Guðrún Diljá býr úti með unnusta sínum Bent og kisunni Jökli Malara og dagarnir eru ansi viðburðaríkir. Því hefur hún oftast ekki tíma fyrir mikla heimþrá en þegar hún lætur á sér kræla skella hjúin sér í lopapeysurnar og gera heimagerða íslenska snúða.
Guðrún Diljá ræddi við blaðamann um flutningana, lífið og ævintýrin úti.
Hvað varð til þess að þú fluttir út?
Ég hafði alltaf séð fyrir mér að ég myndi flytja út í nám eða vinnu, alveg frá því að ég var barn. Engin nákvæm staðsetning lá fyrir en Bretland var kannski ofarlega í huga mínum þar sem pabbi minn ólst upp í London og bæði hann og mamma mín fóru til Bretlands í háskólanám. Þar að auki býr þar enn hluti af fjölskyldu minni svo ég hafði oft farið þangað út í heimsókn og kunni vel við mig þar.
Eftir menntaskóla vissi ég ekki alveg hvað ég vildi læra en efnafræði og líffræði höfðuðu alltaf mikið til mín svo ég skráði mig á síðustu stundu í nám sem myndi samtvinna þessi tvö fög, BS-nám í lífefna- og sameindalíffræði við Háskóla Íslands. Ég er svo ótrúlega fegin að hafa gert það því þetta opnaði nýjan heim fyrir mér sem ég féll algjörlega fyrir.
Að því námi loknu árið 2022 var ég viss um að ég vildi flytja út og halda áfram í meistaranám. Þegar ég fór að skoða áhugaverða masterskúrsa úti stóðu þrír skólar upp úr fyrir mér: Háskólinn í Edinborg, University College London og Háskólinn í Cambridge.
Ég er svolítið dugleg að gera allt á síðustu stundu svo til þess að auka líkurnar á að ég gæti farið út sótti ég um nám við alla þrjá skólana á síðasta mögulega degi. Ég fékk jákvætt svar nokkuð fljótt frá Edinborg og London en umsóknarferlið hjá Cambridge tók aðeins lengri tíma og fleiri skref þar sem ég var að sækja um ákveðið mastersverkefni frekar en opinn kúrs með námskeiðum.
Í byrjun júlí fékk ég svo boð um að stunda meistaranám í lífvísindum við Háskólann í Cambridge. Ég fann það bara á mér að þetta væri næsti rétti staðurinn fyrir mig og hafði þá nokkra mánuði til að redda mér íbúð, visa, námsláni og flugmiða aðra leið, en dreif mig út í september 2022 og hef búið hér í Cambridge síðan.
Hvað hefurðu búið þar lengi og með hverjum býrðu?
Ég er svo heppin að unnusti minn, Bent Ari, tók sénsinn og flutti út með mér 2022 til að vinna og hefur búið með mér úti í þessi fjögur ár. Hann kláraði BS á sama tíma og ég í hugbúnaðarverkfræði við Háskólann í Reykjavík og vann við það fyrstu þrjú árin hérna úti.
Hann var að klára meistaranám í gagnavísindum við Háskólann í Cambridge núna í sumar og ætlar að fara aftur að vinna í haust. Það má svo ekki gleyma besta meðleigandanum, sem borgar reyndar enga leigu, en hann Jökull Malar ragdoll-kötturinn okkar er mesti gleðigjafinn á heimilinu.
Hvað ertu að gera þar?
Ég er í námi. Þó að ég hafi sótt um meistaranám vissi ég alltaf að ég myndi vilja halda áfram í doktorinn. Til þess að geta farið í doktorsnám hérna úti þurfti ég að fá styrk þar sem námið er mjög dýrt, sérstaklega ef maður er erlendur nemandi sem ætlar að vera hérna í mörg ár og þarf að borga mikið hærri skólagjöld en Bretar, svo ég þurfti strax að byrja að sækja um styrki og doktorsnámið sjálft eftir aðeins nokkra mánuði í masternum, um það bil ár fram í tímann.
Ég fékk í kjölfarið boð til þess að hefja doktorsnám og náði að púsla saman fullum styrk frá fjórum mismunandi stofnunum til þess að stunda þetta nám. Ég útskrifaðist með meistaragráðuna og byrjaði í doktorsnáminu á sama tíma í október 2023.
