Haustið 2024 komust systurnar Laufey Hanna og Lovísa Tómasdætur báðar að því að von væri á þeirra fyrstu börnum og spennan og gleðin var mikil að fá að upplifa þetta saman.
Meðgangan fór vel af stað hjá Laufeyju en Lovísa varð veik; glímdi við mikla ógleði og uppköst, þreytu og hafði litla matarlyst. Ekkert sem er óeðlilegt hjá óléttri konu.
Í lok nóvember fæ ég rosalegan kviðverk. Ég hélt að þetta væri tengt meðgöngunni en daginn eftir er ég algjörlega ónýt og fer upp á bráðamóttöku. Þeir ætluðu að senda mig heim en ég brotnaði niður og sagðist ekki fara fyrr en ég fengi að hitta lækni. Ég hafði svo miklar áhyggjur af barninu.
Í fyrstu er talið að um botnlangabólgu sé að ræða og hann sé við það að springa. Lovísa er því drifin í aðgerð en þar kemur í ljós að ekkert er að botnlanganum en blettur finnst á ristlinum. Eftir ristilspeglun og sýnatöku er niðurstaðan að um þriðja stigs ristilkrabbamein sé að ræða sem búið er að dreifa sér.
Lovísa fór í ristilnám eftir 17 vikna meðgöngu og hóf svo lyfjameðferð gengin um 21 viku sem kláraðist mánuði áður en Emanúel Máni kom í heiminn. Áður hafði henni verið bent á að ekki væri um seinan að binda endi á meðgönguna en það kom aldrei til greina í hennar huga.
Þetta er margrannsökuð lyfjameðferð en ég var tíunda konan í heiminum sem var ólétt. Hann fór í vaxtarsónar aðra hverja viku og massaði það allt. Þess vegna gat ég gengið fulla meðgöngu, hann var tekinn á 38. viku fullkomlega heilbrigður og í réttri stærð.
Nánar má heyra sögu Lovísu í Landanum, í Spilaranum hér að neðan.
