Emilíana var gestur í nýjasta þætti hlaðvarpsins Allt í lagi með Birni Skúlasyni sem kom út í vikunni en hún ræddi þar um upphaf tónlistarferilsins, kvíðann sem fylgir því að koma fram og reynsluna af því að vera blandaður Íslendingur.
Hlaðvarpið er hluti af árverkniátaki Hugarafls, Allt í lagi, sem hefur það að markmiði að opna umræðu um andlega heilsu og hvetja fólk til að nýta sér úrræði þegar á reynir. Þættirnir verða átta talsins, koma út hálfsmánaðarlega og eru sýndir á Vísi.
Pínd upp á svið
Björn og Emilíana byrjuðu á að ræða upphaf tónlistarferils Emilíönu. Hún byrjaði sjö ára í Skólakór Kársness og var í honum til þrettán ára aldur, fór að syngja með hljómsveitinni Spoon sextán ára gömul og sprakk út þegar hún tók íslenska útgáfu af „I Will Survive“ í Söngvakeppni Framhaldsskólanna árið 1994.
„Ég var eiginlega pínd í söngvakeppnina,“ segir Emilíana um þátttöku sína í keppninni. Söngkonan Kristjan Stefánsdóttir, sem þá vann í félagsmiðstöðinni Ekkó í Þinghólsskóla, hafði fylgst með Emilíönu og krafðist þess að hún tæki þátt í keppninni.
„Þú ert að fara að taka þátt í þessu, farðu upp á svið og syngdu,“ hafi Kristjana sagt við Emilíönu og látið hana syngja diskólagið fræga með Gloriu Gaynor.
„Ég er ekki að fara að syngja þetta lag,“ sagði Emilíana en fékk engu um það ráðið. „Mér er í rauninni hent á sviðið og ég man að ég fékk lánaða skó frá mömmu vinkonu minnar sem voru þremur númerum of stórir, platform-skór frá 1970 og ég man að við þurftum að troða tissjúum í skóna til að ég passaði í þá.“
„Þá fór ég á svið í fyrsta skiptið og ég man að okkur fannst þetta eitthvað svo ótrúlega fyndið því það var svo fjarri okkur að þetta myndi fara í gang,“ segir Emilíana sem síðan lék í söngleiknum Hárinu sama ár.
Glímir við svo mikinn sviðskvíða að hún gleymir textum
„Ég hef aldrei upplifað sjálfa mig sem aðalmanneskju, karakterslega séð er betra fyrir mig að vera bakvið. Ég upplifði ofboðslegan ofsasviðskvíða í mörg, mörg, mörg ár,“ segir Emilíana.
„Þegar ég verð rosalega stressuð þá get ég ekki munað texta og ég er ennþá þannig, ég get ekki munað þá. Þeir þurfa að vera á prompti eða fyrir framan mig. Ég fæ oft svona: „Kanntu ekki textana þína?“ Nei, ég kann þá ekki ef ég er í hræðslukasti,“ segir hún.
„Svo eru til upptökur af mér í kórnum að syngja jarmandi heilt lag í sjónvarpinu,“ segir Emilíana en bætir þó við að hún sé orðin mun betri af kvíðanum.
Hvað heldurðu að þetta sé sem hefur þessi áhrif?
„Þetta er bara líkamlegt. Þetta er einhver skrúfa sem er laus og ég hef enga stjórn á þessu, þetta bara gerist. Það var verst þegar ég var að túra þá hafði þetta svo mikil líkamleg áhrif, ég gat ekki upplifað neina gleði yfir daginn,“ segir hún.
„Núna erum við bara að tala um þetta neikvæða en það var svo margt dásamlegt. Þetta var ofboðslega þreytandi því þessi kvíðaorka er svo mikil,“ segir Emilíana sem leitaði sér samt aldrei hjálpar til að vinna bug á kvíðanum.
„Galið að vera sextán ára í fullorðinsheimi“
Emilíana ræddi einnig um leiðinlega fylgifiska frægðarinnar. Áreitið sem fylgdi því að verða landsþekkt á Íslandi hafi verið gríðarlegt og margir komið fram við hana af algjöru markaleysi.
„Þegar maður horfir til baka þá er þetta svo galið að vera sextán ára í fullorðinsheimi og það er galið að vera frægur. Það er galin tilvera á allan hátt og ef maður elskar ekki hluti, að láta gefa sér eitthvað og vera í tísku þá er ekkert eftir nema að vera á sviði,“ segir hún.
„Það sem eftir situr er fólk að koma fram við þig eins og það myndi aldrei koma fram við neina manneskju. Mamma þín myndi ábyggilega slá þig utan undir ef hún myndi sjá þig tala svona við aðra manneskju,“ segir Emilíana um framkomu fólks í hennar garð.
Margir hafi líka verið mjög jákvæðir og hvetjandi en heilt yfir hafi fólk verið algjörlega markalaust.
„Fólk áttaði sig ekki á aldri manns, maður verður svona aldurslaus og er alltaf undir dómi. Sérstaklega þá, núna er fólk miklu meira meðvituð nema á netinu - ég veit ekki hvernig fólk vinnur úr því.
„Það kom alveg að því að það þurfti að segja í viðtali að þetta væri ekki í lagi. Sama hvort það sé gott eða ekki, lesiði aðstæður. Þú getur ekki ráðist að mér þegar ég er að borða með ömmu minni á veitingastað, sest niður blindfullur og ætlað að fara að siða mig til.“
Eina sem væri hægt að gera í slíkum aðstæðum væri að koma sér mjúklega úr þeim. Ef ekki væri maður talinn dónalegur.
„Þá fór allt í loftið og gat sprungið. Maður var alltaf svolítið hræddur og óöruggur og þú er kannski að tala við 45 ára manneskju sem lætur mann ekki í friði,“ segir hún.
Framkoma fólks hafi verið svo öfgafull að hún hafi hreinilega óttast um líf sitt á tímum.
„Maður horfir á fólk: „Ég er bara sautján ára og þú ert miklu eldri en ég.“ Þetta hafði skrítin áhrif á mig, fólk leyfði sér allt. Ég fann svakalega breytingu þegar ég sagði í viðtali að þetta væri ekki í lagi,“ segir hún.
„Ég fór að svara fyrir mig og lenti meira að segja í slagsmálum við ein hjón niðri í bæ þegar ég var sautján ára. Þá kom að því að ég gjörsamlega sprakk. Maður var líka einangraður því vinirnir voru hættir að vilja bjóða manni í partý eða bjóða manni út - þú kannski þekkir þetta sjálfur núna - það er of mikið vesen að fá mann.“
Björn og Emilíana ræddu margt fleira í þættinum, skilnað foreldra hennar, menningarmismunin milli Ítalíu og Íslands, erfið samskipti við föður sinn og úrræðaleysið í mörgum málaflokkum á Íslandi.
