Halldóra Birta Viðarsdóttir er ein þeirra sem fylgjast nú með niðurrifi fasteignar sinnar í Grindavík, en fjölskyldan bjó í gömlu bárujárnshúsi við Víkurbraut.
Víkurbrautin hefur farið sérstaklega illa í jarðhræringunum á svæðinu, en gatan liggur á sprungusvæði og voru húsin mörg hver orðin gömul er náttúruhamfarirnar hófust árið 2023.
Reykvíkingurinn Halldóra flutti á sínum tíma til Grindavíkur með manninum sínum og settust þau að á miðhæð hússins, en húsið var í eigu tengdafjölskyldu hennar. „Langafi mannsins míns byggði þetta hús á sínum tíma. Maðurinn minn hefur búið á öllum hæðum hússins á einhverjum tímapunkti í lífinu og ólst upp á neðstu hæðinni,“ segir Halldóra, en eins og gefur að skilja hefur húsið mikið tilfinningalegt gildi. Aðspurð segir Halldóra það hafa verið skrítið að flytja úr borg í bæ en Grindavík hafi fljótt unnið hjarta hennar. „Þetta var auðvitað bara æðislegt samfélag. Það er rosalega öflugt íþróttastarf í Grindavík og allir þekkja alla,“ segir Halldóra.
Að fylgjast með niðurrifi herbergis sonarins reyndist Halldóru erfitt.
Skildu allt eftir
Grindavíkurbær var rýmdur þann 10. nóvember 2023 þegar stór kvikugangur myndaðist undir bænum. Atburðarásin var hröð og á aðeins nokkrum klukkutímum var íbúum bæjarins gert að yfirgefa heimili sín hið snarasta. „Ég held að margir hafi orðið mjög hræddir. Sjálf varð ég mjög hrædd og sá bara fyrir mér einhverjar hamfarir, gos innan bæjarins og þess háttar,” segir Halldóra. Á leið sinni út úr bænum með börnin sín fer Grindavíkurvegur í sundur vegna jarðhræringa og Halldóra varð að finna sér aðra leið. „Þetta var bara eins og í einhverri bíómynd. Mér leið eins og ég væri að keyra í hávaðaroki en það var bara smá gola úti. Þetta sem við heyrðum voru jarðskjálftar og maður sveiflaðist bara til á veginum.” Leiðin lá í miðbæ Reykjavíkur þar sem fjölskyldan fékk íbúð að láni og fljótlega síðar fluttist hún út á Seltjarnarnes, þar sem hún býr enn.
Tveimur dögum eftir rýmingu var Grindvíkingum hleypt heim til sín til að sækja það allra nauðsynlegasta. „Þá sáum við hversu skemmt húsið okkar var. Við máttum ekki fara inn nema í fylgd með rústabjörgunarsveit og það þurfti að skipuleggja það sérstaklega. Finna þurfti sérhæfða menn sem voru tilbúnir að taka áhættuna á að fara þarna inn,“ segir Halldóra, en mikil óvissa ríkti um burðarþol hússins. Það tók hátt í viku fyrir fjölskylduna að fá leyfi til þess að fara inn í húsið. „Við fengum ekki að taka neina stóra hluti með okkur en við höfðum bara 20 mínútur til þess að sækja eigurnar okkar. Við erum ótrúlega þakklát því fólki sem treysti sér til að hjálpa ókunnugu fólki að ná í dótið sitt,“ segir Halldóra.
Biðin reyndist erfið
Halldóra Birta Viðarsdóttir
Halldóra segir að biðin eftir því að tekin yrði ákvörðun um framtíð hússins hafi reynst erfið, sem og biðin eftir niðurrifi eftir að ákvörðunin var tekin. Hún segist eiga erfitt með að koma tilfinningunum í orð en að hún hafi upplifað ákveðna innrás í einkalíf fjölskyldunnar þegar niðurrifið hófst. „Við bjuggum kannski ekki enn þá þarna en þetta er samt heimili okkar. Við vorum ekki búin að kveðja það eins og maður gerir þegar maður flytur. Við náðum rétt að taka það sem hægt var að setja í poka og töskur, hitt varð allt eftir. Húsið skekktist svo mikið að það var ekki hægt að loka útidyrahurðinni heldur, það stóð bara allt opið inn til okkar. Það var erfiðasti hlutinn.“ Hún lýsir því hvernig hún hafi verið ákveðin í að fylgjast með niðurrifinu og að það hafi reynst mikilvægur hluti af sorgarferlinu. „Þegar ég fór að horfa á niðurrifið blasti við mér opið herbergi sonar míns og þá bara brotnaði ég niður. Það stingur sérlega mikið að hafa alið börnin sín upp í þessu húsi,“ segir Halldóra.
Að sögn Halldóru snýst mesta sorgin um það sem aldrei verður. „Samfélagið sem krakkarnir okkar fá ekki að upplifa. Að fá ekki að búa áfram á fallega heimilinu okkar. Í sömu viku og rýmingin hófst hafði maðurinn minn opnað sjúkraþjálfunarstofu í bílskúrnum okkar og eytt miklum tíma í að gera hana upp. Það er margt sem er svo svekkjandi og erfitt að yfirstíga.“
Gott á Seltjarnarnesi
Halldóra segir jákvæða þráðinn í þessu öllu saman hversu vel fari um fjölskylduna á Seltjarnarnesi.
„Krakkarnir eru að standa sig ótrúlega vel. Maður hefði eiginlega ekki trúað því hversu vel þau dafna hérna. Við erum ótrúlega heppin að hafa lent hér,“ segir hún að lokum.
Fáðu þér áskrift til að lesa áfram
Þú ert innskráð(ur) sem ... en ert ekki með áskrift.
Aðgangur að þessari frétt í fullri lengd krefst áskriftar að Morgunblaðinu,
rafræns aðgangs á borð við vikupassa eða séráskriftar að viðkomandi efnisflokki
á mbl.is.
