Samtök fyrirtækja í fjármálaþjónustu héldu ráðstefnu í gær þar sem meginefnið var að vorkenna bönkunum vegna þess að stjórnvöld hafa lagt bankaskatt á bankana síðustu tíu árin, lengst af undir vinstri stjórn Katrínar Jakobsdóttur og Bjarna Benediktssonar (sem nú er kominn yfir borðið og byrjaður að væla og skæla fyrir hönd atvinnulífsins með fimm milljónir króna í laun á mánuði).
Fram kom að íslenskir bankar hefðu greitt 102 milljarða króna í sérstakan bankaskatt á síðustu fimm árum. Þá var þess getið að ríkið hafi fengið 145 milljarða króna í arð af eignarhlutum sínum í bönkunum. Ekki var rætt um arð til hinna hluthafanna! Enda passaði arðsumræðan alls ekki inn í þá sjálfsvorkunnarumræðu sem þurfti að fara fram.
Orðið á götunni er að íslenskir bankar séu að þjösnast á almenningi og þeim fyrirtækjum sem eru ekki nógu stór til að geta haft bankaviðskipti sín í útlöndum. Þó að bankarnir hafi þurft að greiða 102 milljarða króna í sérstakan bankaskatt á síðustu fimm árum er engin ástæða til að gráta yfir því. Fólk og miðlungsstór fyrirtæki og minni bogna undan vaxtaokri íslenskra banka. Ef þeir hagnast svo mikið sem fram kom á fundi samtaka þeirra, má spyrja: Hvers vegna lækka þeir ekki útlánsvexti sina? Það blasir við. Þá yrði ofurhagnaður þeirra minni.
Ef bankarnir halda áfram uppi vaxtaokri sínu eykst stuðningur í þjóðfélaginu við frekari skattheimtu banka. Bankar hafa ekki samúð ef þeir okra. Orðið á götunni er að bankarnir skáki í því samkeppnisskjóli sem minnsti gjaldmiðill í heimi veitir þeim. Það er vel hægt að okra á kúnnanum ef þú veist að hann á ekki í nein önnur hús að venda.
Engin ástæða er til annars en að fagna góðri afkomu fjármálafyrirtækja en hún má ekki byggjast á okri og vandmeðförnu ætluðu samráði. Það er óþolandi ef fjármálafyrirtæki okra á þeim sem geta ekki varið sig – og það er vandræðalegt ef samtök þeirra vorkenna sér og væla undan skattlagningu sem er eðlileg miðað við þá sérstöðu sem þeir hafa, t.d. samkeppnisverndina sem krónan gefur þeim. Þrátt fyrir fyrrnefnda skattlagningu hefur þeim vegnað býsna vel. Vænta má þess að sótt verði í sömu átt.
Samtök fyrirtækja í ferðaþjónustu eiga heima í Húsi atvinnulífsins, Borgartúni 35, sem nú orðið er farið að tala um sem GRÁTMÚRINN.
Orðið á götunni er að það sé með ólíkindum hvernig ýmis samtök í Húsi atvinnulífsins reyna linnulaust að tala allt niður sem núverandi ríkisstjórn leggur til og gerir. Þetta er vandræðalegt. Hús Atvinnulífsins velur ekki ríkisstjórn og hefur ekki kosningarrétt. Samtökin í húsinu verða að gera sér ljóst að Sjálfstæðisflokkurinn er ekki við völd í landsmálum um þessar mundir. Það er lýðræðisleg niðurstaða síðustu kosninga. Er það þá verkefni samtaka alls atvinnulífsins að hamast gegn öllu sem ríkisstjórn sem er án Sjálfstæðisflokksins gerir? Hér er talað um flokk sem fékk minna en fimmtung kjósenda í síðustu Alþingiskosningum. Er það boðlegt? Eru SA að gæta hagsmuna atvinnulífsins eða stunda þau grímulausa flokkspólitík í þágu Sjálfstæðisflokksins? Svarið við þessari spurningu vefst ekki fyrir mörgum.
Orðið á götunni er að þessi samtök geti ekki endurreist fyrrum formann Sjálfstæðisflokksins sem kjósendur höfnuðu í síðustu kosningum. En það er nú samt gert og nú eru í forsvari í SA börn og barnabörn Kolkrabbans, bræðrabörnin Bjarni og Anna Hrefna Ingimundardóttir Sveinssonar. Þetta endurspeglar þau heljartök sem stórútgerðin hefur náð á SA og fleiri samtökum í atvinnulífinu, stórútgerðin sem er fyrir löngu búin að segja skilið við krónuhagkerfið sem öðrum Íslendingum er ætlað að lifa undir með tilheyrandi sveiflum og vaxtaokri verndaðs bankakerfis. Skyldu vera fleiri Engeyingar á lausu sem SA þarf að ráða til mikilvægra starfa? Þurfa ekki útgerðin og bankarnir alla þá hjálp sem býðst?
Orðið á götunni er að grátur fyrirtækja í Húsi Atvinnulífsins sé býsna hjáróma eftir að sonur Kolkrabbans var smurður til valda þar.
Taki verkalýðsforystan þessu vel heyrir það til mikilla tíðinda.
