Fyrir tutt­ugu og tveimur árum bjó banda­rískt incel til þjón­ustu til þess að gefa skóla­systrum sínum ein­kunnir eftir því hversu heitar þær væru og um dag­inn póstaði hrædd, íslensk kona mynd á einn afkima þeirrar síðu af ungum, brúnum manni í strætó að öskra á vagn­stjór­ann, sem virð­ist vera odd­viti Mið­flokks­manna í Reykja­vík á meðan hópur sak­lausra hvítra far­þega situr stjarfur af ótta. Á skilti í vagn­inum stendur Mjódd – via Höfða­torg. Hún spyr hvort ein­hver viti í hvaða vagni þessi ljós­mynd hafi verið tekin. Senni­lega vill hún forð­ast þann vagn enda síður huggu­legt að horfa á menn öskr­andi og hót­andi. Vagninn er að sjálf­sögðu ekki til. Myndin er fölsk. Tæki­færin eru enda­laus. Sá sem fals­aði mynd­ina hefur gefið banda­rísku stór­fyr­ir­tæki aðgang að vafra­kökum sínum til þess að þjálfa gervi­greind­ar­verk­færið og í hvert sinn sem henni er deilt eykst umferð um vef­síðu incelsins. Við hvort tveggja eykst hagn­aður erlendra hlut­hafa. Við hvort tveggja versnar allt aðeins.

Tæki­færið er núna. Á dög­unum sleit stærsta sjálf­stæða sjón­varps­stöð lands­ins við­skipta­sam­bandi sínu við alla verk­taka sína í þýð­ingum. Í þeirra stað ætlar sjón­varps­stöðin að not­ast við gervi­greind við þýð­ingar. Nýjustu tækni, eins og gaur sem hefur atvinnu af óheið­ar­leika sagði fjöl­miðlum í sömu andrá og hann þvertók fyrir að þýð­endum hafi verið sagt upp, senni­lega eftir fok­dýran fund með hópi almanna­tengla. Auðvitað not­ast fyr­ir­tækið við nýj­ustu tækni í allri sinni vinnu. Þannig hámarkast hagn­aður hlut­hafa. Þýð­ing­arnar versna, vægi tungu­máls­ins minnkar, en við viljum ekki vera skilin eftir í for­tíð­inni.

Smá­forrit sem hannað er til þess að safna upp­lýs­ingum um hund­ruð millj­óna með því að sýna þeim skemmti­lega dans­inn sem þau vilja sjá eða heitu gell­una eða gaur­inn sem þau vilja ríða eða upp­skrift­ina sem þau nenna ekki að elda, sýnir mér uppi­stand­ara í sölum sem ég gæti ekki fyllt. Það versnar allt aðeins. Ég þekki brand­ar­ana en alls ekki uppi­stand­ar­ana. Einhvers staðar í þriðja heim­inum situr gaur við tölvu og slær fyr­ir­mæli inn í gervi­greind­ar­for­rit. Hann skáldar upp per­sónu sem segir brand­ara sem hann sá alvöru mann­eskju segja fyrr þann sama dag. Njósn­a­for­ritið borgar honum ein­hverjar krónur, umferð eykst og hlut­hafar fagna. Hægt og hægt hættir það að skipta okkur máli hvort mann­eskjan sé til, hvort tungu­málið sé lif­andi eða hvort vagn­inn fari um Höfða­torg á leið­inni í Mjódd. Allt versnar aðeins og síðan versnar það mikið. Tæki­færið er samt núna og við megum ekki helt­ast úr lest­inni. Tæki­færin eru enda­laus. Þau minna okkur á það; þau fáu njóta góðs af tæki­fær­unum.