Doktorsverkefnið mitt fjallar um að skilja líffræðilegar afleiðingar stökkbreytinga í geninu FBXO7 sem valda Parkinson-sjúkdómi. Undirliggjandi orsök sjúkdómsins, það er að segja hvað á sér stað í heilafrumum sjúklinga, og annarra skyldra sjúkdóma eru enn óljós.
Þetta gerir greiningu og þróun lækninga að erfiðu verkefni en með fleiri rannsóknum og auknum skilningi færumst við nær því að geta tekist á við það. Nánar tiltekið er ég að reyna að skilja hvernig próteinið sem FBXO7 skráir fyrir hefur áhrif á stjórnun próteasóma, það er próteinflóka (e. complex) sem hefur það mjög svo mikilvæga hlutverk að brjóta niður prótein sem eru til dæmis gölluð eða gömul prótein.
Hefurðu búið annars staðar erlendis?
Nei, ég hef bara búið á Íslandi og í Bretlandi, en væri ekki á móti því að prófa að búa annars staðar.
Hvernig er daglegt líf og hversdagsleikinn úti hjá þér?
Ég byrja flesta daga á róðuræfingu á ánni Cam snemma morguns en ég uppgötvaði þessa íþrótt við að flytja hingað, enda er hún ekki til á Íslandi, og hef algjörlega fallið fyrir henni. Í einföldu máli er þetta eins og réttstöðulyfta sem er framkvæmd aftur og aftur, en róður æfir flesta vöðva líkamans og situr einmitt mitt á milli þess að vera styrktar- og þolíþrótt.
Þetta er ótrúlega skemmtileg og einstök liðsíþrótt þar sem átta manns, stundum færri, þurfa að halda takti og gera mjög tæknilega og líkamlega krefjandi hluti á sama tíma til þess að hreyfa bát sem hraðast á ánni og svo er ein manneskja sem stýrir bátnum og er með míkrófón til að tala við alla í bátnum sem kallast coxswain.
Það er frábær leið til að koma sér af stað inn í daginn að geta byrjað hann úti og í góðum félagsskap. Ég hef núna æft róður sjálf í fjögur ár og þjálfað aðra í þrjú ár. Ég sinnti líka forseta- og captain-hlutverkum fyrir róðurklúbbinn minn í tvö ár sem var mjög gefandi en þá var líka stórum hluta af mínu daglega lífi eytt í tölvupósta, WhatsApp-skilaboð og skipulagsverkefni fyrir róðurinn.
Róðurinn veldur því líka að hversdagsleikinn er aldrei eins, hver æfing er öðruvísi og þátttaka í klúbbnum hefur leitt til alls konar ferðalaga. Ég hef ferðast út um allt England til að keppa, farið til Portúgal í æfingabúðir og keppt í róðri á Signu fyrir neðan Eiffelturninn í París!
Eftir morgunæfingar förum við liðið oft í morgunmat eða kaffi saman í grennd við ána og svo fer ég heim að græja mig fyrir daginn. Ég eyði mestöllum degi mínum á tilraunastofunni, sem er staðsett í miðbænum, að framkvæma ýmsar skemmtilegar tilraunir, hugsa um fleiri tilraunir sem hægt væri að gera og skrifa um þær. Eftir að ég klára það sem ég þarf að gera þar fer ég oft á kvöldæfingu og svo heim að elda mat.
Ég hef mjög gaman af því að elda og bara af mat yfirhöfuð, þannig ég eyði miklum tíma í að skoða nýjar uppskriftir og prófa nýja veitingastaði. Það er síðan alltaf eitthvað um að vera hjá okkur en við eigum líka nokkra fasta liði í vikunni, til dæmis miðvikudags pub quiz sem er haldið á notalegum pub með bestu pizzum í bænum.
Annars ef það er ekkert í gangi um kvöldið finnst okkur gaman að spila saman eða horfa á góða þætti til að slaka á eftir daginn. Ég er svo yfirleitt komin nokkuð snemma upp í rúm til að vakna klukkan sex daginn eftir og endurtaka leikinn.
Hvað er skemmtilegast við lífið úti?
