Auðvitað gerir það fólki gott að búa um hríð í fornbókaverslun, þar sem það hefur aðgang að bókmenntum alls staðar að; getur gripið allrahanda bækur og lesið og þannig þanið hugann út af heimum, ævintýrum og lífum sem snjallir höfundar skapa.
Lestur góðra bóka, og ekki síst vandaður skáldskapur, kennir lesendum á heiminn og margbrotið eðli manna, og það betur en nokkuð annað. Sú staðreynd er ósögð hér en vissulega hreyfiaflið í þessari hlýlegu og notalegu skáldsögu japanska rithöfundarins Satoshi Yagisawa.
Yagisawa er tæplega fimmtugur og hefur sent frá sér fjórar skáldsögur en þessi, Dagar mínir í Morisaki-bókabúðinni, var frumraunin og hefur orðið þeirra þekktust; hefur hún verið þýdd á allnokkur tungumál og kvikmynd gerð eftir henni í Japan.
Ung kona, Takako, segir frá en fyrri hlutinn fjallar um það tæpa ár þegar hún gerðist aðstoðarkona Satoru frænda síns en hann rekur fornbókasölu í hverfi slíkra verslana í Tókýó. Þegar frændinn býður Takako að koma að vinna hjá sér kemur það sér vel, þar sem hún hafði upplifað erfiða höfnun í ástarsambandi og misst líka vinnuna. Takako finnst frændinn fyrst í stað sérkennilegur, en eiginkonan hefur farið frá honum og hann hefur bara skræðurnar að lifa fyrir.
Takako hefur lítið lesið en það tekur að breytast þegar hún er flutt inn í verslunarhúsnæðið, og með auknum lestri víkkar og opnast heimurinn, það birtir til og ný sambönd og tengingar við fólk myndast, þar á meðal áhugaverð ástarmál.
Bóksalinn Saturu vill reyndar gera lítið úr því að mikill lestur hafi kennt honum eitthvað. Ungur ferðaðist hann mikið og þegar Takoko spyr hann eitt sinn að því hvort hann hafi ekki lært helling af lestri og ferðalögum, þá svarar hann: „Það er skrýtið, að það gildir einu, hvert maður ferðast, eða hversu margar bækur maður les, maður veit eftir sem áður ekkert í sinn haus, maður hefur ekki séð neitt. Og þannig er lífið. Við lifum lífinu og reynum að komast til botns í sjálfum okkur“ (44).
Undir þessu tali hans má finna fyrir vonbrigðunum yfir því að eiginkonan hafi látið sig hverfa og skilið hann eftir. Saturu vitnar svo í skáldið Taneda: „Ég geri hvað ég get til að ryðja mér leið og enn er bláa fjallið á sínum stað.“ Í lok fyrri hlutans er Takako orðin tilbúin til að takast á við heiminn að nýju, stefna að sínu bláa fjalli og kveður fornbókasöluna góðu og frændann.
Í seinni hluta bókarinnar snýr Takoko svo aftur, heimsækir Satoru frænda, en þá hefa orðið breytingar því eiginkona hans, Momoko, hefur snúið heim, og verður saga hennar svo að segja miðlæg upp frá því, enda hefur hún mikil áhrif á líf hinna þegar þær Takoko tengjast. Breytist þá líka taktur frásagnarinnar og ýmsir tilfinningalegir þræðir eru vel teknir saman.
Dagar mínir í Morisaki-bókabúðinni er falleg frásögn um það hvernig fólk getur tengst á oft óvæntan hátt, um skilning og skilningsleysi og líka um það að allir eiga sér einhver leyndarmál. Fornbókaverslun er vitaskuld góður vettvangur fyrir sögu sem þessa, staður sem er uppfullur af allskyns sögum, og höfundurinn leikur sér skemmtilega með það. Persónugallerí hans er vel sett saman, með einstaklingum sem leyna á sér og eiga sér sögur, sem smám saman skýrast. Þá er svo margt forvitnilegt í kurteislegu japönsku menningunni sem gaman er líka að kynnast og lesa um.
Þýðing Ugga Jónssonar er vel stíluð og flæðir vel, sem kemur ekki á óvart enda er hann rómaður textamaður.
Fáðu þér áskrift til að lesa áfram
Þú ert innskráð(ur) sem ... en ert ekki með áskrift.
Aðgangur að þessari frétt í fullri lengd krefst áskriftar að Morgunblaðinu,
rafræns aðgangs á borð við vikupassa eða séráskriftar að viðkomandi efnisflokki
á mbl.is.
