Hver sá sem les forystugrein Morgunblaðsins í dag (19. júní) hlýtur að velta fyrir sér hvers þjóðin á að gjalda. Spurningin er: Hve lengi eiga þessir stjórnarhættir að líðast?

Í greininni er minnt á sjálfshól ráðherra um fjármálaáætlun ríkisstjórnarinnar fyrir árið 2027 til 2031 sem alþingi samþykkti nú í vikunni á forsendum sem lágu fyrir í mars en eru nú brostnar eins og blaðið lýsir:

Áætlunin byggðist á því að hagvöxtur yrði 2,5%, verðbólga 3,2%, atvinnuleysi 4,2% og ferðamönnum fjölgaði um 1,9%. Ný spá Seðlabankans gerir ráð fyrir 1,6% hagvexti, 5,2% verðbólgu, 5,7% atvinnuleysi og 3,5% fækkun ferðamanna. Þetta „eru ekki smávægilegar breytingar á aukastöfum, heldur blasa við breyttar og versnandi efnahagsaðstæður,“ segir blaðið.

Nefnt er að á þingi hafi forsætisráðherra sagt að áætlunin sé rétt þótt forsendurnar hafi brugðist. Blaðið bendir réttilega á að fjármálaáætlun á úreltum forsendum er hvorki verið rétt né gagnleg. Hún sé skjal um það sem menn voni að gerist, ekki það sem líklega gerist. Óskhyggja, ekki fyrirhyggja.

Niðurstaðan er að forsætisráðherra og fjármálaráðherra viti að skjalið sem var samþykkt sé jafnvel einskis virði og sýni „að ríkisstjórnin taki stöðuna í efnahagslífinu ekki alvarlega,“ eins og haft er eftir Herði Ægissyni, ritstjóra viðskiptamiðilsins Innherja.

Leiðtogar stjórnarflokkanna. Myndin er af kynningarsíðu ríkisstjórnarinnar á vef stjórnarráðsins.

Morgunblaðið segir að ríkisstjórnin ætli ekki að leggja „alla áherslu á að smyrja hjól atvinnulífsins, draga úr óvissu og forðast allt sem ýtir undir verðbólgu og vaxandi vexti“. Þess í stað ætli hún að hækka „skatta á sjávarútveg, ferðaþjónustu, banka og fiskeldi, að því er virðist aðeins vegna þess að þar eru til fjármunir, eins og arðsemi sé refsiverð“.

Á máli stjórnarliða heitir þetta að minnka „aðhald á tekjuhliðinni“ en þau orð nota þeir í stað þess að nefna bannorðið skattahækkanir.

Á 18 mánuðum hefur Kristrúnu Frostadóttur og stjórn hennar tekist að veikja grunn efnahags- og atvinnulífsins, ýta undir svartsýni og óstöðuleika. Plan Kristrúnar gengur út á annað og þess vegna rofna tengslin við veruleikann.

Þetta tengslarof birtist víða. Það er sorglegt að nú sé haldið þannig á málum Grindvíkinga að þeir telji sig knúna til að minna á stöðu sína og óskir með mótmælum á Austurvelli. Þetta sýnir þrek- eða viljaleysi ráðherra til að eiga þau samskipti við landsmenn sem stuðla að jafnvægi og snurðulausri afgreiðslu mála.

Þegar í öll skjól er fokið grípa ráðherrar til hreinna ósanninda. Á stuttu myndskeiði sem nú fer um samfélagsmiðla má sjá Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur utanríkisráðherra reyna að afsaka algjöran skort sinn á samráði við ráðamenn í Washington með því að að forverar hennar hafi ekki hitt hærra setta menn í bandaríska stjórnkerfinu en hún. Leggur hún lykkju á leið sína til að ljúga því að Davíð Oddsson hafi aldrei hitt Bandaríkjaforseta.

Leyfi utanríkisráðherra sér að fara með fleipur á heimavelli kemur það henni einni í koll. Tali hún svona óvarlega á alþjóðavettvangi um þjóðarhagsmuni kemur það okkur öllum í koll. Inn á við og út á við er stjórnin óhæf.