Skaflinn í Gunnlaugsskarði er eins konar óformlegur mælikvarði höfuðborgarbúa á tíðarfar. Kona sem gekk á Esjuna í fyrrakvöld segir heldur lítið eftir af honum. Hann sé kannski tíu metra langur, varla nema tveir metrar á breiddina og ansi þunnur og ræfilslegur. Myndin hér fyrir ofan var tekin þá.
Árið 2019 hvarf skaflinn í september og var það í fyrsta sinn frá haustinu 2012. Í fyrra hvarf hann í byrjun ágúst sem þótti óvenjusnemmt en þá hafði hann ekki horfið fyrir ágústlok síðan 2010. Árni Sigurðsson veðurfræðingur fylgdist með þróun skaflans lengi vel en hann er nú hættur störfum.
Skaflinn er yfirleitt horfinn um mánaðamótin september og október og ef hann bráðnar alveg þykir sumarið á undan hafa verið sérstaklega gott. Óli Þór Árnason, veðurfræðingur á Veðurstofu Íslands, segir einkum tvennt hafa áhrif á stöðu skaflans.
„Ef við höfum haft snjóþungan vetur og tiltölulega svalt sumar þá eðli málsins samkvæmt lifir hann oftast af. Síðasti vetur var snjóléttur en engu að síður var ekki neitt sérstaklega hlýtt eins og til dæmis í fyrrasumar. Fyrravor var náttúrlega sérstaklega hlýtt þannig það er ekkert skrýtið þó að það sjái verulega á skaflinum þegar líður á sumarið. En núna höfum við til dæmis verið með frekar gráan og svalan júlímánuð sem er líklega sá mánuður sem alla jafna er hvað hlýjastur hérna á suðvesturhorninu þannig að eðlilega gengur minna á hann heldur en oft áður og þar af leiðandi er líklegra að hann lifi af allavega sumarið, hvort sem hann lifir af haustið eða ekki.“
Erfitt sé að leggja mat á hvort hann lifi fram á haustið.
„Það eru svo sem ekki sérstaklega mikil hlýindi í kortunum allavega næstu vikuna en þetta er náttúrlega háð því að við fáum milt haust. Þá svo sem getur ýmislegt gerst. Við erum núna inni í El Niño-ári og það bendir oft til þess að það verði hlýrra, rakara og blautara haust. Þannig að það er ekkert útséð með það hvort að hann lifi þetta af áður en það fer að snjóa aftur í Esjuna,“ segir Óli Þór.
Hvernig finnst þér veðrið búið að vera? Getum við sætt okkur við þetta?
„Þetta er náttúrulega eitt af því sem við stjórnum ekki en maður myndi alveg þiggja meiri sól yfir sumarið. Júlímánuður var svolítil vonbrigði hvað það varðar, náttúrlega bróðurpartur þjóðarinnar í sumarfríi og vill fá sól enda sást það líka á straumi fólks á Austurland þar sem sólar naut hvað mest. En þetta er bara misskipt – sum sumur fáum við meiri sól hérna á suðvesturhorninu en önnur og þetta er bara eitt af þessum lakari,“ segir Óli Þór að lokum.
