Sigurður Sigurðsson skrifar:

Margir velta því fyrir sér af hverju lífið á Íslandi er svona dýrt, af hverju vextirnir eru í hæstu hæðum og húsnæðiskerfið brenglað. Svarið er einfalt en sárt: Þegar frjálsræði var aukið í atvinnulífinu á sínum tíma, var markvisst sleppt að byggja upp sterkar og sjálfstæðar eftirlitsstofnanir.

Við fengum ekki heilbrigða samkeppni. Við fengum kerfi þar sem elítan gat lokað hringnum, skipt á milli sín auðlindunum og skilið almenning eftir fyrir utan.

Í dag horfi ég upp á barnabörn mín vaxa úr grasi í samfélagi þar sem tækifærin eru ekki lengur jöfn. Á meðan erfingjar auðvaldsins ganga inn í tilbúin lénsveldi og læstar hirslur sameiginlegra gæða, þá mætir unga fólkið okkar lokuðum dyrum, verðtryggingu og okurvöxtum. Þetta er ekki frjáls markaður – þetta er rán á framtíð komandi kynslóða.

Þrýstingurinn er svo mikill að stóru fjölmiðlarnir hleypa þessum málflutningi varla að. Morgunblaðið neitar að birta raddir sem fletta ofan af þessari rótgrónu spillingu, og netmiðlar skammta plássið eins og um neyðarbrauð sé að ræða. Þeir þola ekki tæpitungulausan sannleika á mannamáli.

En þeir stjórna ekki hugsuninni okkar og þeir stjórna ekki netinu. Baráttan fram undan – og rétturinn til að kjósa um opnari framtíð – snýst á endanum um þetta: 

Eiga barnabörnin okkar að búa í stökkbreyttu lénsveldi, eða samfélagi þar sem leikreglurnar eru jafnar fyrir alla?