Þetta meiðyrðamál sem Morten Messerschmidt hefur ákveðið að höfða gegn formanni Radikale Venstre, Martin Lidegaard er nauðsynlegt. Húðlitur er afar mikilvægur í fórnarlambshugsun vinstrisins. Þau velta sér upp úr „brúnum“, „hvítum“ og „svörtum.“ Andstaða borgaralegra afla við íslam hefur hins vegar ekkert með húðlit múslima að gera. Þetta skrifar Lars Kaaber, ritstjóri Kontrast.
Í grundvallaratriðum líkar mér ekki að stjórnmálamenn höfði mál hver gegn hvor öðrum vegna þess sem annar eða hinn hefur sagt í kappræðum. Það hlýtur að vera hægt, fyrir stjórnmálamenn, að vera sammála um hvar mörkin liggja milli umræðu og persónulegra árása á annan hátt en í gegnum dómstóla.
En í málinu milli Morten Messerschmidt og Martin Lidegaard er skiljalegt að Morten Messerschmidt vilji draga skýra línu í sandinn þegar kemur að ásökunum um að húðlitur hafi einhverja þýðingu í gagnrýni á innflytjendur frá múslimaríkjum.
Húðlitur er ekkert sem heldur hægri mönnum uppteknum. Flestir hægrisinnaðir menn sem ég þekki eru blindir á húðlit í samskiptum við annað fólk. Því fleira fólk sem við hittum því minna tekur maður eftir þessu. Sama með kyn í faglegu samhengi.
Borgaralega sinnaðir karlar umgangast konur á vinnustað án þess að leggja áherslu á kynið og öfugt. Þetta er atriði sem þarf ekki að taka mikið pláss. Þótt auðvitað sé munur á körlum og konum er munurinn ekki svo mikill að nauðsynlegt sé að leggja áherslu á hann, hvorki við ráðningar né í samskiptum samstarfsfólks.
Kynþáttahyggjan var meðal okkar
Þannig hefur það ekki alltaf verið. Það má ekki neita því að í gegnum söguna hefur húðlitur fólks verið stimpill sem ekki var hægt að forðast. Þegar ég var barn voru indíánar kallaðir „rauðskinnar“ sem börðust gegn „fölum andlitum.“ Ótal dæmi um slíka kynþáttahyggju má finna í öllum menningarheimum og á öllum tímum.
Kynþáttahyggja er líklega náttúrulegur eiginleiki manneskjunnar, sem krefst virkrar menningarlegrar mótstöðu til að halda í skefjum. Og það ætti borgaralega sinnað fólk að gera. Borgaralegar dyggðir snúast nefnilega að miklu leyti um mótstöðu gegn óæskilegum hliðum þess sem er náttúrulegt – það er menning.
Ég ólst upp í heimi, segir blaðamðurinn, þar sem svörtu fólki í Bandaríkjunum og Suður-Afríku var kerfisbundið mismunað samkvæmt lögum. Þannig var það, og ég geri ekki lítið úr þeirri baráttu fyrir jöfnum réttindum sem svart fólk háði í gegnum borgararéttindahreyfingar bæði í Bandaríkjunum og Suður-Afríku.
Kvennahreyfingin hafði á sama hátt réttmæti sitt. Ekki sem vinstrisinnað, byltingarsinnað afl, heldur sem uppreisn gegn borgaralegu samfélagsskipulagi þar sem konur voru ekki meðhöndlaðar sem jafningjar. Þegar litið er til baka er aðeins hægt að harma að borgaralega sinnað fólk þess tíma hafi verið of seinvirkt og of tregt til að taka þátt í þeirri breytingu.
Við erum komin út úr þessu. Í vestrænum ríkjum höfum við gengið í gegnum menningarlega þróun sem spannað hefur mörg hundruð ár áður en okkur tókst að skapa samstöðu um að húðlitur og kyn séu ekki mikilvægar breytur sem dæma eigi fólk út frá. Þannig er það í dag, orðið borgaraleg dyggð að leggja sig fram um að sjá ekki húðlit, þótt manneskjan sé frá náttúrunnar hendi gerð fyrir hið gagnstæða.
Krampakennt vinstra lið
En vinstrið hefur farið í gagnstæða átt. Eftir því sem borgaraleg samfélagsskipan hefur verið mótuð með jöfnum rétti og viðurkenningu fyrir alla, óháð kynþætti eða kyni, hefur vinstrið þróað ný hugtök, lagt meiri áherslu á auðkenni og gert minnihlutahópa að fórnarlömbum.
Það er eðlilegt, að mati höfundarins, því vinstrið þarfnast ytri einkenna á borð við húðlit í sífelldum tilraunum sínum til að sýna fram á að brúnt og svart fólk búi við svokallaða kerfislæga kynþáttahyggju sem setji það í verri stöðu og geri það að eilífum fórnarlömbum kúgunar hvíta fólksins.
Þessi gamaldags kynþáttahyggja lifir þó aðeins í þeirra eigin hugarheimi. En til þess að halda röksemdafærslu þeirra saman er bráðnauðsynlegt að fólk á hægri vængnum staðfestum fordóma þeirra og flokkum fólk andlega eftir lit andlitsins.
Þess vegna kallar vinstrið innflytjendur frá Stór-Miðausturlöndum nær undantekningalaust „brúnt fólk“ og setur þá í minnihlutahólf sem „brúna.“ Það er synd fyrir þá. Hægri menn mismuni þeim – já, í reynd allt samfélagið samkvæmt þessari fullyrðingu.
Það eru einnig vinstrisinnaðir sem skrifa þykkar bækur með flóknum kenningasmíðum sem eiga að sýna fram á yfirráð „hvíta mannsins“ yfir bæði konum og „brúnum.“ Á svokölluðum woke-rannsóknarstofnunum háskólanna „rannsakar“ fólk slíkt og staðfestir þannig sjálft sig í þeirri trú að hægrisinnaðir, og þá sérstaklega hægrisinnaðir karlar, séu rasistar.
Dómsmálið nauðsynlegt
Formaður Radikale Venstre þjáist einmitt af þessari ranghugmynd – eða reynir að höfða til þess að kjósendur hans hafi hana – þegar hann sagði í hinni alræmdu kappræðu við Morten Messerschmidt:
„Maður vill gjarnan vista og vísa úr landi þúsundum samborgara bara vegna þess að þeir hafa aðra trú eða annan húðlit en flest okkar sem erum í þessu herbergi.“
Með öðrum orðum er það „brúni maðurinn“ sem Morten Messerschmidt er sakaður um að ofsækja. Brúni maðurinn sem vinstrið hefur skapað til þess að eigin hugmyndafræði og tilheyrandi óvinamyndir haldist saman.
Þetta er eitthvað sem okkur sem samfélagi ber að takast á við. Það væri fagnaðarefni ef réttarkerfið horfði á málið í stærra samhengi og áttaði sig á því hvað hér er í raun í húfi – og setti þannig skorður við orð Martin Lidegaard og skoðanabræðra hans, svo ásökunum um kynþáttahyggju linni.
Helga Dögg Sverrisdóttir
