Þrjátíu árum síðar hitti hún loksins konuna sem hafði svarað bréfinu og hjálpaði henni að þora að elta drauminn til Íslands.
„Þetta bréf breytti lífi mínu. Ef þetta bréf hefði ekki komið, eða ef svarið hefði verið neikvætt, hefði lífið mitt kannski farið allt aðra leið,“ segir Hlín.
Varð ástfangin af íslenska hestinum
Hlín er frá Saarland í suðvesturhluta Þýskalands. Hún ólst þar upp, skammt frá Saarbrücken, en segir Ísland hafa orðið heimili sitt fyrir löngu. Hér hefur hún búið í þrjá áratugi og talar íslensku eins og innfædd.
„Ég fékk íslenskan ríkisborgararétt og þá vildi ég líka hafa íslenskt nafn. Og af því að pabbi minn heitir Jóhannes þá varð ég Jóhannesdóttir. Mér fannst það eðlilegt, því Ísland var orðið mitt land. Ég hafði búið hér lengi og tengt líf mitt, nám og starf við Ísland.“
Ást Hlínar á Íslandi hófst þó ekki með landinu sjálfu heldur íslenska hestinum.
„Ég byrjaði ellefu ára í reiðskóla með stórum hestum. Þegar ég var tólf ára kynntist ég síðan eldri hjónum sem áttu fjóra íslenska hesta, tvær hryssur og tvo unga hesta. Þau kunnu ekki mjög mikið, þannig að ef maður gerði ekki rétt gerðu hestarnir ekki rétt. Þannig lærði ég að ríða tölt og þarna varð ég ástfangin af íslenska hestinum.“
Áhuginn á hestunum leiddi fljótlega til áhuga á landinu sem þeir komu frá. Hlín fór að safna öllum upplýsingum sem hún fann um Ísland. Þetta var fyrir tíma internetsins, svo það þurfti aðeins meiri þolinmæði en að gúgla sig til örlaganna, sem var greinilega talið eðlilegt á þessum myrku tímum mannkynssögunnar.Hún skoðaði ljósmyndasýningar, hlustaði á frásagnir fólks úr hestamennskunni og spurði íslenska unglinga sem hún hitti á námskeiðum og mótum. Smám saman varð Ísland að draumi.
„Þetta var í kringum 1992 eða 1993. Þá var ég farin að pæla mikið í Íslandi. Frá því ég var fimmtán ára var draumurinn skýr: að fara til Íslands. Ísland var í mínum huga einhvers konar helga landið, því þar átti íslenski hesturinn uppruna sinn.“
Fékk heimþrá til Íslands eftir eina heimsókn
Árið 1995 kom Hlín fyrst til Íslands. Hún fór á bóndabæ á Suðurlandi þar sem voru hestar og ferðaþjónusta. Hún man enn eftir birtunni, trjáleysinu og því að allt var öðruvísi en heima í Þýskalandi.
Fyrsta morguninn var hún vakin um hálfátta og spurð hvort hún vildi fara á hestbak. Hún sagði strax já. Bærinn var nálægt Gullfossi og Geysi og tengdist ferðaþjónustu með reiðtúrum. Hlín fór í hálendisferðir, kynntist hestunum betur og fann mjög fljótt að hún vildi koma aftur.
„Eftir þetta eina sumar á Suðurlandi vissi ég að ég yrði að koma aftur eftir stúdentsprófið. Ég var eiginlega með heimþrá til Íslands í heilt ár eftir þetta.
Mér fannst landið svo magnað og allt öðruvísi. Ég vissi varla hvernig ég ætti að fara aftur heim til Þýskalands og klára skólann.
Vinkona hennar hafði á sama tíma verið um tíma í Skagafirði og séð lokasýningu hestafræðinema við Hólaskóla. Hún sagði Hlín frá náminu og hugmyndin kviknaði: að fara sjálf í hestafræði á Hólum.
Það var þó ekki einfalt. Hlín þurfti að læra íslensku, safna peningum og afla sér meiri reynslu með hestum. Þá kom bréfið frá Angeliku inn í myndina. Það gaf henni upplýsingarnar sem hún þurfti til að þora.
