Sæl og takk fyrir spurninguna. Það er svolítið merkilegt hvað við getum saknað þess að langa í eitthvað sem okkur langar ekki í. Virkar eins og ákveðin þversögn en þetta er mjög algengt vandamál. Sérstaklega þegar fólk er á lyfjum sem eru þekkt fyrir að hafa áhrif á kynhvötina.
Kynhvötin kemur ekki alltaf fyrst
Ein algengasta hugmyndin sem við höfum um kynlíf er að það eigi að byrja á löngun.
Okkur langar í kynlíf, við verðum æst, við stundum kynlíf og svo erum við vonandi ánægð á eftir.
Þetta er auðvitað ein leiðin sem kynferðisleg löngun getur virkað. En hún er alls ekki sú eina.
Í kynfræði er gjarnan talað um tvær tegundir kynlöngunar: sjálfsprottna löngun (spontaneous desire) og viðbragðsbundna löngun (responsive desire).
Sjálfsprottin löngun er þessi sem við þekkjum svo vel úr kvikmyndunum. Þú ert kannski að brjóta saman þvott þegar þú færð allt í einu óstjórnlega löngun til að rífa fötin utan af makanum þínum.
Viðbragðsbundin löngun virkar hins vegar öðruvísi. Þar kemur löngunin ekki endilega fyrr en eitthvað hefur þegar vakið upp kynferðislega örvun eða áhuga. Kannski byrjar þetta með kossi, snertingu, daðri eða einfaldlega því að þið eigið góða stund saman.
Þú varst ekkert sérstaklega að hugsa um kynlíf en svo kviknar eitthvað.
Og það er fullkomlega eðlilegt.
Vandinn er að mörg okkar halda að ef okkur langar ekki í kynlíf áður en eitthvað gerist, þá hljóti það að þýða að við höfum enga kynhvöt.
En stundum þarf einfaldlega að skapa aðstæður þar sem löngunin getur kviknað.
Það þýðir þó alls ekki að þú eigir að stunda kynlíf sem þig langar ekki í í þeirri von að löngunin láti sjá sig. Það er stór munur á því að vera opin fyrir því að kanna hvort löngun vakni og því að þrýsta á sjálfa sig að gera eitthvað sem maður vill ekki.
Það er erfitt að vera gröð þegar maður er örmagna
Þú nefnir tvennt sem mér finnst sérstaklega mikilvægt í spurningunni þinni. Annars vegar ertu á lyfjum sem bæla kynhvötina og hins vegar lifirðu mjög annasömu lífi.
Þetta er eiginlega uppskrift að því að kynhvötin fari í langt frí án þess að láta vita hvenær hún ætlar að koma aftur.
Ýmis lyf geta haft áhrif á kynlöngun, örvun og fullnægingu. Þetta eru raunverulegar líkamlegar aukaverkanir sem ekki er einfaldlega hægt að hundsa eða hugsa sig út úr.
Þess vegna myndi ég byrja á því að ræða við lækninn sem ávísaði lyfjunum. Stundum er hægt að breyta skömmtum, skipta um lyf eða finna aðrar leiðir til að draga úr kynferðislegum aukaverkunum. Það fer auðvitað eftir því hvaða lyf þú tekur og hvers vegna.
En svo er það hitt. Þetta annasama líf sem þú nefnir.
Við lifum í samfélagi þar sem við eigum að vera góðir starfsmenn, góðir foreldrar, góðir makar, dugleg í ræktinni, með hreint heimili, heilbrigðan mat á borðum og helst einhver áhugamál líka.
Og svo eigum við að vera ótrúlega kynferðislega spennt þegar við loksins leggjumst upp í rúm klukkan ellefu á þriðjudagskvöldi.
Það er nú kannski svolítið mikið ætlast til.
Kynferðisleg löngun þarf ekki alltaf fullkomna slökun, en langvarandi streita, þreyta og andlegt álag geta sannarlega gert henni erfitt fyrir.
Ef heilinn er upptekinn við að muna eftir tannlæknatímanum, greiða reikningana, skipuleggja barnaafmæli og muna eftir ruglusokkadegi í leikskólanum er kannski ekki mikið pláss eftir fyrir erótískar fantasíur.
Hættu að leita að bensíngjöfinni og skoðaðu bremsurnar
Ein af mínum uppáhaldshugmyndum í kynfræði kemur úr svokölluðu tvíþættu stjórnlíkani kynferðislegrar svörunar (e. dual control model).
Í mjög einfölduðu máli má segja að kynferðisleg örvun hafi bæði bensíngjöf og bremsur.
