Ein athyglisverðasta niðurstaða nýafstaðinna sveitarstjórnarkosninga er er sú að Miðflokknum er ekki treyst til að taka þátt í meirihlutasamstarfi í bæjarfélögum landsins. Af sextán þéttbýlustu stöðunum á eyjunni fögru fær Miðflokkurinn aðeins inni í einu tilviki, í Reykjanesbæ, þar sem Sjálfstæðisflokkurinn sér aumur á afturhaldinu og hleypir því að kjötkötlunum.
Í hinum fimmtán sveitarfélögunum – og það er há tala, enda búa þar um 300 þúsund manns, eða sem nemur öllum meginþorra Íslendinga – eru skilaboðin skýr; Miðflokkurinn er afþakkaður, eða honum einfaldlega úthúðað.
Ástæðu þessa má efalítið rekja til þess að nýkjörnir borgar- og bæjarfulltrúar hafa í flestum tilvikum ímugust á kjaftabrúki Miðflokksins í málum sem varða mannréttindi og erlent vinnuafl á Íslandi. Á þeim sviðum hafa fulltrúar flokksins, jafnt á Alþingi og utan þess, talað gegn jaðarsettum hópum og haldið uppi málflutningi öfgahægrisins sem hampar einsleitninni á kostnað fjölbreytileikans.
Sú höfnunartilfinning sem nú hlýtur að hrærast í viðkvæmum brjóstum Miðflokksmanna er ekkert annað en sjálfsskaði. Þeir hafa sannarlega unnið fyrir útilokuninni. Og það af jafn miklum ásetningi og hvatvísin hefur staðið þeim nærri. Miðflokksmenn hafa einfaldlega gert út á ógeðfellda afstöðu til minnihlutahópa, og tekið af allan vafa í málatilbúnaði sínum um að þeir kjósa umfram allt afturhvarf til gamla Íslands þar sem þegnum landsins var boðinn sá kostur einn að fela sig inni í skápum ef kynhneigð þeirra mátti heita í bága við viðteknar venjur.
Og svo bíta ungliðar flokksins höfuðið af skömminni með því að tromma upp með einhvern ónefndan kjaftask á samkomu sinni fyrir sveitarstjórnarkosningar sem kallar eftir því að öllum múslimum sem leynast í landinu verði umsvifalaust vísað úr landi – og einmitt, öllum sem einum – og fær að launum klapp og og húrrahróp sem leiðir af sér hrifningarbylgju viðstaddra.
„Öðrum megin stappa öfgaöflin niður fæti og æpa upp í opið geðið á landsmönnum, en hinum megin standa aðrir í lappirnar og láta ekki ágjöfina á sig fá …“
Á sama tíma ganga oddvitar þeirra í stærstu bæjarfélögum landsins á milli fánastanga framan við opinberar byggingar og gjalda ekki einasta varhug við litríkustu flöggunum sem þar hanga uppi, heldur krefjast þess að þau verði tekin niður í nafni siðferðis og sómakenndar. Þeir eru nefnilega að eigin áliti til þess bærir að kveða upp úr með hvaða tilfinningar eru réttar og rangar.
Af sama tagi eru ummæli þingmanna flokksins sem tala ófeimnir fyrir því í ræðustól Alþingis að fullan aðskilnað skuli taka upp í fangelsum landsins, en íslenskir tukthúslimir skuli ávallt vera skör ofar en það útlenska glæpahyski sem hingað hafi ratað. Og auðvitað er þetta kunnuglegt stef úr tranti öfgahægrisins, sem leiðist það ekki beinlínis að taka stórt upp í sig, og gælir gjarnan við þær hugsanir að tími hvíta mannsins megi snúa aftur þar sem fólki með annað litaraft var meinaður aðgangur í almenningsvagna og á veitingastaði. Það eigi nefnilega að snúa klukkunni aftur. Gamla samfélagið hafi verið svo miklu sterkara en það nýja sem hleypi öllum röddum upp á svið, og jafnvel og meira að segja karlmönnum í kjól.
Það er full og rík ástæða til að andæfa þessum opinberu árásum á mannréttindabaráttu síðustu ára sem hefur ekki einasta kostað blóð, svita og tár, heldur og mannslíf í mörgum tilvikum, slík sem mótstaðan var við óskum homma og lesbía á sínum tíma um að fá að vera venjulegir þátttakendur í samfélaginu, og síðar meir alls hinsegin samfélagsins sem þráir það eitt að vera dæmt af verðleikum sínum, óháð klæðaburði og kynvitund. Og sama gildir auðvitað um þá útlendinga sem setjast hér að til lengri eða skemmri dvalar, en þeim finnst sjálfsagt einboðið að fá sömu móttökur hér á landi og Íslendingar gera ráð fyrir að þeir fái á erlendri grundu.
Hér er nefnilega komið strikið í sandinn sem markar umræðuna. Öðrum megin stappa öfgaöflin niður fæti og æpa upp í opið geðið á landsmönnum, en hinum megin standa aðrir í lappirnar og láta ekki ágjöfina á sig fá, enda trúa þeir á frjálslynd gildi og frelsi einstaklingsins.
Miðflokkurinn hefur nefnilega málað sig út í horn. Og það hefur honum einfaldlega verið í sjálfsvald sett.
