Karlmaður á þrítugsaldri, Hannes Valle Þorsteinsson, var í gær dæmdur í þriggja ára fangelsi fyrir að brjóta gegn barni í leikskólanum Múlaborg í Reykjavík.
Hannes var leiðbeinandi á leikskólanum þar sem hann braut gegn barninu.
Samkvæmt dómkvöddum matsmönnum er Hannes haldinn barnagirnd, mjög félagslega einangraður og með litla greind.
Samstarfsfólk hans sagðist fyrir dómi hafa ítrekað þurft að benda honum á að framkoma hans við börnin væri óeðlileg.
Í dómnum kemur fram að Hannes hafi ekki haft neina reynslu af umönnun barna.
Vísbendingar um kynferðislegar hvatir gagnvart stúlkubörnum
Í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur segir að sálfræðingar og geðlæknar hafi verið kvaddir til að leggja mat á Hannes.
Í niðurstöðum matsgerðar sálfræðings kemur fram að Hannes hafi alla tíð átt erfitt með félagslega aðlögun. Vitsmunaþroski hans sé á mörkum tornæmis og vægrar þroskahömlunar, „með verulegum veikleikum í orðaforða, orðaskilningi og reikningi.“
Sálfræðingurinn segir Hannes hafa viðurkennt kynferðislegan áhuga á barninu sem hann var dæmdur fyrir að brjóta á.
Í dómnum segir enn fremur:
„Vísbendingar séu um víðtækari kynferðislegar hvatir gagnvart stúlkubörnum en hann gefi upp.“
Þörf á verulegum stuðningi vegna barnagirndar
Dómkvaddir geðlæknar sem lögðu mat á geðheilbrigði Hannesar meta það svo að hann sé haldinn barnagirnd.
Í matsgerðinni segir að barnagirnd sé erfið í meðferð og ljóst að Hannes muni þurfa verulegan sálfræðilegan stuðning á meðan hann situr í fangelsi.
Í niðurstöðunum segir einnig að Hannes sé mjög einangraður félagslega, og hafi verið svo í skóla og á þeim vinnustöðum þar sem hann hafi starfað.
Þá er tekið fram að hann skilji muninn á réttu og röngu og skilji að hegðun hans sé refsiverð.
Samstarfsfólk þurfti ítrekað að benda honum á óviðeigandi hegðun
Samstarfsfólk Hannesar á Múlaborg bar vitni fyrir dómi.
Deildarstjóri lýsir honum sem óþroskuðum einstaklingi sem hefði þurft að þroskast í starfi. Hún hefði orðið vitni að atviki í hvíldarherbergi sem vakti hjá henni spurningar.
Deildarstjórinn minntist einnig á að hafa þurft að ræða við Hannes eftir að barn í leikskólanum hefði meitt sig þegar hann beit það.
„Hann hefði strax gengist við háttseminni og sagt að þau hefðu verið í kitluleik. Vitnið kvað að eftir á að hyggja hefði átt að tækla málið betur,“ segir í dómnum.
Annað vitni, leiðbeinandi í leikskólanum, sagðist hafa tekið eftir ýmsu skrýtnu í hegðun Hannesar en ekkert sem hún tengdi við refsivert athæfi.
Hún lýsti atviki þar sem Hannes hefði bitið barn í rassinn eins og það væri grín.
Þriðja vitnið, leikskólakennari, sagðist einnig hafa orðið vör við skrýtna hegðun Hannesar þó hún hefði aldrei talið það af kynferðislegum toga.
„Hún nefndi sem dæmi að ákærði hefði tekið barn upp og haldið því á fótunum. Hún hefði ítrekað þurft að benda honum á að gera ekki ákveðna hluti og hann hefði ávallt beðist afsökunar.“
Foreldrar lýstu yfir áhyggjum löngu áður en Hannes var handtekinn
Rúmu ári áður en Hannes var handtekinn tilkynnti móðir annars barns á leikskólanum grunsemdir um að brotið hefði verið kynferðislega á dóttur hennar.
Hún tilkynnti málið til barnaverndar og stjórnenda Múlaborgar en fannst áhyggjur sínar ekki teknar alvarlega.
Eina breytingin sem leikskólinn bauð mæðgunum var að einungis deildarstjóri og uppáhaldsstarfsmaður stúlkunnar skiptu um bleyju á henni.
Hannes kom því ekki nálægt bleyjuskiptum og hegðun stúlkunnar breyttist til hins betra.
Foreldrar fleiri barna á Múlaborg höfðu lýst yfir áhyggjum og gert athugasemdir við framkomu og hegðun Hannesar.
Þau hafa gagnrýnt stjórnendur leikskólans fyrir skort á viðbrögðum.