Það er svo margt! Eitt sem kemur strax upp í hugann er fólkið hérna og stemningin yfirhöfuð. Cambridge er lítil háskólaborg sem er stútfull af mjög áhugaverðu fólki með alls konar reynslu og er meðal þeirra bestu í heiminum í því sem það gerir, svo það eru algjör forréttindi að fá að spjalla við það, læra af því og vinna í kringum það.
Þetta er ótrúlega spennandi staður til þess að vera á á þessum tíma í lífinu. Maður finnur drifkraftinn og brennandi áhugann í loftinu frá öllu fólkinu í kringum mann og það er mjög smitandi.
Fólk er almennt mjög opið og forvitið svo það er auðvelt að kynnast nýjum vinum og mynda sér tengslanet. Það er líka bara svo mikið um að vera hérna að manni leiðist aldrei. Það eru alltaf í boði einhverjar skemmtilegar sýningar, uppistand, viðburðir eða ódýrir tímar til að prófa ný áhugamál.
Það er eiginlega alveg sama hverju maður hefur áhuga á, það er bókað að allir geti fundið eitthvað við sitt hæfi hérna úti, enda bætast líka mörg hundruð félög/klúbbar á vegum skólans ofan á það sem er í boði í borginni. Ef maður þarf einhvern tímann pásu frá þessum heimi er svo bara klukkutíma lest til London.
Cambridge hefur líka þá sérstöðu að þrátt fyrir að vera lítil ensk borg ber hún sig eins og margfalt stærri fjölmenningarleg borg vegna stöðugs streymis af nemendum og fólki alls staðar að úr heiminum. Sem dæmi um þetta má nefna aðgengi að hráefnum hérna úti.
Þetta höfðar mikið til mín vegna áhuga míns á eldamennsku, en hráefni hér eru mjög fersk og bragðgóð og úrvalið er fjölbreytt, bæði í venjulegum búðum og ef það vantar eitthvað sérstakt er nær alltaf hægt að finna það í búðunum á Mill Road sem er löng gata með röðum af alls konar veitingastöðum og búðum sem selja spennandi matvörur frá flestum heimshornum.
En mest krefjandi?
Mér finnst skemmtilegast þegar það er allt of mikið að gera og ég vinn best undir álagi en lendi þá stundum í því að vera með of marga bolta á lofti þannig að finna jafnvægið getur verið mjög krefjandi. Auðvitað getur doktorsverkefnið sjálft líka verið erfitt á köflum þegar eitthvað er ekki alveg að ganga upp, en það er hluti af náminu og maður verður að læra að leiða það hjá sér og halda ótrauður áfram.
Tilfinningin þegar maður finnur út úr vandamálunum og tilraunirnar ganga upp er líka svo frábær að það bætir upp fyrir erfiðu tímana.
Hvaða hverfi er í uppáhaldi og af hverju?
Cambridge er lítil og flöt háskólaborg, mikið minni en Reykjavík, og er henni skipt upp í nokkur hverfi svo það er mjög auðvelt að hjóla á milli þeirra. Sögulegur miðbærinn er fallegastur, en hann einkennist af stórum háskólabyggingum í miðalda og gotneskum stíl sem minna helst á marga litla kastala, enda voru þó nokkrar byggingarnar byggðar af konungum og drottningum Englands.
Uppáhalds hverfið mitt er samt líklega Chesterton, þar sem ég bý, en það er friðsælt hverfi í minna en tíu mínútna göngufjarlægð frá miðbænum. Hverfið liggur beint við ána og tvo stóra almenningsgarða í Cambridge.
Mikil uppbygging er að eiga sér stað hér svo það eru alltaf að bætast við nýir veitingastaðir og skemmtilegar búðir. Ég þarf því ekki að labba nema nokkur skref til að komast í góðan mat og stemningu.
Uppáhalds kaffihús og veitingastaður úti?
Uppáhalds kaffihúsið mitt er klárlega Hot Numbers. Þar er alltaf frábær stemning, góður matur, alls konar viðburðir og síðast en ekki síst mjög gott kaffi. Kaffibaunirnar eru alltaf ferskar því þær eru ristaðar hér í Cambridge og þeir leggja mikið upp úr því að vera með ýmsa spennandi bragðtóna.
Það er mjög erfitt að velja uppáhalds veitingastaðinn minn en ég hugsa að það komi tveir til greina. Annar er pub, enda gera Bretar pub-a stemningu manna best, og heitir Free Press. Þetta er gamall og lítill staður; dökkur viðurinn og kertaljósin gera hann mjög notalegan og hillur fyrir alls konar muni sem fólk getur skilið eftir gefa honum persónulegan blæ.
