Þúsundir sem misstu heimili sín í jarðskjálftunum í Venesúela hafast enn við í tjöldum. Sendifulltrúi Rauða krossins segir nálykt í loftinu á þeim svæðum þar sem hamfarirnar voru verstar.
Yfir 4.400 manns fórust þegar tveir öflugir jarðskjálftar skóku Venesúela í júní. Sameinuðu þjóðirnar áætla að um 50.000 sé saknað.
Fólk veit að enginn finnst lengur á lífi undir rústum
„Nú eru næstum tvær vikur síðan jarðskjálftinn reið yfir og fjölskyldur bíða enn fyrir utan rústir húsa sinna eftir að ástvinir þeirra finnist. Fólk veit að engin von er til að neinn finnist á lífi en það vill geta grafið viðkomandi á sómasamlegan hátt,“ segir Karla Johnson, sendifulltrúi Rauða krossins á Íslandi sem hefur dvalið í Venesúela síðan í byrjun mánaðar.
Hún vinnur að skipulagningu aðgerða Rauða kross-hreyfingarinnar á hamfarasvæðunum. Hún hefur farið til borgarinnar La Guaira sem varð verst úti og segir erfitt að lýsa því sem þar ber fyrir augu.
„Sérstaklega vegna tilfinningalegu áhrifanna. Heilinn getur meðtekið að sjá hús sem hefur hrunið en þegar rennur upp fyrir manni að þetta var tíu hæða hús sem er orðið að dufti, verða áhrifin ljós, sérstaklega þegar maður sér fjölskyldurnar bíða við rústirnar,“ segir Karla.
„Víða er lyktin af rotnun mjög sterk, sem er líka mjög átakanlegt. Það er hægt að sjá þetta fyrir sér en þegar hin skynfærin greina það snertir það við manni.“
Fyrstu tvær vikurnar eftir skjálftana var áhersla hjálparstofnana lögð á leit og björgun. Nú er hún lögð á að gera líf fólks sem missti heimili sín sem bærilegast, svo sem með því að útvega mat og hreinlætisvörur.
Karla segir mikla þörf vera fyrir andlegan stuðning. „Mörg voru í losti og skildu ekki hvað hafði gerst fyrr en smám saman. Mörg eru reið og leið vegna þess að venesúelska þjóðin hefur lent í miklum hremmingum. Þetta er viðbót við þjáningar fólksins.“
Mikilvægt að kenna viðbrögð við jarðskjálftum
Næsta skref verður að byggja upp eftir hamfarirnar. Karla bendir á að ekki hafi verið útbreidd þekking á því hvernig beri að bregðast við skjálftum af þessari stærðargráðu, svo sem hvað fólk eigi að gera finni það jörðina hristast og hvar það eigi að leita skjóls. Í því samhengi nefnir hún hvernig tekist hafi til á Íslandi, hvernig hús séu byggð til að standa af sér skjálfta. Það sé því að mörgu að huga í neyðarástandi sem þessu og eftir það.
Sendifulltrúar Rauða kross-hreyfingarinnar vinna með sjálfboðaliðum í Venesúela sem margir misstu fjölskyldu og vini í skjálftunum. Karla segir að þeir vinni sleitulaust og að margir þeirra hafi varla sofið síðan skjálftarnir riðu yfir. Það hafi komið margir eftirskjálftar og fólk óttist að stórir skjálftar ríði aftur yfir.
