Þetta kom fram þegar skipverjinn gaf skýrslu við aðalmeðferð Dettifossmálsins. Áður hafði hinn skipverjinn gefið skýrslu en fjallað er um hana í fréttinni hér að neðan.
Skipverjarnir tveir hafa játað sök að hluta en þeir Sævar og Kastriot Pepaj, sem ákæruvaldið telur að hafi skipulagt innflutninginn, neita sök.
Komið að máli við hann um viku fyrr
Beðinn um að lýsa aðkomu sinni að málinu sagði skipverjinn að ótilgreindur maður hefði komið að máli við sig um viku áður en lagt var af stað til Þýskalands og beðið hann um að flytja amfetamínbasa frá Þýskalandi til Íslands. Hann hefði ekki spurt nánar út í málið en gert sér grein fyrir því að það sem lagt var til væri ólöglegt. Hann hefði talið best að vita sem minnst.
Þegar til Þýskalands var komið hafi hann farið ásamt hinum skipverjanum að sækja efnin. Þá hefði hann kippt sér upp við að um miklum mun meiri vökva væri að ræða en hann hefði búist við. Þeir hefðu hugsað með sér hvað myndi gerast ef þeir myndu ekki taka öll efnin með til Íslands. Þeir hafi því gert það.
Sævar sé fjölskylduvinur
Sækjandi hóf þá að spyrja skipverjann spurninga og byrjaði á að biðja hann um að lýsa sambandi sínu við hina sakborningana. Hann kvaðst líta á hinn skipverjann sem sinn besta vin og að hann hefði þekkt Sævar lengi, enda væru þeir úr sama hverfi og Sævar væri vinur fjölskyldu hans. Kastriot þekkti hann ekki neitt.
Spurður hvort Sævar hefði verið sá sem hafði samband við hann um innflutninginn sagðist hann ekki vilja tjá sig um það. Ótilgreindur maður hefði sett sig í samband við hann og spurt hann hvort mögulegt væri að smygla efnum um borð í Dettifossi og hvort hann væri til í það. Hann hefði hitt ótilgreinda manninn tvisvar áður en hann fór með hinum skipverjanum á fund mannsins.
Hinn skipverjinn bar um það í sinni skýrslutöku að honum hefði verið tjáð að hann myndi hitta Sævar á fundinum.
Þekkti skipið ekki vel
Það hefði hann gert vegna þess að hann hefði aðeins farið einn túr áður um borð í Dettifossi og hann þekkti skipið því ekki jafnvel og hinn skipverjinn.
Hinn skipverjinn hefði verið mjög óviss um að taka þátt í innflutningunum, sem hann skildi vel þar sem hann hefði verið það sömuleiðis. Eftir fundinn með ótilgreinda manninum hefðu þeir sammælst um að taka sér tíma í að ákveða hvort þeir létu slag standa.
„Okkur var samt ekki gefinn neinn séns á að bakka út úr þessu.“
Spurður að því hvort til umræðu hafi komið að þeir fengju greitt fyrir innflutninginn sagði hann að talan tvær og hálf milljón króna á mann hefði komið til tals.
Sú upphæð hefði þó verið nefnd áður en hann gerði sér grein fyrir því að það sem stóð til að flytja inn væru ólögleg fíkniefni.
Vildu gera innflutninginn eins þægilegan og þeir gátu
Þeir hafi þá farið um borð í Dettifoss sama dag og fundurinn fór fram. Á meðan skipið var við Grænland hafi þeir haft samband við mann á Signal, sem notaði notendanafnið Cloud, og spurt hvort hægt væri að hætta við innflutninginn.
Þeim hefði verið tjáð að málið væri komið í gang og of seint væri að hætta við.
„Við erum auðvitað báðir stressaðir, þegar við vitum að þetta er komið í gang. Við fáum þá fyrirmæli um hvað við eigum að gera. Við vorum bara að fara eftir fyrirmælum.“
Þeir hafi þá ákveðið að reyna að gera það besta í stöðunni og gera innflutninginn eins þægilegan og þeir gátu, fyrst að hjá honum yrði ekki komist.
Fór með flöskurnar heim
Þá sagði hann að þeir hefðu farið að sækja efnin í Bremerhaven í Þýskalandi og báðum verið brugðið yfir því að um mun meiri efni væri að ræða en þeir bjuggust við. Þeir hefðu þó tekið öll efnin og komið þeim fyrir í Dettifossi.
Þegar komið var í höfn á Íslandi hafi vinnu hans verið lokið á undan hinum skipverjanum og hann því tekið flöskurnar frá borði í ferðatösku. Hann hefði beðið annan samstarfsfélaga um far heim og hann hefði svo verið handtekinn heima hjá sér. Þá hefði hann ekki vitað hvort hann ætti að fara með efnin til skipuleggjendanna eða hvort þeir myndu sækja þau heim til hans.
Kom til skoðunar að fara aðra ferð
Þá sagði hann að þeir félagar hefðu rætt sín á milli að sjá til hvernig innflutningurinn færi áður en þeir tækju ákvörðun um hvort þeir færu í annan eins leiðangur. Þeir hafi þó frekar verið á því að gera það ekki, enda grunaði þá að um ólögleg fíkniefni væri að ræða.
Þegar verjandi hans spurði hans hver hans hlutur hefði verið í innflutningnum var hann afdráttarlaus.
„Ég var burðardýr, verkfæri. Ég kom ekkert að skipulagningu, ég hafði enga burði til þess, ég átti ekki krónu til að fjárfesta í svona. Ef við hefðum verið í einhverju félagi þá hefðum við vitað af því að magnið yrði tvöfaldað.“
