Heil kynslóð er að alast upp sem þekkir ekki atburðina 11. september á sama hátt og þau sem muna hvar þau voru þegar árásirnar voru gerðar.
Á minningaratburðum í dag, bæði í Bandaríkjunum og Bretlandi, hefur sérstök áhersla verið á eftirmálann. Fórnarlömbin sem létust vikurnar og mánuðina eftir 11. september 2001.
Sum úr veikindum vegna eitraðra lofttegunda sem fóru út í andrúmsloftið við fall tvíburaturnanna.
En mannlegar frásagnir lifa. Sögur þeirra sem týndu lífi og eftirlifenda.
Sögur af þeim sem fórnuðu lífi sínu fyrir samborgara sína og sögur af björgunarafrekum.
Fjallað var um sögur eftirlifenda í Speglinum.
Voru báðir að vinna í suðurturninum
Þeir Stanley Praimnath og Brian Clark kynntust þennan örlagaríka þriðjudag, 11.september 2001.
Það var ekkert sem benti til annars en að fram undan væri hefðbundinn vinnudagur þegar þeir Praimnath og Clark mættu að morgni. Praimnath vann á 81. hæð og Clark á þeirri 84. í suðurturninum sem var 110 hæðir.
Klukkuna vantaði fjórtán mínútur í níu þegar flugvél American Airlines flaug inn í norðurturninn. Clark lýsir því þegar hann sá eldtungur út um gluggann á turninum og hann óttaðist að þar hefði orðið flugslys.
Sautján mínútum eftir að vél American Airlines skall á norðurturninum flaug vél United Airlines á suðurturninn. Praimnath segist hafa verið í símanum þegar honum var litið út um gluggann.
Þar hafi hann séð flugvél koma beint í áttina að sér, svo nálægt að hann gat lesið merki flugfélagsins á stéli vélarinnar.
Hann kastaði sér undir skrifborðið og bað til guðs. Á örfáum sekúndum varð skrifstofa hans rústir einar, veggir hrundu, eldur kviknaði og rýmið fylltist af reyk.
Praimnath missti heyrn um stund vegna höggsins þegar flugvélin skall á turninum og hann óttaðist um líf sitt.
Clark, þremur hæðum ofar, fann sama högg. Skrifstofa hans fór líka í rúst en hann komst ásamt samstarfsfólki sínu að eina stigaganginum sem enn var fær og hópurinn hóf að ganga niður.
Heyrði mann hrópa á hjálp
Þegar þeir komu niður á 81. hæð heyrði Clark mann hrópa á hjálp. Sá sagðist vera fastur og gæti ekki andað.
Clark fór inn í skrifstofurými hæðarinnar með vasaljós og kallaði á manninn. Skömmu síðar fannst Praimnath fastur upp við vegg.
Clark teygði sig í hönd hans og dró hann undan brakinu.
Þeir Clark og Praimnath héldu göngunni áfram niður stigann.
Samstarfsfélagar Clarks, sem áður höfðu fylgt honum, ákváðu heldur að fylgja öðrum upp á þak turnsins í von um að þaðan yrði þeim bjargað.
1.620 þrepum síðar komust þeir Clark og Praimnath út úr turninum. Sekúndum áður en hann hrundi.
Þeir hlupu inn í nærliggjandi byggingu til að verja sig fyrir ryki og braki og skiptust á nafnspjöldum áður en leiðir þeirra skildu í ringulreiðinni.
Praimnath glímdi lengi við eftirköst áfallsins.
Þeir Clark hafa verið nánir vinir í þau 25 ár sem liðin eru frá 11. september 2001.
Í viðtali við The Guardian segir Praimnath að stjórnmálaskoðanir eða litarháttur hafi ekki skipt máli þennan örlagaríka dag.
Þeir voru bara tveir menn að reyna að bjarga lífi sínu og hvors annars.
