Jón Magnússon skrifar:

Úttekt Morgunblaðsins um málefni sveitarstjórna fyrir kosningar var frábær. Eitt kom nokkuð á óvart í þeirri úttekt, en það var hvað skuldsett sveitarfélögin eru.

Þrátt fyrir mikla skuldsetningu sveitarfélaganna, þá bar ekki svo mjög á umræðu um það í aðdraganda kosninga. Frambjóðendur virtust ekki hafa áhyggjur af því og lofuðu kjósendum að borga fyrir þá alls kyns lystisemdir úr borgar- eða sveitarsjóði ef það kysi sig. Ljóst mátti vera miðað við bága fjárhagslega stöðu að þessi loforð voru algjörlega út í hött. 

En talaði einhver fyrir ráðdeild og sparnaði í rekstri sveitarfélaga og lægri álögum á íbúana eða minnka skuldir?

Var gefinn gaumur að því hve kostnaður við yfirstjórn sveitarfélaga er mikill?  Kostnaður við stjórnun sveitarfélaganna er kominn svo gjörsamlega yfir öll þjófamörk. 

Þar kemur m.a. til ofurlaun til sveitarstjórnarfólks og æðstu stjórnenda sveitarfélaganna og virðist á stundum meira en jaðra við spillingu. 

Á sínum tíma var borgarstjóri í Reykjavík, sem hét Davíð Oddsson og eitt hans fyrsta verk var að leggja fram tillögu um að borgarfulltrúum yrði fækkað úr 23 í 15. Það gekk eftir, en þegar vinstrið komst aftur í meirihluta þá var þeim fjölgað á ný. 

Hvernig væri að Sjálfstæðisflokkurinn í borgarstjórn Reykjavíkur hlutaðist til um að fækka borgarstjórnarfulltrúum aftur í 15 og léti gera úttekt á vinnu borgarfulltrúa og legði til að þeim yrðu greidd laun skv. því. Væri það ekki gott sem fyrsta verk til hagræðingar og sparnaðar.