„Ef meðlimir sambandsins halda áfram að auka útgjöld sín munu þeir éta sig upp innan frá og Rússar þurfa ekki að lyfta fingri,“ skrifar fyrrverandi leyniþjónustumaðurinn Scott Rittler á norska miðillinn Steigan.

Í aðdraganda NATO-ráðstefnunnar í Ankara í Tyrklandi í þessari viku birti bandalagið skýrslu sem ber yfirskriftina „Varnarmálaútgjöld í NATO-ríkjum (2014–2025).“

Á yfirborðinu sýnir skýrslan ótrúlega aukningu í varnarmálaútgjöldum nokkurra NATO-ríkja á síðasta áratug, þar sem Litháen er fremst með um 777% aukningu. Í heildina hafa NATO-ríki, í viðleitni sinni til að ná 2% af landsframleiðslumörkum fyrir varnarmálaútgjöld sem Bandaríkin settu fyrir áratug, séð 1,364 billjónir dala (1364 milljarða, ritstj.) aukningu í fjármunum sem fjárfest er í hernaðaraðgerðum viðkomandi aðildarríkja á síðasta áratug.

Það eru miklir peningar.

Tvær spurningar vakna við þessi gögn: Í fyrsta lagi (og fremst), hefur þessi aukning leitt til einhvers eigindlegs eða megindlegs forskots fyrir NATO á Rússland? Og í öðru lagi, geta NATO-ríki haldið uppi þessum vexti í varnarmálaútgjöldum á næsta áratug?

Það verður að skilja að árið 2014 var NATO að mestu leyti tóm skel þegar kom að marktækri vörn hernaðarmáttar. NATO, sem hafði verið of háð Bandaríkjunum vegna kjarnorkuvarna sinna frá falli Sovétríkjanna árið 1991, var orðið skuggi fyrri sjálfs síns, langt frá þeirri byltingarkenndu hernaðarstofnun sem hafði verið byggð upp á níunda áratugnum.

Raunin er sú að þrátt fyrir mikla aukningu í varnarmálaútgjöldum hefur hernaðargeta NATO ekki verið bætt á neinn verulegan hátt á síðasta áratug. Þetta hefur komið í ljós þar sem NATO hefur á undanförnum árum rætt möguleikann á að senda herlið á úkraínska grundu sem hluta af friðargæslusamningi, ef samningaviðræður nást í deilu Rússlands og Úkraínu. Það varð ljóst að „stóru þrjú“ Evrópuveldin (Frakkland, Bretland og Þýskaland) skorti verulegan getu til að beina sjálfbærum herafla af neinum umtalsverðum styrk til Úkraínu.

Þetta er matið enn í dag.

Megnið af varnarmálaútgjöldum NATO hefur farið í að viðhalda öldruðu og niðurníddu kerfi sem er fjarri raunveruleika nútímaátaka. Og að því marki sem nútímavæðing hefur átt sér stað hefur hún einfaldlega skipt út öldruðum búnaði innan eldra kerfis, sem er tengt kenningum kalda stríðsins, fyrir nýrri búnað sem er enn hamlað af herkænsku og aðgerðakenningum sem henta ekki nútíma vígvellinum.

Óheppileg ákvörðun Þýskalands um að stofna 100 milljarða evra (114 milljarða dala) sjóð árið 2022 til að endurlífga fallandi Bundeswehr er gott dæmi um hversu árangurslaus stór hluti varnarmálaútgjalda NATO hefur verið á síðasta áratug - árið 2025 var sjóðurinn tómur, með lítið sem ekkert að sýna.

100 milljarðar evra í rúst og Bundeswehr jafn bilaður og niðurníddur og alltaf.

Það er enginn einasta þjóðarher innan NATO, þar á meðal Bandaríkin, sem getur sigrað á nútíma vígvelli gegn óvini af gæðum Rússa. Úkraína hefur staðið frammi fyrir hæfasta her Evrópu í dag, sem ekki er rússneskur, og herir hennar eru blóðugir í útrýmdarstríði sem NATO-herlið gæti aldrei lifað af.

