„Það er ekki saklaus skoðun þegar Snorri Másson gerir lítið úr sýnileika regnbogatákna í skólum,“ segir Guðrún Ósk sem í Facebook-færslu sinni segir viðhorf varaformanns Miðflokksins byggja á „úreltum hugmyndum um hverjir eigi að fá að vera sýnilegir í samfélaginu.“
„Það að vera öðruvísi í litlu samfélagi getur verið erfitt. Regnbogafánar, regnbogastígar, regnbogahálsbönd og sýnileiki og stuðningur í skólunum okkar eru ekki áróður heldur merki um að samfélagið sé að reyna að vera öruggara og sanngjarnara fyrir alla.
Á sama tíma senda þessi tákn einnig mikilvægt erindi til allra barna og ungmenna: að fjölbreytileiki sé eðlilegur og að enginn eigi að þurfa að fela hver hann er,“ skrifaði Guðrún Ósk á Facebook.
Frábært samfélag
„Okkur hefur alltaf verið tekið opnum örmum hér í sveitarfélaginu Hornafirði og ég hef ekki fundið fyrir neinum fordómum hér gagnvart mér og minni fjölskyldu,“ segir Guðrún Ósk í samtali við Vísi.
„Ég og Sigga konan mín störfum báðar á leikskólanum og hér þekkjast auðvitað allir eða vita af hver öðrum þannig við erum bara venjuleg fjölskylda sem er partur af þessu frábæra samfélagi.
Gott dæmi um það er að strax í morgun var hinsegin fánum flaggað um allan bæ, við ráðhúsið, framhaldsskólann, grunnskólann, sundlaugina, við Jökulsárlón og á fleiri stöðum. Íbúar settu líka margir myndir af sér á samfélagsmiðla með hálsbönd eða myndir af fánum! Þetta er samfélagið!“ sagði Guðrún í samtali við fréttamann í gær.
Guðrún Ósk segist því ekki hafa orðið vör við að umkvartanir Snorra á þingi hefðu haft merkjanleg áhrif á Hornafirði. Þvert á móti jafnvel því síðdegis í gær birti Miðflokkurinn á Hornafirði mynd af blaktandi regnbogafánum á Facebook-síðu sinni.
Guðrún Ósk segir í samtali við Vísi að þegar hún kom „út úr skápnum“ 2015 hafi hinseginleikinn ekki verið mjög áberandi á svæðinu. „Þeir fáu sem höfðu komið opinberlega út úr skápnum á þeim tíma bjuggu ekki lengur hér og hinsegin fyrirmyndir voru því fáar.“
Hún segir þetta blessunarlega hafa breyst í dag og fólk virðist lítið vera að tilkynna kynhneigð sína. „Það byrjar bara í sambandi með þeim sem það er skotið í, eins og það á að vera,“ segir hún brosandi.
Hún rifjar síðan upp hvernig „það var að vera ung stelpa með leyndarmál og það að sjá svona fána gerði mig alltaf svo glaða og velkomna, lét mig fyllast von og spenningi.“ Henni er þó einnig enn í fersku minni þegar „talað var illa um þessi tákn, hlegið að fólki sem bar þau og notað niðrandi orðræðu. Þá hafi henni ekki liðið vel sem hinsegin manneskju í „felum“.
Guðrún Ósk lýkur færslu sinni með því að lýsa stolti yfir því að „tilheyra sveitarfélagi sem einmitt keypti regnbogahálsbönd fyrir starfsfólkið sitt, flaggar hinsegin fánanum og málar regnbogastíg!
Ég vona innilega að það verði þannig áfram og að þeir sem bjóði sig hér fram til að vera í forsvari fyrir sveitarfélagið deili ekki þessum „málstað“, ef málstað má kalla,“ skrifar hún og þá væntanlega ekki síst með frambjóðendur Miðflokksins í huga.