Eftir stúdentspróf flaug Hlín aftur til Íslands, þann 27. júní 1996, með það markmið að vinna, læra málið, safna reynslu og undirbúa sig fyrir Hóla. Hún vann hálfan daginn með hestum og var hálfan daginn au pair til að komast betur inn í íslenskuna.
„Ég lagði mig alveg af fullum krafti í þetta. Ég var með bók og skrifaði niður orð, safnaði orðaforða og hlustaði á fólkið í kringum mig. Ég sat fyrir framan sjöfréttirnar og hugsaði: Guð, ég skil ekki orð sem er sagt. Ég hugsaði að ef ég myndi skilja þennan mann, þá kynni ég íslensku. Fyrsta árið var heilinn gjörsamlega búinn á kvöldin.“
Hún lærði líka íslensku í gegnum hversdagslífið, börnin sem hún passaði og bóndann sem hún vann hjá. Þar kom orðaforðinn stundum úr heldur litríkari áttum.
„Börnin sem ég passaði voru þriggja og fimm ára og þau töluðu náttúrulega ekki ensku. Ég þurfti bara að nota hendur og fætur og tala það sem ég gat. Ég fór líka á námskeið, en það var eiginlega meira fyrir félagsskapinn. Svo gafst ég aðeins upp á málfræðinni og ákvað að safna bara orðaforða. Ég var líka hjá bónda sem blótaði ofsalega mikið, þannig að ég lærði að blóta alltof mikið!“
Hlín fór síðan í Hólaskóla árin 1997 til 1998 og lauk gamla prófinu þar. Hún vann síðar við tamningar og hestastörf, fór í háskóla, starfaði við Hólaskóla og lauk síðar námi í stjórnun hesta og reiðkennslu. Íslenski hesturinn varð þannig ekki bara áhugamál heldur lífsstarf.
„Þegar þeir hafa náð til manns vill maður bara íslenska hesta“
Í dag býr Hlín á Hofsósi í Skagafirði ásamt eiginmanni sínum, Manorandan Chand, eða Manoj eins og hann er kallaður. Þar reka þau fyrirtækið Yogihorse, þar sem íslenski hesturinn, jóga, náttúra og núvitund mætast.
Hún hefur starfað sem reiðkennari síðan 2013 og sinnir hestunum og reiðkennslunni. ManoJ kennir jóga og eldar ayurvedískan mat. Gestirnir koma einkum frá Þýskalandi, Austurríki og Sviss, ýmist til að kynnast íslenska hestinum eða til að sækja rólegri retreat-dvöl þar sem áhersla er lögð á hreyfingu, núvitund og tengingu við náttúruna.
„Það er karakterinn og ganglagið sem heillar við íslenska hestinn. Íslensku hestarnir eru með svo sterkan vilja, skap og mikla greind. Þeir eru góðviljaðir í grunninn en samt með sinn eigin karakter. Svo er náttúrulega ganglagið sérstakt, tölt og skeið, sem gerir þá mjög einstaka.“
Hún segir marga sem kynnast íslenska hestinum eiga erfitt með að snúa aftur til annarra hesta.
„Þegar þeir hafa náð til manns vill maður bara díla við íslenska hesta. Ég er með marga gesti sem hafa aldrei kynnst þeim áður. Eftir sex daga hjá mér segja þeir oft að þeir ætli að leita sér að íslenskum hesti.
Þeir finna eitthvað í þessum hestum sem þeir vilja halda í.
Fann ástina í Nepal
Manoj kom inn í líf Hlínar þegar hún var í kringum fertugt og farin að leita nýrra leiða. Samband hennar var orðið erfitt, henni leið ekki vel í vinnunni og hún var farin að finna að eitthvað þyrfti að breytast.
Hún hafði farið að kenna líkamsþjálfun fyrir knapa og áttaði sig á því hvað jóga gæti nýst hestafólki vel. Hún ákvað að læra jóga almennilega og fannst eðlilegt að fara til Indlands, rétt eins og hún hafði farið til Íslands til að læra íslensku og hestamennsku.
Skólinn sem hún hafði augastað á hélt þó námskeið í Pokhara í Nepal haustið 2016. Þar kynntist hún Manoj, sem var kennarinn hennar í jóganáminu.
