Honum var gefið að sök að framkvæma ólögmæta húsleit tvívegis, á sitt hvorum staðnum í Breiðholti. Í fyrra skiptið hafi hann opnað útidyrahurð með lykli sem hann lagði hald á með ólögum, og farið inn án samþykkis eigenda eða úrskurðar dómara.
Í seinna skiptið hafi hann hafið leit án þess að gæta lögmætra aðferða.
Hugsjónirnar fóru öfugt ofan í mannskapin
Maðurinn var búinn að starfa hjá lögreglunni í tæp níu ár, en um mánuði áður en umrædd atvik áttu sér stað var hann fluttur um stöð, frá Hverfisgötu í Reykjavík yfir á Dalveg í Kópavogi. Hann hafi byrjað á nýju stöðinni með því að leggja hald á mikið magn fíkniefna og vildi hvetja menn til dáða og leiða með góðu fordæmi. Hugsjónir hans og markmið hafi hins vegar farið öfugt ofan í mannskapin.
„Fljótlega hefði hann fundið fyrir því að fólk var tortryggið í hans garð,“ er haft óbeint eftir honum í dómnum.
Málsvörn lögreglumannsins gekk út á það að neikvætt umtal á vinnustaðnum hafi orðið uppspretta kærunnar á hendur honum. Dómurinn gaf lítið fyrir það.
Hann játaði að mestu þá háttsemi sem honum var gefið að sök, en vildi þó meina að það sem hann hafi gert hafi ekki verið saknæmt.
Sagðist óvart hafa sett lykilinn á eigin kippu
Varðandi fyrri ákæruliðinn sagði lögreglumaðurinn að þar sem að um gistiheimili var að ræða hafi honum verið heimil innganga inn, þar sem lögreglu sé ætlað að hafa eftirlit með gististöðum.
Eigandi umræddrar íbúðar sagðist reyndar búa þar sjálfur, en leigði út herbergi ýmist í sex til tólf mánaða leigu. Þá sagðist hann aldrei hafa gefið lögreglumanninum leyfi til að fara í íbúðina.
Lögreglumaðurinn sagðist ekki hafa tekið áðurnefndan lykil með ólögum, heldur hafi hann verið með lykilinn, sem var að efri hæð umrædds húss, í vörslum sínum eftir að hafa framkvæmt húsleit á jarðhæðinni. Lögreglumaðurinn hafi óvart sett lykilinn á lyklakippu sína, en hann fannst á henni þegar húsleit var gerð á heimili hans. Hann sagði að maður sem hann hafi handtekið nokkrum dögum áður leyfi til að taka hann.
Með vísan til þessa og annarra atriða þótti dómnum þótti framburður lögreglumannsins ótrúverðugur. Honum hafi átt að vera ljóst að hann mætti ekki vera með þennan lykil, eða fara inn í húsið. Hann var því sakfelldur fyrir þann ákærulið.
Taldi brýna hættu
Annar ákæruliðurinn varðaði það þegar lögreglumaðurinn virðist hafa verið að rannsaka fíkniefnamál. Hann taldi sig mega fara inn án úrskurðar dómstóla. Það hafi verið vegna þess að yfirmaður hans, varðstjóri á vakt, hafi verið á sama máli og hann um að brýn hætta væri.
Varðstjórinn sagði hins vegar fyrir dómi að hann hafi talið að lögreglumaðurinn myndi skrifa skýrslu og óska eftir dómsúrskurði, áður en hann færi inn. Lögreglumaðurinn hafi hins vegar ekki gert það, heldur hringt aftur í hann þegar hann var kominn inn og búinn að finna fíkniefnin sem voru til rannsóknar.
Dómnum þótti að ekkert benti til þess að aðgerð lögreglumannsins þyldi ekki bið. Og var hann líka sakfelldur fyrir það brot.
Líkt og áður segir var lögreglumaðurinn dæmdur í skilorðsbundið fangelsi, en þrjátíu daga refsing hans mun falla niður. Þá er honum gert að greiða verjanda sínum tvær milljónir króna í málsvarnarlaun.
