Þetta kemur fram í svari ráðherrans við fyrirspurn Júlíusar Viggó Ólafssonar. Hann spurði hvort heimila ætti atvinnumannahnefaleika að uppfylltum skilyrðum um öryggi iðkenda, eftirlit og umgjörð íþróttarinnar. Þá spurði hann hvort Inga hygðist beita sér fyrir slíkri lagabreytingu innan ríkisstjórnarinnar.
„Ráðherra hefur því ekki í hyggju að beita sér fyrir breytingum á lögum sem heimila iðkun eða keppni í atvinnumannahnefaleikum,“ segir í svarinu.
Endurtekin höfuðhögg valdi áhættu
Inga vísar til samantektarrannsókna sem bendi til meiri meiðslatíðni í atvinnumannahnefaleikum en í áhugamannahnefaleikum og öðrum bardagaíþróttum. Það eigi einkum við um heilahristing og alvarlega höfuðáverka.
Lengri viðureignir og áhætta sem safnist upp á keppnisferli atvinnumanna skýri meðal annars muninn.
Öryggisreglur, lækniseftirlit og tímabundin keppnisbönn geti dregið úr bráðri áhættu. Þau úrræði geti hins vegar ekki komið í veg fyrir áhættuna sem fylgi endurteknum höfuðhöggum, að því er segir í svarinu.
Tvenn ólík keppnisform
Á Íslandi er þegar keppt í áhugamannahnefaleikum, einnig kölluðum ólympískum hnefaleikum, sem hafa verið heimilir frá 2002. Hnefaleikasamband Íslands heldur meðal annars Íslandsmeistaramót í því keppnisformi. Heitið áhugamannahnefaleikar vísar til keppnisformsins og reglnanna sem gilda um það. Keppendurnir geta verið þrautþjálfaðir afreksmenn.
Notkun höfuðhlífar ræður ekki hvort viðureign telst til áhugamanna- eða atvinnumannahnefaleika. Til dæmis keppa fullorðnir karlar í ólympískum hnefaleikum án höfuðhlífar samkvæmt reglum World Boxing.
Í svari Ingu segir að meiri meiðslatíðni í atvinnumannahnefaleikum skýrist meðal annars af lengri viðureignum og áhættu sem safnist upp á keppnisferli atvinnumanna. Hún telur öryggisreglur og lækniseftirlit geta dregið úr bráðri áhættu en ekki komið í veg fyrir áhættuna sem fylgi endurteknum höggum á höfuð.
Vilja leyfi með öryggisskilyrðum
Hildur Sverrisdóttir og Diljá Mist Einarsdóttir hafa lagt fram frumvarp um bardagaíþróttir sem myndi fella bannlögin frá 1956 úr gildi. Þær segja hættu á heilsutjóni ekki eina og sér réttlæta skerðingu á frelsi fólks til íþróttaiðkunar eða atvinnufrelsi þess.
Samkvæmt frumvarpinu yrði keppni þar sem höfuðhögg eru heimil háð leyfi ráðherra. Leyfi mætti aðeins veita ef reglur íþróttarinnar tryggðu keppendum viðunandi öryggi.
Í greinargerðinni segir að reglurnar þurfi að fjalla um búnað, verklag eftir rothögg, eftirfylgni eftir keppni, lengd viðureigna og aldurstakmark. Frumvarpið ákveður sjálft hvorki tiltekinn lágmarksaldur, hámarkslengd viðureigna né ákveðna hvíld eftir rothögg. Ráðherra gæti sett frekari leyfisskilyrði.
Umsókn þyrfti að berast að minnsta kosti tveimur mánuðum fyrir keppni og henni fylgja keppnis- og öryggisreglur. Ráðherra ætti jafnframt að setja reglugerð um öryggi húsnæðis og eftirlit með búnaði. Hægt yrði að afturkalla leyfi vegna verulegra brota á skilyrðum þess.
Áhugamannahnefaleikar hafa verið heimilir hér á landi frá 2002 samkvæmt reglum Íþrótta- og Ólympíusambands Íslands. Bannið við atvinnumannahnefaleikum stendur hins vegar enn.