Á veturna kveikja þeir oft eld í eldstæðinu en svo er líka útisvæði þar sem hægt er að njóta í sólinni á sumrin. Staðurinn skiptir líka um matseðil eftir árstíðum svo það er oft hægt að smakka eitthvað nýtt.
Hinn er fínni og meira spari, en það er Michelin-stjörnu veitingastaður í götunni fyrir ofan þar sem við búum sem heitir Restaurant Twenty-two. Hann er rekinn úr uppgerðu heimahúsi sem fær mann til að líða eins og í notalegu matarboði heima hjá einhverjum.
Maturinn er mjög vandaður og með því besta sem ég hef smakkað og óáfengu drykkirnir þeirra eru líka framúrskarandi! Eitt mjög skemmtilegt við þessa þrjá staði er að þeir eiga það allir sameiginlegt að nota hráefni úr grennd við Cambridge.
Hvernig er draumadagur fyrir þig úti?
Draumadagurinn minn myndi líklega byrja á rölti meðfram ánni með Bent að kaffihúsi til að fá okkur morgunmat. Síðan myndi ég vilja labba saman niður í miðbæinn að sjá hvað er um að vera þar. Við myndum svo fara í Escape room, en ég get ekki mælt með nokkru öðru Escape room-fyrirtæki en Lockhouse hér í Cambridge.
Næst myndum við fá okkur góðan hádegismat og svo ís á Jack’s Gelato sem er lítil ísbúð í Cambridge með spennandi brögðum sem breytast daglega.
Svo myndum við kannski kíkja á uppistandssýningu áður en við færum heim að elda fyrir matarboð og spilakvöld sem við værum búin að bjóða vinum okkar í. Mér finnst fátt betra en góður matur og enn betri félagsskapur!
Hefurðu fundið fyrir heimþrá?
Það hefur alveg komið fyrir en ég hef bara ekki mikinn tíma til að pæla í því. Þá sakna ég helst íslensku vina minna og fjölskyldu en líka þess að fara í sund og í sumarbústað úti í sveit. Það léttir líka mikið á þessum tilfinningum að búa með Bent, sem finnur fyrir sama söknuði og skilur þetta mjög vel.
Þá skellum við okkur í lopapeysurnar og gerum heimagerða íslenska snúða.
Hvað er framundan?
Það er heldur betur spennandi ár framundan hjá okkur þar sem ég klára síðustu tilraunirnar fyrir doktorsritgerðina á næstunni, byrja svo að skrifa til að skila henni í september á næsta ári og klára gráðuna. Svo erum við Bent líka að fara að gifta okkur eftir nær tíu ára samband og erum á fullu að skipuleggja brúðkaupið!
Hvað hefur komið þér mest á óvart við lífið úti?
Örugglega hvað þetta er ótrúlega skemmtilegt og fjölbreytt. Maður hugsar oft út í doktorsnám sem eitthvað bugandi verkefni sem lokar mann af frá öllu öðru í lífinu, en í raun býður það upp á mikinn sveigjanleika og ég hugsa að ég hafi aldrei skemmt mér jafn vel og verið að taka þátt í jafn mörgum hlutum utan skóla og núna.
Svo er það líka algjör game-changer að það verði ekki eins dimmt og kalt á veturna eins og heima á Íslandi. Maður byrjar aldrei daginn í myrkri og veðrið kemur mjög sjaldan í veg fyrir að maður geti iðkað útiíþróttir eins og róður allan ársins hring.
Hefurðu lent í einhverju steiktu eða fyndnu úti?
Ég hugsa að við höfum lent í nær öllu steiktu sem hægt er að lenda í þegar kemur að húsnæðismálum. Það fyrsta sem mér dettur í hug er að þegar við höfðum búið hér í nokkra mánuði var kveikt í bláu ruslatunnunni okkar.
Vafalaust hefur einhver bara hent sígarettunni sinni óvart í pappann þar, en þar sem tunnan var beint fyrir framan stórt tré kviknaði líka í því og stórum hluta af garðinum fyrir framan húsið og bláu og grænu tunnurnar sem við höfðum farið út með kvöldið áður bráðnuðu yfir alla gangstéttina.