„Ég vissi ekkert hvort þetta væri í lagi eða hvort ég væri að láta plata mig. Ég var tveggja barna móðir, fertug, en innra kallið var svo sterkt. Ég þurfti að gera þetta.
Það var svipað og þegar ég vissi að ég þyrfti að fara til Íslands. Sama hvað hausinn á manni sagði, hjartað vissi það.
Hlín segir jógaheiminn hafa verið mikla andstæðu við spennuna og samkeppnina sem hún hafði stundum upplifað í hestamennskunni. Þar fann hún meiri ró, samhljóm og góðvild. Hún fór heim með þá tilfinningu að hún hefði fundið eitthvað í sjálfri sér.
„Ég fór heim og var búin að finna svolítið sjálfa mig. Ég var búin að finna jóga sem hjálpaði mér að díla við stress, álag og veikleika. Þá vissi ég líka að ég þyrfti að fara úr sambandinu mínu. Ég var ekkert að hugsa um nýtt samband, því það hefði verið svo fáránlega ópraktískt.“
Þau Manoj héldu þó sambandi og hittust aftur á Indlandi. Smám saman þróaðist sambandið. Árið 2018 bauð Hlín honum til Íslands til að kenna með sér jóga- og hestavikur.
„Ég hafði lengi langað að bjóða upp á ferðir þar sem jóga og hestamennska væru sameinuð, en ekki treyst mér til að gera það ein. Manoj kom síðan þarna um sumarið 2018 og það gekk allt upp. Við gátum bókað tvær jóga- og hestamennskuvikur og svo var ekki aftur snúið. Manos féll kylliflatur fyrir landi og þjóð.“
Þau giftu sig á Indlandi og fengu síðar íslenska blessun yfir hjónabandið á Íslandi, þann 22. ágúst 2022. Í dag búa þau saman á Hofsósi og sameina þar íslenska hestamenningu og indverska jógahefð.
Mögnuð tilviljun
Fyrir tæpum tveimur vikum var Hlín stödd á fjölmennri ráðstefnu á Hólum. Þar rakst hún á þýska konu sem hún þekkti í gegnum hestamennskuna. Þær tóku spjall saman.
„Hún kom á ráðstefnuna ásamt hópi fólks að austan og á einum tímapunkti minntist hún á nafn einnar úr þeim hópi, Angeliku, og sagði að Angelika hefði verið hjá sér á Hólum árið 1995. Þá hringdu einhverjar bjöllur hjá mér og þá kom í ljós að þetta var sama Angelika og hafði tekið sér tíma til að svara bréfinu frá mér fyrir þrjátíu árum!“
Það voru skiljanlega miklir fagnaðarfundir hjá þeim stöllum.
„Það kom í ljós að Angelika hafði orðið ófrísk á þessum tíma, árið 1995. Hún fór aftur til Þýskalands en sneri síðan til baka til Íslands árið 2003 og hefur verið hér síðan. Það var yndislegt að hitta hana loksins í eigin persónu; stelpuna sem tók sér tíma til að svara bláókunnugri stelpu með stóran draum. Angeliku rámaði svona eitthvað í það að hafa svarað bréfinu frá mér á sínum tíma en mundi það mjög óljóst. Svo sagði ég henni hvað þetta bréf hafði gert fyrir mig. Ég sagði henni að það hefði átt stóran þátt í því að ég treysti mér til að fara að uppfylla stóra drauminn. Hún var eiginlega bara algjör örlagavaldur í lífi mínu.“
Mér finnst þetta eiginlega sýna það svart á hvítu hvað smávegis góðvild getur stundum breytt heilli lífsleið.
Hlín er þakklát fyrir að hafa getað fundið hamingjuna á Íslandi.
„Á Íslandi get ég lifað drauminn minn. Ég bý með hestunum, ég bý í fallegri náttúru, ég bý í sveit og auðvitað með manninum sem ég elska, svo það gæti í raun ekki verið betra. Hver sem hefur komið til Íslands veit að hér er mjög sérstök orka og þegar þú hefur ekki verið í þessari orku um stund þá saknarðu hennar. Ísland er heimili mitt.“
