Laufey lést 13. febrúar síðastliðinn, aðeins 44 ára gömul. Nú hafa fjölskylda hennar og vinir ákveðið að breyta sársaukafullri reynslu í von fyrir aðra. Með nýju verkefni, Laufeyjar-láni, verður safnað fyrir kælihettubúnaði sem getur hjálpað fólki í krabbameinsmeðferð að draga úr hármissi. Vinir hennar ætla meðal annars að hlaupa í Reykjavíkurmaraþoninu í ágúst til að safna áheitum í minningu konu sem lagði mikla áherslu á að hjálpa öðrum, jafnvel á erfiðustu stundum eigin lífs.
Það var henni hjartans mál að aðrar konur gætu nýtt sér slíkar hettur sem eru fremur kostnaðarsamar. Þegar Laufey Tinna lést árið 2026 afþakkaði fjölskylda hennar blóm og kransa og óskaði þess í stað eftir stuðningi við verkefni sem gæti hjálpað öðrum í sömu stöðu.
Inga Katrín Guðmundsdóttir, systir Laufeyjar, lýsir systur sinni sem drífandi og hlýrri manneskju.
Hlý og fordómalaus
„Hún var mikil félagsvera og ævintýrakona og nærðist á því að hitta fólkið sitt sem hún sinnti svo vel. Hún átti auðvelt með að eignast vini hvert sem hún fór og tengdi fólk oft saman. Hún var hlý og fordómalaus, átti mjög ólíkar vinkonur, vildi kynnast sem flestum og nálgaðist alla á jafningjagrundvelli,“ segir Inga Katrín.
Á þessum átta árum gekk Laufey í gegnum fjölmargar lyfjameðferðir sem skildu eftir sig spor á líkama og sál. Þrátt fyrir þá erfiðleika sem fylgja því að lifa með lífsógnandi sjúkdómi hætti Laufey ekki að lifa lífinu.
„Hún hélt áfram að lifa lífinu þrátt fyrir veikindin. Hún fór í rosalega mikið af ferðalögum og gerði mikið úr jólum og öllum hátíðum. Hún var alltaf að hugsa um að skapa minningar fyrir strákinn sinn sem hún lifði fyrir.“
Áhrif hármissis
Laufey missti hárið að minnsta kosti þrisvar sinnum og reyndist það henni þungbært. Þetta snérist ekki aðeins um útlit heldur var hárið stór hluti af sjálfsmynd hennar og reisn. Hún upplifði sig veika og ekki sömu mömmuna og ekki sömu Laufeyju. Hún fór síður að hitta fólkið sitt sem gaf henni þennan mikla tilgang og orku í veikindunum.
Laufey ræddi veikindin í Bítinu á Bylgjunni árið 2021.
„Hún upplifði það sem stöðuga áminningu um að hún væri sjúklingur þegar hún var sköllótt; það var mikilvægt fyrir hana og strákinn hennar að geta haldið í hárið. Henni fannst líka erfitt að geta aldrei stjórnað því hvenær hún talaði um veikindin eða hverjum hún segði frá. Þegar þú ert sköllótt þá er einhvern veginn líklegra að þú sért spurð út í veikindin.“
Kælihettan sem dró úr hármissinum
Löngunin til að halda í hárið varð til þess að Laufey kynnti sér svokallaða kælihettuaðferð sem getur dregið úr hármissi bæði fyrir meðferðina og meðan á meðferð stendur. Kuldinn úr hettunum hægir á blóðflæði til hársekkjanna sem takmarkar áhrif lyfsins á það svæði. Árangurinn er misjafn eftir einstaklingum og tegund meðferðar en kælihettuaðferðin getur hjálpað mörgum að halda hluta eða jafnvel mestöllu hárinu sínu.
