Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir, þingkona Flokks fólksins, spyr hverra hagsmuna þeir sem berjast á móti þjóðaratkvæðagreiðslu um Evrópusambandsviðræður séu að gæta. Þetta séu einmitt þeir sem maki krókinn í fákeppnisaðstæðum sem ríki á fjölmörgum sviðum á íslenskum markaði.
„Þegar stjórnarandstaðan fer af stað í háværa baráttuna gegn þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna við ESB, er vert að spyrja: Hvað knýr þessa mótmæli í raun og veru?“ spyr Kolbrún í aðsendri grein á Vísi í morgun.
Reifar hún að í stjórnarsáttmálanum sé gert ráð fyrir tvennum þjóðaratkvæðagreiðslum áður en til aðildar að ESB gæti komið. Sú fyrri um hvort hefja eigi viðræður og sú seinni um inngöngu ef sú fyrri verður samþykkt og samningsniðurstöður liggja fyrir.
„Þessa dagana fjöllum við um hina fyrri, þar sem einungis er kallað eftir afstöðu þjóðarinnar til þess að hefja aðildarviðræður á ný. Hér er um hreina upplýsingaöflun að ræða,“ segir Kolbrún. „Þjóðaratkvæðagreiðslan hinn 29. ágúst snýst þannig ekki um aðild, heldur hvort þjóðin vilji leiða fram hvernig samning Íslendingar gætu fengið við Evrópusambandið. Þetta gleymist í hávaðanum.“
Maka krókinn
Spyr hún hverjir það eru sem hrópi hæst gegn þjóðaratkvæðagreiðslunni. Hvaðan rangtúlkunin og útúrsnúningarnir komi.
„Maður spyr sig eðlilega hvort lætin komi helst frá þeim sem hafa mestan fjárhagslegan ávinning af núverandi kerfi og óttast að með mögulegri ESB-aðild missi þeir spón úr aski sínum,“ segir hún. „Þetta eru þeir sem maka krókinn í fákeppnisaðstæðunum sem ríkja á fjölmörgum sviðum á íslenskum markaði. Þetta eru þeir sem ráða mestu yfir auðlindum þjóðarinnar og hagnast mest á þeim. Sama fólkið sem hrópaði hæst gegn veiðigjaldsfrumvarpinu, fólkið með „ítökin“ sem ESB-samkeppnisreglur gætu hugsanlega ógnað. Þessi sömu öfl kynna sig síðan sem eins konar varðmenn þjóðhagslegra hagsmuna og því miður láta fjölmargir glepjast.“
Meira en tífaldur launamunur
Segir hún að aldrei hafi bilið á milli efnamesta og efnaminnsta fólksins verið eins mikið. Tekjulægsta fólkið hafi 400 til 600 þúsund í ráðstöfunartekjur á mánuði en það efnamesta 8 til 10 milljónir króna.
„Færa má líkur að því að með aukinni samkeppnin á markaði muni hagur hins almenna neytanda og launafólks mögulega vænkast til muna. Það liggur einnig fyrir að allir stjórnmálaflokkar hafa lýst því yfir að full aðild að ESB verði aldrei samþykkt nema Íslendingar haldi fullum yfirráðum yfir auðlindum sínum, ekki aðeins í sjávarútvegi heldur öllum öðrum auðlindum einnig,“ segir hún. „Ríkisstjórnin er ekki að reyna að selja þjóðinni aðild að ESB. Það liggur fyrir að ef mögulegur samningur uppfyllir ekki kröfur þjóðarinnar um full yfirráð yfir auðlindum er ferlinu lokið. Í lýðræðislegu samfélagi hlýtur það að vera grundvallarspurning hvort þjóðin eigi rétt á upplýsingum. Þess vegna er eðlilegt að spyrja hverra hagsmuna er verið að gæta þegar koma á í veg fyrir það?“