Þetta átti sér stað um nóttina og nágranni okkar hringdi í slökkviliðið þegar hann sá tréð alelda.
Þeir komu og slökktu eldinn en enginn vakti okkur eða lét okkur vita fyrr en daginn eftir svo það var ákveðinn skellur þegar ég dró gardínurnar frá í stofunni um morguninn.
Að reyna að ná bráðnuðu plasti af gangstéttinni var líka hægara sagt en gert.
Sérðu fyrir þér að búa alltaf úti eða kallar Ísland á þig?
Ísland kallar alveg á mig og ég finn það meira með hverju árinu. Ég er samt ekki tilbúin að koma heim strax. Það verður erfitt að skilja við alla kostina við það að búa úti þó að það verði mjög gott að koma heim einhvern tímann.
Hvað stendur upp úr frá lífinu úti hingað til?
Tveir nýlegir hlutir koma strax upp í hugann. Sá fyrsti er þegar ég og róðraliðið mitt unnum til verðlauna sem kallast „Blades“, en það er orðið sem er notað hér um ár. Tvisvar á ári eru haldnar róðrakeppnir einungis í Cambridge og Oxford, hvergi annars staðar í heiminum, sem kallast „Bumps“. Í Cambridge er þá átján bátum í hverri deild raðað upp í röð á ánni og þegar skotið er úr fallbyssu byrja allir bátar að róa á sama tíma.
Þetta er eins konar klessubílakeppni þar sem markmiðið er að bókstaflega klessa á næsta bát, það er róa það mikið hraðar að þið náið honum, áður en báturinn fyrir aftan nær ykkar bát. Keppnirnar standa yfir í fjóra til fimm daga og maður færist upp eða niður í röðinni eftir því hvort maður náði bátnum fyrir framan, var náð af bátnum fyrir aftan eða hvorugt.
Í efstu deildunum er þessu tekið alvarlega og um virkilega gott íþróttafólk er þar að ræða. Í ár voru sem dæmi nokkrir ólympíu- og heimsmeistarar að keppa. Ef liðið manns nær bátnum fyrir framan alla dagana í röð fær maður þessi sjaldgæfu og virtu „blades“-verðlaun, en þá er nafn manns ritað á alvöru ár sem hangir svo í skólanum að eilífu!
Ég hafði keppt sex sinnum áður í þessum keppnum og oft verið mjög nálægt þessu svo það var algjörlega sturlað gaman að loksins ná þessu og þá sérstaklega að geta gert það með svona góðum vinkonuhóp sem var búinn að leggja mjög mikið á sig við æfingar. Núna er ég með um fjögurra metra langa ár hangandi uppi í stofu hjá mér, sem þýðir mjög lítið fyrir flesta en er mér mjög mikils virði.
Sá seinni er þegar við Bent fórum á St. John’s May Ball. Kerfið í Háskólanum í Cambridge er smá flókið en það skiptist í deildir og stofnanir og svo „college“. Það eru 31 college í Cambridge og það má hugsa þetta eins og heimavistirnar í Harry Potter, þ.e. fólk getur lært það sama og verið hluti af sama skólanum en haft aðgang að ýmsum fríðindum og heimavist í gegnum college-ið sitt.
„May“ viðburðir voru upprunalega haldnir í maí en þó að þeir færðust yfir í júní um 1880 héldu þeir sömu nöfnum. Í júní er mikið um að vera í háskólanum og þá halda margir college-ar svona May-böll á lóðum colleganna með mismunandi þemu og eitt af þeim stærstu er haldið af St. John’s College.
Þetta var mögnuð upplifun frá byrjun til enda en þemað var partý í gegnum aldirnar eða partying through the ages þar sem hver húsagarður var skreyttur til að minna á sex mismunandi söguleg tímabil.
Ballið var haldið um gullfallega sumarnótt frá klukkan sjö að kvöldi til sex um morgun þar sem í boði var endalaus matur af alls konar tagi, endalausir drykkir, fullt af tónlistaratriðum og öðrum skemmtiatriðum á mismunandi sviðum um svæðið, silent disco, klessubílar, rólur, spilavíti, flugeldar og margt fleira. Það er mjög erfitt að ná miðum en við náðum því loksins í ár og það var sannarlega þess virði.
