Páll Vilhjálmsson skrifar:
Formaður Viðreisnar, Þorgerður Katrín utanríkisráðherra, telur aukaatriði hvernig flokknum vegnar í sveitarstjórnarkosningum eftir tvær vikur. Aðalatriðið er að fá alþingi til að samþykkja þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB-umsókn. Allt annað er léttvægt.
Á meðan aðrir formenn stjórnmálaflokka leggja lið sínu fólki í kosningabaráttu til borgar-, bæjar- og sveitastjórna á Íslandi er hugur formanns Viðreisnar í Brussel. Þorgerður Katrín skrifar þráhyggju-grein í Morgunblaðið í gær um að Íslandi sé best borgið sem ESB-ríki.
ESB-rörsýn formanns Viðreisnar vinnur gegn framgangi flokksins í yfirstandandi kosningabaráttu. Reglulegar ESB-upphrópanir Þorgerðar Katrínar smætta vinnu sem unnin er í bæjar- og sveitarfélögum vítt og breitt um landið. Óskrifuð skilaboð formannsins eru að lítilfjörlegt sé að huga að nærumhverfinu, úrslitavaldið í stórum málum sem smáum liggi í Brussel - fái Þorgerður Katrín nokkru ráðið.
Í Morgunblaðsgreininni varar utanríkisráðherra Íslendinga við að ,,grafa sig í fönn." Sjálf grefur Þorgerður Katrín sig og flokkinn ofan í ESB-holu. Ráðherra segir að nú sé síðasta tækifærið til að stökkva á Brussel-harðlestina. Íslendingar létu sér fátt um finnast um ESB eftir hrun er vinstristjórn Jóhönnu Sig. sagði eina bjargræði lands og þjóðar liggja á meginlandi Evrópu. Ríkisstjórnin sem tók við af vinstristjórninni sýndi í verki að fullveldið og sjálfsbjörg íslensku þjóðarinnar er besta úrræðið þegar gefur á bátinn.
Öll rök alþjóðamála nú um stundir hníga að varkárni, að Ísland gefi ekki höggstað á sér. Enginn veit hvernig Evrópusambandið kemur undan Úkraínustríðinu. Enginn veit hvernig rætist úr með samband Bandaríkjanna og Evrópu, sem er með stirðara móti. Nató-samstarfið þvert á Atlantsála er í uppnámi. Við þessar kringumstæður vogar utanríkisráherra sér að skrifa grein í blað allra landsmanna með fyrirsögninni ,,Heimurinn bíður ekki eftir Íslandi". Ísland ræður ekki þróun heimsmála og hefur aldrei gert. Bíði heimurinn eftir einhverju væri það valdapólitískt jafnvægi í samskiptum stórvelda. Íslendingar verða aldrei gerendur í eljaraglettum stórvelda en geta auðveldlega orðið þolendur.
Ísland verður skotmark, bæði í eiginlegum og óeiginlegum skilningi, taki þjóðin stórpólitíska ákvörðun er sýndist raska valdajafnvægi á Norður-Atlantshafi. Stórveldin Bandaríkin, Kína og Rússland fylgjast glöggt með ógnum og tækifærum á norðurslóðum. Er þá ótalið ESB sem hvorki er stórveldi né ríki heldur óhrjálegt safn gamalla nýlenduvelda. Smáþjóð er gerir sig digra í stórveldaslag kemst að því fullkeyptu. Jafnvel stærri ríkjum er taka meira upp í sig en þau geta kyngt farnast herfilega, samanber Úkraína. Væri Evrópusambandið nokkurs máttugt myndi staða Úkraínu vera heldur skárri en við blasir.
Þorgerður Katrín ber hvorki virðingu fyrir lýðræði né þingræði. Í Morgunblaðsgreininni skrifar hún ,,Þjóðaratkvæðagreiðslan 29. ágúst.." líkt og ráðherra hafi heimild frá alþingi að efna til atkvæðagreiðslu um ESB-umsókn. Svo er ekki. Þingsályktun utanríkisráðherra er til meðferðar í þingnefnd. Veigamiklar athugasemdir umsagnaraðila eru gerðar við tillögu ráðherra um spurninguna sjálfa sem og forsendur hennar. Ekki liggur ljóst fyrir hvað tekur við eftir þjóðaratkvæði, komi til þess, hvort heldur niðurstaðan verði já eða nei.
Alþingi hefur í lýðveldissögunni aldrei áður efnt til þjóðaratkvæðagreiðslu um eitt og afmarkað pólitískt álitamál. Í greinargerð með tillögu ráðherra segir að niðurstaðan hafi ,,mikið pólitískt gildi." Orðin þrjú eru lokaorð greinargerðarinnar og ekkert nánar útskýrð. Liggur þó í augum uppi að já og nei í þjóðaratkvæði hafa ekki sama pólitíska gildið. Þó nú væri. Ríkisstjórn sem vill já í almennri atkvæðagreiðslu en fær nei frá þjóðinni getur ekki setið áfram eins og ekkert hafi í skorist.
Þjóðaratkvæði og skoðanakönnun eru ekki sami hluturinn - kjánalegt að þurfa segja upphátt jafn augljós sannindi. Þjóðaratkvæði í þágu Viðreisnar, verði af því, hefur fyrirsjáanlega mun meiri pólitískar afleiðingar segi þjóðin nei en ef hún segir já. Munurinn liggur í að já-ið gefur aldrei meira en veikt umboð klofinnar þjóðar á meðan nei-ið er vantraust þjóðarinnar á ríkisstjórnina.
Þorgerður Katrín er búin að tapa ESB-umræðunni. Hvergi í samfélaginu vottar fyrir samhygð með ESB-leiðangrinum. Nema, auðvitað, á RÚV sem notar ESB-mútufé að kaupa brandarakall í þingliði Viðreisnar til að níða skóinn af þjóðhollum Íslendingum. Utanríkisráðherra er á barmi pólitísks taugaáfalls. Sjálfskaparvítin eru verst.
