Inga Sæland mennta- og barnamálaráðherra segir spurningu blaðamanns Sýnar eftir ríkisstjórnarfund í morgun um hvort hún væri nýkomin úr áfengismeðferð hafa komið sér á óvart. Hún hafi þó heyrt af orðróminum áður og meðal annars verið spurð út í hann af systur sinni.
Eftir ríkisstjórnarfund í morgun birti Inga myndskeið á samfélagsmiðlum þar sem hún greindi frá spurningu fréttamannsins og sagði að ekkert væri til í þeim orðrómi.
„Það kom mér rosalega mikið á óvart að vera spurð að þessu svona beint,“ segir Inga í samtali við mbl.is.
Fannst þér þú þá tilknúin til að stíga fram og blása á þessa orðróma?
„Ja, ég meina, hvað á maður að segja? Það er nú alveg eins gott bara að sannleikurinn komi fram. Það er engin ástæða til þess að rúlla þessum skröksögum áfram hindrunarlaust, því þetta virðist hafa undið upp á sig,“ segir Inga.
Systurdóttir Ingu spurð út í orðróminn
Aðspurð segir hún spurningu fréttamannsins ekki hafa verið fyrsta skipti sem hún heyrði af þessum sögusögnum.
„Systir mín spurði mig út í þetta á dögunum, hún sagði: „Systurdóttir mín var spurð að því af tengdaforeldrum sínum hvort að þú værir á Vogi, elskulega systir?“ Og við hlógum að þessu góðlátlega vegna þess að það var náttúrulega ekkert annað hægt,“ segir Inga og bætir við:
„En ég hef alltaf litið upp til þess starfs sem þar fer fram, svo það sé sagt, og hef barist mjög ötullega fyrir því að fólk þurfi ekki að bíða í röðum eftir að fá hjálp þegar það er að glíma við þennan hræðilega dauðans alvöru sjúkdóm. En eins og ég segi, þá er ég nú það blessuð að ég hef nú ekki þurft að glíma við hann sjálf.“
Þá segir Inga að hún myndi ekki fela það væri hún að glíma við alkóhólisma. „Ég viðurkenni þetta sem sjúkdóm og ég myndi aldrei nokkurn tímann fela það og ég myndi stolt segja frá því ef að ég hefði haft vit á því að leita mér hjálpar ef ég þyrfti á henni að halda.“
Svo hjartanlega sama
Spurð hvaðan hún telji að orðrómarnir spretti segir Inga að sennilega megi rekja þá til veikindaleyfis sem hún fór í fyrr í sumar.
„Ég hef nú bara heyrt þetta sagt um fleiri kjörna fulltrúa, ef þeir hverfa í einhvern tíma, eru veikir eða eitthvað, þá virðist þetta alltaf vera það fyrsta svona sem er gripið til,“ segir hún.
Fannst þér óþægilegt að komast að því að orðrómurinn var genginn svo langt að þú varst spurð út í hann í viðtali?
„Nei, mér er svo hjartanlega sama,“ segir Inga. „Fyrir níu árum þá hefði ég orðið sár og hissa og ekki skilið neitt í neinu, hverjum dettur þetta í hug? Núna er ég orðin vön því að um mig séu sagðar furðusögur og furðufréttir, eitthvað sem ég kannast ekki við, þannig að ég tek orðið ekki eftir þessu. En ef ég er spurð þá er engin ástæða til að gera neitt annað en að segja satt.“
