Kvöldvaka. Hún er eitthvað spennandi, gaman. Það er vídjóspóla, draugasaga, kannski snakk. Andvaka er andstæða kvöldvökunnar. Hin óviljandi kvöldvaka sem lifir sjálfstæðu lífi í taugakerfinu á okkur og fyllir okkur af lífsstílsskömm þangað til við ælum út úr okkur að við hljótum að vera listamenn. En hvað er þá andvaka listamaður sem kann illa að gera list og lærir bara lögfræði?
Mikilvægir menn og stöku kona tala stundum um að vitundarvakning hafi orðið í svefnmenningu á landinu. Það er mikið til í því. Sem leikmaður alfarið utan heilbrigðisvísinda man ég mjög skýrt eftir því þegar æðstiprestur svefnfræðanna Matthew Walker kom hingað til lands og bókin hans Why we sleep var í framhaldinu gefin út á íslensku. Það var ekki hægt að mæta í eitt einasta matarboð vestan við Klambratún án þess að hafa lesið þessa bók. Svo þurfti að halda uppi kurteisis-spjalli um svefnvenjur. Dreptu mig ekki. Þetta spjall leiddist síðan út í meting; á pari við samgönguhjólreiðar, fjallgöngur og annað sem Íslendingar elska að taka alla leið.
Sá sem svaf best var alveg búinn á því strax eftir desert, þurfti að leggja af stað ekki seinna en átta vegna þess að það var skjálaus tími frá hálf níu. Svona urðum við leiðinlegri með hverju árinu, en betur sofin. Ég held að þetta hafi verið heimsfaraldurinn (ruslakistan yfir allt sem er óútskýrt í samtímanum en á sér marglaga og flóknar ástæður) en ég held líka að við höfum hugsanlega á einhverjum tímapunkti hipsterað yfir okkur á Feneyjatvíæringnum og núllstillt allt landið í kúlheitum. Núna erum við bara eins og Norðmenn.
Vefmiðlarnir fylltust af viðtölum við fólk um morgunrútínur. Forstjóra sem vöknuðu fimm á morgnana en leyfðu sér trít um helgar og sváfu til hálfátta, eins og við hin, svínin. Gat verið að allt þetta fólk væri vaknað svona snemma?
Þar sem undirrituð er jú oft andvaka og sérstaklega þessi misserin, er ekki seinna vænna að kanna málið. Ég hendi mér í strigaskó og set goslaust Pepsi max í vatnsbrúsa og kalla það amínósýrur. Nú á að looksmaxa og dást að manospherinu brokkandi úti á sléttunum.
En klukkan fimm að morgni er ekki ein einasta sála úti að skokka, þvert á yfirlýsingar vefmiðlanna. Í raun er ég hérna alein með tveimur mávum, sitjandi fyrir öllum þessum ofurhressu týpum sem eru búnar að gaslýsa alla þjóðina, að það eigi að vaka og vinna og að við séum annars bara einhver hrúga af vampírum. Ég bið ykkur, þess vegna í guðanna bænum, farið bara aftur að sofa.
Þetta er allt bara leikhús. Það er enginn hérna.
