Jón Magnússon skrifar:

Kristrún Frostadóttir forsætisráðherra átti þess kost í kjölfar þjóðaratkvæðagreiðslunnar að taka frumkvæði í því að viðurkenna orðinn hlut og leita sátta og samkomulags. Því miður hennar vegna og þjóðarinnar þá gerði hún það ekki.

Þegar þjóðin sagði að hún vildi ekki halda áfram aðildarviðræðum að ESB, þá þýðir það að þjóðin vill ekki aðildarviðræður að ESB. Blasir það ekki við? Er hægt að skýra það öðruvísi? Ekki svo vit sé í.

Í stað þess að hefja sig upp fyrir dægurþras, útúrsnúninga og orðhengilshátt, þá hefur forsætisráðherra kosið að fara einmitt í þá vegferð. Ef til vill er það reynsluleysi forsætisráðherra sem hefur leitt hana út í þennan forarpytt. Eða e.t.v. ill áhrif þess ráðherra í ríkisstjórninni sem neitar að skilja sinn vitjunartíma og það hentar henni vel að forsætisráðherra flækist sem mest í netinu, þannig að hún sé ekki ein um að vera í þeirri stöðu.

Forsætisráðherrann kórónaði orðhengilsháttinn í gær í svari við fyrirspurn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, þegar hún sagði að það þyrfti ekki að draga aðildarumsókn að ESB til baka af því að þjóðin hefði ekki verið um það spurð.

Hvað var hún þá spurð um? Hvort rækta eigi íslenskar rauðar í Þykkvabænum?