Bensíngjöfin er allt það sem kveikir á þér. Snerting, fantasíur, ákveðnar aðstæður, lykt, orð, minningar eða hvað sem það nú er sem þér finnst kynferðislega spennandi.
Bremsurnar eru hins vegar allt það sem dregur úr lönguninni. Streita, þreyta, áhyggjur, óöryggi, verkir, samskiptavandamál, lyf eða tilfinningin um að einhver sé að bíða eftir því að þú verðir loksins til í kynlíf.
Og hér kemur það áhugaverða.
Við erum oft svo upptekin af því að reyna að stíga fastar á bensíngjöfina að við gleymum alveg að athuga hvort við séum með handbremsuna á. Þá fer bíllinn auðvitað ekkert áfram.
Við kaupum ný undirföt, reynum að skipuleggja rómantískt kvöld eða ákveðum að nú ætlum við sko að stunda meira kynlíf.
En ef við erum ennþá örmagna, undir álagi og með hausinn fullan af áhyggjum er ekkert víst að þetta virki.
Stundum er besta leiðin til að auka kynhvötina nefnilega ekki að bæta einhverju við heldur að taka eitthvað í burtu.
En hvað geturðu þá gert?
Ég myndi byrja á því að taka pressuna af.
Ekki gera það að verkefni að verða aftur jafn gröð og þú varst þegar þið kynntust. Ekki ákveða að þið verðið að stunda kynlíf þrisvar í viku og alls ekki fara að mæla árangurinn í fjölda samfara.
Byrjaðu frekar á því að velta fyrir þér hvað vekur hjá þér vellíðan, nautn og áhuga.
Hvenær líður þér vel í eigin líkama? Hvenær finnst þér þú aðlaðandi? Hvað fannst þér kynferðislega spennandi áður fyrr? Hefur það breyst?
Og kannski mikilvægast af öllu: Hvað myndirðu vilja upplifa ef þú værir ekki að hugsa um væntingar neins annars?
Þú getur líka prófað að gefa þér tíma til að kanna eigin kynverund án þess að maðurinn þinn komi þar nokkuð við sögu.
Það gæti verið með sjálfsfróun, erótískum bókmenntum, fantasíum eða einfaldlega því að gefa þér tíma til að finna hvað þér finnst gott.
Alls ekki til þess að fá fullnægingu eða standa þig í einhverju heldur vegna þess að kynferðisleg nautn á líka að vera eitthvað sem þú færð að eiga sjálf.
Með manninum þínum myndi ég svo mæla með að þið prófuðuð að skapa meiri nánd án þess að kynlíf sé endilega á dagskrá.
Kyssist. Knúsist. Farið saman í sturtu. Nuddið hvort annað. Daðrið.
Og gerið það án þess að annar aðilinn þurfi að velta því fyrir sér hvort hvert einasta knús sé í raun boð um samfarir.
Það er nefnilega ótrúlega erfitt að njóta snertingar ef maður er stöðugt að hugsa um hvert hún eigi að leiða.
Þú átt ekki að þurfa að langa í kynlíf fyrir einhvern annan
Það er eitt í spurningunni þinni sem mig langar sérstaklega að staldra við.
Þú segir að þig langi að endurvekja kynhvötina fyrir sjálfa þig og að sjálfsögðu fyrir manninn þinn.
Það er mjög fallegt að þú viljir rækta kynferðislega nánd í hjónabandinu. Kynlíf getur verið dásamleg leið til að tengjast makanum sínum og það er ekkert óeðlilegt við að sakna þess.
En mig langar líka að hvetja þig til að setja sjálfa þig í fyrsta sæti í þessu ferli.
Ekki vegna þess að þarfir mannsins þíns skipti engu máli heldur vegna þess að kynhvöt sem er byggð á skyldurækni er sjaldnast sérstaklega skemmtileg.
Ef meginmarkmiðið er að langa í kynlíf svo makinn verði ánægður getur löngunin auðveldlega breyst í enn eitt verkefnið á verkefnalistanum.
Og það er ekki sérlega kynþokkafullt að vera með kynlíf á sama lista og að kaupa klósettpappír og panta tíma í dekkjaskipti.
Þú átt skilið að upplifa kynferðislega nautn vegna þess að hún er góð fyrir þig. Vegna þess að þig langar að finna fyrir henni.
Þannig í staðinn fyrir að spyrja þig „Hvernig fæ ég mig til að vilja meira kynlíf?“ nálgastu þetta frekar með hugarfarinu „Hvernig get ég skapað meira pláss fyrir nautn í lífinu mínu?“
Gangi þér ótrúlega vel!