Meðferðin felur í sér kælingu hársvarðar fyrir lyfjagjöf, meðan á henni stendur og í nokkurn tíma eftir hana. Hún krefst mikillar nákvæmni og undirbúnings og Laufey þurfti aðstoð frá móður sinni og systur við að kæla hettur, mæla hitastig og sjá um allan búnaðinn.
Laufey lagði mikið á sig til að halda hárinu enda skipti það hana miklu máli og að sögn Ingu systur hennar snerist þetta minna um útlit en mun meira um jákvæðu andlegu áhrifin. Þetta gaf henni sjálfstraust og líka ákveðin völd.
„Þetta gaf henni ákveðna stjórn á veikindunum, þarna hafði hún stjórn á einhverju. Það skipti hana líka máli að líða vel með sjálfa sig. Þegar hún hélt hárinu þá hafði hún meira sjálfstraust til að fara út, hitta fólk og njóta lífsins. Fyrir hennar andlegu heilsu skipti þetta meira máli en margt annað. Fólk hugsar stundum að þetta sé bara útlitsatriði og grunnhyggið. En fyrir hana snerist þetta um reisn, sjálfsmynd og að geta verið áfram hún sjálf. Að þurfa ekki að vera sjúklingur hvert sem hún fór,“ segir Inga.
Laufeyjar-lánið
Það var Laufeyju hjartans mál að búnaður hennar og reynsla gæti nýst öðrum í sömu stöðu. Eftir andlát hennar ákvað því fjölskyldan að gefa búnaðinn til Krafts og hefja söfnun fyrir kælihettubúnaði sem fleiri gætu nýtt sér. Úr varð verkefnið „Laufeyjarlán“ þar sem Kraftur mun halda utan um kælihettubúnað og lána hann til félagsfólks síns.
„Markmiðið er að konur sem greinast með krabbamein fái upplýsingar um úrræðið strax í upphafi og geti fengið búnað lánaðan í stað þess að þurfa að finna út úr öllu sjálfar.“
Hlaupa í Reykjavíkurmaraþoninu
Vinir Laufeyjar hafa stofnað hlaupahóp sem mun hlaupa í minningu Laufeyjar í Reykjavíkurmaraþoninu í ágúst og safna áheitum sem renna óskert í Laufeyjar-lánið.
Angelien Schalk, vinkona Laufeyjar, er forsprakki hlaupahópsins og segir Laufeyju hafa verið moldríka af vinkonum sem allar vilji nú leggja hönd á plóg;
„Hún átti mjög margar vinkonur og var mjög dugleg að tengja saman vinkonuhópa. Það er mjög lýsandi fyrir hana að hún hafi gengið inn í tvíburamömmuhópinn sem ég tilheyrði, þrátt fyrir að eiga ekki tvíbura. Hún tengdist öllum og tengdi fólk þvert á hópa.“
Hlaupahópurinn hefur þegar hafið sameiginlegar æfingar og hittist vikulega til að hlaupa saman. Fyrir marga hefur undirbúningurinn orðið ákveðin úrvinnsla sorgarinnar.
„Það er magnað að hitta fólk vikulega sem elskaði hana öll á sinn hátt. Hreyfingin, náttúran og samveran eru mjög gefandi í sorginni.“
Hanna sérstakan bol
Stuðningshópur sem áður fylgdist með veikindabaráttu Laufeyjar inni á Facebook hefur sameinast á ný í kringum verkefnið og fjölmargir ætla að taka þátt í hlaupinu. Þá er verið að hanna sérstakan bol til að heiðra minningu hennar. Inga systir hennar segir að það sem skipti mestu máli sé að eitthvað gott fái að lifa áfram úr erfiðri reynslu;
„Ég veit bara að hún væri svo ánægð með þetta, mig langar svo að geta hringt í hana og sagt henni frá þessu. Hún hefði verið svo glöð að vita að hún væri að skilja eitthvað eftir sig sem gæti hjálpað öðrum.“
Viðtalið birtist fyrst á vef Krafts þar sem finna má nánari upplýsingar um Laufeyjar-lán.
