Ingibjörg Gísladóttir skrifar:

Þeir sem styðja inngöngu í ESB hæðast gjarnan að þeim sem ekki vilja svo mikið sem „kíkja í pakkann“ og ásaka þá um hugleysi. Hvað mig varðar þá líður mér dags daglega eins og Göllunum í Ástríksbókunum sem óttuðust að himininn myndi hrynja í höfuðið á þeim, en Rómverjar ásældust stöðugt land þeirra.

Það varnarstríð er byggt á sannsögulegum heimildum og herma sögur að sjálfur Pontíus Pílatus hafi verið sendur til Gallíu í refsingarskyni fyrir að drepa of marga gyðinga í Landinu helga.

Er Gallarnir voru innlimaðir í Rómaríki þá hættu þeir að vera til sem þjóð, sem er það sem ég óttast með inngöngu í ESB. Sumum finnst það beinlínis æskilegt, því þjóðrembingur hafi iðulega leitt til styrjalda og í bók sinni Borgríkið segir Magnús Skjöld, formaður Evrópuhreyfingarinnar, að þjóðríkin verði æ trénaðra fyrirbæri (16) og virðist hallast að heimsborgaralegum hugmyndum Yuval Harari.

En ef hverju ætti það að gerast hjá okkur í nútímanum? Fyrst má benda á aðdáun ESB á opnum landamærum. Evrópu er ætlað að taka á móti öllum sem eru að flýja stríð, ofsóknir eða loftslagsbreytingar. Nú þegar eru innfæddir í minnihluta í mörgum stórborgum Evrópu.

Ein afleiðing af skörpu innstreymi fólks er að tungumál innfæddra gefur eftir og bjagast. Svíar hafa t.d. sett fram áætlun (Bussing som integrationsatgard í skolan) um að senda börn innfæddra í innflytjendaskólana sem fyrirmyndir að réttri málnotkun. Stór hætta er á að íslenskan víki fyrir enskunni eða afbakist því metnaður stjórnvalda til að varðveita hana er enginn.

Segjum samt sem svo að við höldum áfram að vera þjóð og varðveitum íslenskuna; þá eru við samt í hættu á að verða mun fátækari en nú er. Nýverið gaf Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn út skýrslu um fjárhagsstöðu Evrópuríkja og er hún kolsvört. Skuldir evrópskra ríkja stefna í að verða að meðaltali um 130% af vergri landsframleiðslu árið 2040 og velferðarkerfið er í hættu. Við stöndum mun betur en flest ríkin og nær öruggt að við myndum þurfa að leggja meira í púkkið til ESB en við fengjum til baka.

Þessi þróun lá ljóst fyrir 2019 er Ursula von der Leyen var skipuð því í stefnuyfirlýsingu hennar „A Union that Strives for more“ kemur fram að stefnt sé að kolefnishlutleysi fyrir 2050 (kostar of fjár), að halda skuli áfram að taka á móti hælisleitendum (sem eru margir á opinberu framfæri í Evrópu) en jafnframt að byggja upp lönd þeirra svo þeir hafi síður ástæðu til að flýja. Nýlega mátti sjá á Reuters að ESB hefði fjárfest fyrir 365 milljónir evra í samgöngukerfi Marokkó. Úkraínuhítin gleypir þó mest. Skv. vef Evrópunefndarinnar 15/7 í ár. hefur sá stuðningur náð 216.7 milljörðum evra og bætist enn við.

ESB er ekki lýðræðisleg stofnun og rætt er um að afnema neitunarvald einstakra ríkja. Ursula fékk embættið án lýðræðislegra kosninga. Trúlega hefur ræða hennar á Bilderberger ráðstefnu fyrr á árinu haft sín áhrif.

Á Þjóðfundinum 2009 kom fram skýr krafa um minni spillingu í stjórnkerfinu en spilling innan ESB er síst minni en hérlendis. Minnast má á Qatargate og Pfizergate.

Reglugerðafargani ESB er við brugðið og hamlar það allri nýsköpun og minnkar sveigjanleika og getu til að bregðast hratt við. Við myndum missa hluta af þjóðarsálinni ef öll geta til framkvæmda yrði múlbundin af regluverki.

Gallarnir í Ástríksbókunum höfðu ástæðu til að óttast – og við líka, en líkt og fyrir hrun er ekki hlustað á sérfræðingana. Ekki á Mario Draghi eða Enrico Letta og trúlega verður ekki tekið mark á nýrri skýrslu Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Er ESB ætlað að hrynja svo hægt sé að koma á landamæralausu heimsveldi teknókrata þar sem allir hafa jöfn réttindi – líka stórfyrirtækin og dýrin?

Greinin birtist fyrst í Morgunblaðinu 24.8.2026