Sitt sýnist hverjum um að hægt sé að ljúka stúdentsprófi á Íslandi án þess að lesa Brennu-Njáls sögu. Í umfjöllun Morgunblaðsins sem vakti mikla athygli segir Ármann Jakobsson, prófessor í íslenskum bókmenntum að um sé að ræða ákveðna uppgjöf.
Líkt og DV greindi frá telur Bjarni Harðarson rithöfundur að Njála henti ekki fyrir unglinga, betra sé að bíða fram á fullorðinsárin til að lesa verkið.
Sjá frétt: Hefur litlar áhyggjur af því að framhaldsskólanemar lesi ekki lengur Njálu
Bubbi las Njálu á vertíð
Bókmenntafræðingurinn Silja Aðalsteinsdóttir segir í Facebook að á hennar menntaskólagöngu í MR hafi hvorki verið lesið Sjálfstætt fólk né Njála, hún hafi lesið Paradísarheimt og Egils sögu.
Tónlistarmaðurinn Bubbi Mortens þurfti engan skóla til að lesa okkar merku bókmenntir: „Ég las Njálu á vertíð fyrir austan í öðru lífi í öðru tímabelti fyrir löngu síðan margt gott að finna þar en Egils saga höfðaði meira til mín þá.“
Lögmaðurinn Arnar Þór Jónsson las Njálu 19 ára og telur hann tímasetninguna ekki tilviljun: „Er tilviljun að Njála sem tekin af leslistum í skólum landsins á sama tíma og sótt er fast að íslensku fullveldi? Saga okkar og tungumál voru drifkraftur fullveldisbaráttunnar. Ef Íslendingar hætta að lesa Njálu er vegið að hvoru tveggja,“ skrifar hann á Facebook. Gunnar Smári Egilsson fjölmiðlamaður minnir á að framhaldsskólinn hafi verið styttur: „Þarna er sagt að meginástæðan sé stytting framhaldsskólans, sem var gerð að kröfu Viðskiptaráðs.”
Hægt að setja fram á skemmtilegan hátt
Ólína Kjerúlf Þorvarðardóttir, rektor Háskólans á Bifröst og þjóðfræðingur, segir það tvíþætt vandamál að ungt fólk í dag skilji hreinlega ekki orðfærið sem er notað í Íslendingasögunum. „Annars vegar virðist hafa slaknað mjög á kröfum um orðaforða ungmenna, og ekki mun það lagast mikið við það að hætta að lesa Íslendingasögurnar. Hitt er svo annað mál að það er kannski engin ástæða til þess að láta ungt fólk lesa þessar bókmenntir á gamalli íslensku sem þau skilja illa eða bara alls ekki.”
Kemur hún með mögulega lausn við þessu vandamáli:
„Það hefði fyrir löngu mátt gera stórátak í því að setja þessar bókmenntir yfir á nútímamál, umskrifa þær á skemmtilegt og auðskilið mál fyrir ungmenni landsins og allan almenning að njóta, því þetta eru dramatískar og spennandi sögur. Leikritið Ormstunga sem nú er að slá í gegn er einn skýrasti vitnisburðurinn um það hvernig hægt er að setja þetta gamla bókmenntaefni fram á skemmtilegan hátt. Það væri mikils virði ef ríkið leggði fjármagn sem munaði um til að styðja við lifandi varðveislu bókmenntaarfsins.“
Shakespeare og Don Kíkóti
Spánarfréttamaðurinn Jóhann Hlíðar Harðarson veit hvernig Spánverjar hafa verndað sinn sagnaarfleifð: „Don Kíkóti, þekktasta skáldsaga spænskra bókmennta, rituð á 17. öld hefur verið gefin nokkrum sinnum út með uppfærðri/móderníseraðri stafsetningu, málfræði og orðaforða,“ skrifar hann. „Þannig hefur tekist að halda þessari merku sögu lifandi á meðal Spánverja nútímans. Ein af þessum „moderne“ útgáfum var m.a.s. gefin út af Konunglegu spænsku akademíunni.“
Reynir Þór Eggertsson, einnig þekktur sem Eurovision-Reynir, sem kennir í Finnlandi, segir það hneyksli að Íslendingasögurnar séu ekki kvikmyndaðar betur, og þá á íslensku. „Heldur fólk að Shakespeare myndi lifa af að vera eingöngu lesinn á sinni gömlu ensku?“