Í stuttu máli sagt hefur NATO eytt 1,34 billjónum dala í auknar varnarmálaútgjöld frá árinu 2014 skilið sambandið eftir í rúst. Markmið NATO er að byggja upp og viðhalda nútíma her sem er fær um að sigra nútíma óvin, Rússland.

Í þessu hefur NATO mistekist.

Næsta spurning er, getur NATO komist úr núverandi vandræðum?

Á pappírnum er svarið eindregið og takmarkað „já“.

Allt er mögulegt, í orði kveðnu, ef maður er tilbúinn að eyða nægum peningum í vandamálið. En vandamál NATO eru kerfisbundin að eðlisfari og tengjast atburðum sem bandalagið ræður ekki við.

NATO hefur lent í umboðsstríði við Rússland sem neyðir það til að beina verðmætum hernaðarlegum auðlindum - bæði fjárhagslegum og efnislegum - til Úkraínu, sem er orðin að risavöxnum ofni sem eyðir öllu sem því er gefið án þess að þróa málið áfram á þann hátt sem er Rússlandi hagstæður.

En peningar vaxa ekki á trjánum og að lokum mun stríðsþörf NATO vera langtum meiri en getu aðildarríkjanna til að greiða reikninginn. Hernaðar- og iðnaðargeta er alls staðar skortur og kostnaðurinn við að bæta þennan halla er óhóflega hár.

Einnig er kostnaðurinn við þá tegund af gríðarlegri hernaðarútþenslu sem þjóðir eins og Þýskaland eru að íhuga, sem vilja þrefalda stærð herafla síns fyrir árið 2029.

Jafnvel þótt peningarnir væru tiltækir fyrir slíkt verkefni, þá vantar almenna skuldbindingu til að styðja og viðhalda þessari tegund af stækkuðum hernaðarinnviðum. Því meira sem Þýskaland – og þar með Vestur-Evrópa – fjárfestir í varnarmálum, því meira verður samfélagið einangrað, sem skapar innlend pólitísk vandamál fyrir þá sem vilja gríðarlega aukningu á varnarmálaútgjöldum.

Í stuttu máli er NATO að eyðileggja sig í gleymsku.

Þó að Rússland hafi ekki efni á að standa í stað gagnvart auknum varnarmálaútgjöldum NATO, sérstaklega þegar slíkar hækkanir eru tengdar sífellt stríðsþrungnari yfirlýsingum um möguleika á stríði milli Rússlands og NATO á komandi árum, þá er staðreyndin sú að varnarmálaútgjöld NATO eru sjálfviðhaldandi vandamál, sem þýðir að geta bandalagsins til að halda áfram varnarmálaútgjöldum á núverandi vexti mun líklega leiða til pólitísks og efnahagslegs hruns fyrir þá einstaklinga og stjórnmálaflokka sem nú berjast fyrir slíkri stefnu.

Allt sem Rússland þarf í raun að gera er að halda úkraínska ofninum logandi, og NATO mun eyðileggja sig.

Greinin er unnin út frá nýsjálenska miðlinum Daily Telegraph.

Scott Ritter er fyrrverandi leyniþjónustumaður bandaríska sjóhersins og höfundur bókarinnar Disarmament in the Time of Perestroika: Arms Control and the End of the Soviet Union. Hann starfaði í Sovétríkjunum sem eftirlitsmaður við framkvæmd INF-sáttmálans, starfaði í starfsliði Schwarzkopfs hershöfðingja í Persaflóastríðinu og var frá 1991 til 1998 yfirvopnaeftirlitsmaður Sameinuðu þjóðanna í Írak. Ritter skrifar nú um málefni sem tengjast alþjóðaöryggi, hermálum, Rússlandi og Mið-Austurlöndum, og vopnaeftirliti og útbreiðsluvopna. Fylgdu honum á Twitter @RealScottRitter og á Telegram @ScottRitter.