafa þorað svona að fara út fyrir boxið. Menntaskólaárin eru viðkvæmur tími en ég var algjörlega óbeisluð.
Í Rjómanum var ég oft að leika skrýtna karaktera og í Nemó líka. Það er svo frábært, ég er mjög stolt af sér fyrir það þó að ég hugsi stundum bara guð, gerði ég þetta,“ segir Berglind hlæjandi.
Í stetsagerðinni höfðu stelpur sem dæmi sannarlega ekki fengið jafn mikið pláss og strákarnir.
„Ég kann rosalega vel að meta það þegar ungar stelpur segjast hafa litið upp til mín frá því ég var í Versló. Það er mjög verðmætt og ég hef verið rosalega lánsöm að finna alltaf stuðning í kringum mig fyrir það sem ég er að gera. Mamma og pabbi hafa alltaf lyft mér upp og sömuleiðis aðrir fjölskyldumeðlimir og vinir.“
Ofboðslega hollt að fá neitun
Besti vinur Berglindar er önnur stjarna í Borgarleikhúsinu, Mikael Kaaber.
„Við vorum saman í bekk í Versló, fórum svo saman í prufur fyrir leikarann í LHÍ og komumst hvorugt inn í fyrstu tilraun. Þá fórum við saman til London til að fara í prufur fyrir skóla þar en vissum bæði að okkur langaði að læra hérna heima.
Við höfum unnið alls kyns verkefni saman, kynntum meðal annars Skrekk nokkur ár í röð og settum upp sýningu með Gaflaraleikhúsinu.“
Ári síðar flugu vinirnir inn í leikarann hérlendis en neitunin var holl og góð að sögn Berglindar.
„Auðvitað er alltaf erfitt að fá neitun en það er ofboðslega hollt líka. Þú finnur þá hversu mikið þig raunverulega langar að gera þetta og hugsar: „Ég ætla ekki að sætta mig við að láta hér við liggja, ég þarf að vinna enn harðar að þessu“.
Við Mikki höfum verið mjög samstíga í þessu og það er mjög dýrmætt að eiga svona góða vini sem maður getur speglað sig í og unnið með.“
Missti föður sinn úr „helvítis krabbanum“
Árin í LHÍ voru gefandi og krefjandi fyrir Berglindi.
„Þetta var tími þar sem maður þurfti rosalega mikið að horfast í augu við sjálfan sig, krukka í öllum tilfinningunum og kynnast sér sem listamanni. Þarna var maður ekki lengur bara að grínast á sviðinu heldur var óumflýjanlegt að kafa í dýptina, sem getur verið erfitt en rosalega skemmtilegt líka. En þetta var náttúrulega skrýtinn og erfiður tími fyrir mig persónulega.“
Berglind byrjaði í skólanum haustið 2021 en varð fyrir miklu áfalli fyrr um árið.
„Þá missti ég pabba og maður er allt önnur manneskja fyrir og eftir það. Þannig þurfti ég líka að kynnast sjálfri mér á nýjan hátt. Skólinn hjálpaði mikið til við það og þessi ár voru mjög krefjandi líkamlega og andlega.
Það er erfitt að koma því í orð hvað þetta er allt mótandi og maður kynnist hliðum á sér sem maður hafði aldrei pælt í áður. Þetta var rosa erfiður en mjög fallegur tími einhvern veginn.“
Berglind var 21 árs þegar hún missti pabba sinn, úr „helvítis krabbanum” eins og hún sjálf segir. Í skólanum kynntist hún samnemanda sínum Jakobi og þau urðu fljótlega góðir vinir.
„Ég man eftir að hafa séð hann í prufunum að spila á trompetið og hann er svo brjálæðislega hæfileikaríkur. Það myndast strax falleg vinátta okkar á milli og við byrjum ekki saman fyrr en í lok annars árs. Frá LHÍ stendur auðvitað upp úr að hafa kynnst Jakobi, það gefur auga leið,“ segir Berglind brosandi.
Reyndi strax á styrk sambandsins
Þegar þau voru nýbyrjuð saman stóðu þau Jakob og Berglind frammi fyrir mjög krefjandi verkefni.
„Jakob minn veikist úr krabbameini þegar við erum búin að vera saman í alvöru í svona korter. Við sem par vorum þarna sett í þetta verkefni að sjá hversu sterk við erum saman. Við komumst strax að því að við stöndum mjög þétt saman.
Þetta var náttúrulega erfiðast fyrir Jakob minn en saman náðum við að yfirstíga þetta og ég er rosalega þakklát fyrir sambandið okkar,“ segir Berglind einlæg og ástfangin.
Eftir viðburðarík ár í Listaháskólanum fóru hjúin saman í Þjóðleikhúsið. Meðal fyrstu leikverka Berglindar þar var Stormur, söngleikur úr lögum Unu Torfa, og þar var Berglind að syngja, en söngurinn er eitt af fáu sem Berglind hefur verið feimin með.
„Ég hef mjög gaman af því að syngja en ég er nýbyrjuð að vera hugrökk í því. Ég leit aldrei á mig sem söngkonu en nýlega hef ég þorað að segja það.
Pabbi var náttúrulega söngvari og hann var alltaf að segja við mig: „Þú verður að syngja meira, þú syngur svo vel“. Mér fannst það alltaf vandræðalegt og fannst ég ekkert syngja neitt æðislega. Það er samt eitthvað núna sem fær mig til að hugsa að lífið sé einfaldlega of stutt til að hugsa það, ég elska að syngja og ætla að njóta þess.“
Aðspurð hvort það sé ekki svolítið falleg tenging við föður hennar líka segir Berglind:
„Bara hundrað prósent. Þegar ég syng finn ég einna mest fyrir pabba, raunverulega. Núna er ég að þora að taka utan um það.“
Leikaragata, líf og fjör
Í leikritinu Svikasögur fær Berglind að njóta þess að þenja raddböndin.
„Þetta er mjög áhugavert og skemmtilegt stykki og það er svo gaman að vinna með Maríu Reyndal. Þetta er búið að vera frábært ferli,“ segir Berglind en frumsýningin fór fram síðastliðinn laugardag og gekk gríðarlega vel.
Hér má sjá stiklu úr verkinu Svikasögur:
„Núna er ég komin í smá æfingafrí þannig að dagarnir eru alls konar en hefðbundin rútína hjá mér er þannig að ég er á æfingum alla daga frá tíu til fjögur og svo eru sýningar á kvöldin og um helgar.
Ég elska hversdagsleikann okkar Jakobs, við búum í Vesturbænum í algjörri leikaragötu og það er mjög mikið líf og fjör,“ segir Berglind og bætir að lokum við að hún reyni alltaf að taka einn dag í einu og sleppa því eftir fremsta megni að ofhugsa hlutina.
„Það er ekki sjálfsagður hlutur að fá að vinna við það sem maður elskar og við Jakob erum bæði svo heppin að fá að gera það. Ég vona að það haldi áfram en ég trúi líka rosalega á það að manifesta og setja orkuna sína á það sem maður þráir og vill.
Á meðan það er gaman þá er allt gott en ég reyni líka að stressa mig ekki of mikið á því að hugsa um framtíðina. Mér finnst best að taka einn dag í einu, lífið er alltof stutt til að ofhugsa eða hika. Maður á að njóta þess að vera til og ég ætla að halda áfram að reyna það,“ segir þessi káta og klára leikkona glöð í bragði að lokum.
Hér má nálgast nánari upplýsingar um sýninguna Svikasögur.
