Um þúsund manns voru í hátíðarsal Háskólabíós á sýningu myndarinnar á sunnudagskvöld en sýningin var færð þangað vegna gríðarlegrar eftirspurnar og var myndin sýnd samtímis í tveimur öðrum sölum bíósins. Myndin ber heitið The Last First: Winter K2 og segir frá hinstu för Johns Snorra upp á tind fjallsins K2 að vetri til. Tómas Guðbjartsson stýrði pallborði eftir myndina en hann var góður vinur Johns Snorra og kynnti Höllu Karen óvænt upp á svið.
Var fyrst efins um að opna sig
Halla byrjaði á að útskýra vangaveltur sínar um að þiggja boð Tómasar um að ræða við gesti.
„Fyrsta innsæið mitt sagði mér bara að afþakka. En ég leyfði þessu að malla svolítið hjá mér núna í vikunni og ég fann það hjá mér að það gæti verið mikilvægt að koma og segja nokkur orð og ég held líka að pabbi yrði mjög stoltur af því og ánægður, þannig ég ákvað að láta slag standa og mæta,“ útskýrði Halla í ræðu sinni. Halla er 26 ára og hefur meðal annars látið að sér kveða á vettvangi Ungra athafnakvenna.
Halla rifjaði sérstaklega upp tvær sögur af pabba sínum sem hún sagði lýsa honum vel. Fyrst rifjaði Halla upp þegar hún kom heim frá útlöndum úr útskriftarferð í menntaskóla.
„Og eins og flestir vita þegar maður fer í svona útskriftarferð þá er ekkert rosa mikið sofið og það er alveg svolítið djamm í gangi. En pabbi kemur og sækir mig á flugvöllinn og eitt af því fyrsta sem hann spyr mig er hvort ég vilji ekki labba með sér á Hvannadalshnjúk daginn eftir?“ sagði Halla við hlátrasköll í salnum.
„Og ég man, ég sko horfði á pabba og ég var bara: „Pabbi, ertu að djóka? Þetta er bara hræðilegasta hugmynd sem ég hef heyrt.“ Það var bara ekki séns að ég væri að fara að koma með. En hann var bara með svo ótrúlega mikinn sannfæringarkraft og hann var bara svona ótrúlega peppandi týpa. Þannig að hann sagði við mig bara: „Halla, hvað er betra í þynnkunni heldur en að vera úti í góða veðrinu og bara vera með fjöllunum, íslensk náttúra!“ Þannig endaði það þannig að ég að sjálfsögðu fór með.“
Hún segir fjölskylduna hafa farið saman og gist á tjaldsvæðinu við Hvannadalshnjúk. Hún hafi vaknað snemma með pabba sínum og átt ótrúlega gæðastund saman þar sem mikið var spjallað.
„Að sjálfsögðu hringdi ég í pabba“
„Og þeir sem þekktu pabba vita að hann er ótrúlega kraftmikill og geðveikt mikil orka í kringum hann, ótrúlega skemmtileg týpa til þess að vera með. En pabbi var ekki bara alltaf að draga okkur með í sín ævintýri heldur var hann líka sá sem stóð með okkur þegar við þurftum á honum að halda,“ segir Halla.
Hún rifjaði upp þegar hún var þrettán ára gömul í útivistaráfanga í grunnskóla þar sem til hafi staðið að fara í Þórsmerkurferð í tvær nætur. Stutt hafi verið í ferðina þegar komið hafi í ljós að ekki væri til nægt fjármagn til þess að fara.
„Og við vorum ótrúlega leið bekkurinn af því við vorum svo spennt. Þannig að ég spyr kennarann hvort það sé eitthvað sem hægt væri að gera þannig að við gætum fengið að fara í Þórsmörk. Hann segir að ef við fáum einhvern til að fara með okkur og einhvern til að redda bíl og ferja okkur upp eftir þá ættum við að fá að fara. Og hvað gera bændur í slíkum aðstæðum? Jú, að sjálfsögðu hringdi ég í pabba!“
Halla segir föður sinn alltaf hafa verið til í slík uppátæki og sjaldan eða aldrei sagt nei við börnin sín ef um væri að ræða skemmtilegar uppástungur. Þarna hafi hins vegar aðeins þurft að sannfæra hann.
„Af því að þetta var á virkum degi og hann var bara einn með okkur systkinin og mamma var erlendis. En hann var síðan að sjálfsögðu til í að koma með, hann hringdi og reddaði bíl og fór með okkur í Þórsmörk og tók bara systkini mín með. Það var svo ótrúlega skemmtilegt, hann var bara einn af hópnum, við fórum í göngur, í leiki, það var svo gaman og hann og systkini mín tóku þátt í öllu sem við gerðum. Það gerði ferðina eftirminnilegri og skemmtilegri að hann hafi komið með af því að hann þekkti Þórsmörk svo vel og það var einn af uppáhaldsstöðunum hans.“
Mesta fyrirmyndin
Halla segir föður sinn hafa verið og sé enn hennar mesta fyrirmynd. Hann sé sá sem hafi kennt henni mikilvægi þess að vera jákvæð, ákveðin og brosmild.
„Og sýndi mér mikilvægi þess að setja sér markmið og hafa trú á sjálfum sér og því að maður geti náð markmiðum sínum. Ég held að það stærsta sem hann kenndi okkur öllum sé það að við eigum að njóta ævintýranna á meðan við getum af því við vitum aldrei hvað lífið ber í skauti sér þannig að við ættum öll að fara í ævintýrin og vera óhrædd við að prófa nýja hluti og setja okkur markmið. Svolítið eins og pabbi.“
