„Ég hlakka mest til að spila golf og hitta allt fólkið,“ segir hinn 16 ára gamli Hilmir Fannar Ómarsson brosandi gegnum Zoom frá heimili sínu í Zug í Sviss en um næstu helgi verður hann meðal keppenda á „Special Olympics Summer Games“ sem eru svissnesku Sumarólympíuleikarnir fyrir einstaklinga með þroskahömlun.
Móðir hans, Guðrún Lind Halldórsdóttir, tekur heilshugar undir orð sonar síns. „Fyrir Hilmi snúast þessir leikar um að hafa gaman og ekkert annað. Hann er auðvitað spenntur en það snýst meira um að fara út á völl og slá bolta en að taka þátt í keppni.“
Það var Eunice Kennedy Shriver, systir Johns F. Kennedys Bandaríkjaforseta, sem setti leikana á laggirnar árið 1968 og teygja þeir anga sína víða. Að sögn Ómars Halldórssonar, föður Hilmis, sem sjálfur er menntaður í þjálfun iþróttamanna með þroskahömlun, leggur Sviss mikið upp úr viðburðinum en 1.600 keppendur munu reyna með sér í 16 greinum. Mótið er haldið á fjögurra ára fresti. 52 þátttakendur eru í golfinu í þremur mismunandi flokkum og fylgja þeim 800 þjálfarar og aðstoðarmenn.
Sjálfur heldur Ómar utan um þá keppni en hann var nýlega ráðinn landsliðsþjálfari fatlaðra kylfinga í Sviss en það á bæði við um líkamlega fatlaða og fólk með þroskahömlun. Um er að ræða glænýja stöðu. „Það má eiginlega segja að Hilmir hafi dregið mig af stað í þessa vegferð,“ segir Ómar.
Alltaf tilbúinn að fara á æfingu
Golfmótið stendur í fjóra daga og verður leikinn fjórmenningur, þar sem fatlaður og ófatlaður kyllfingur skiptast á að slá. Með Hilmi verður bróðir hans, Halldór Andri, sem er 18 ára. „Halldór er prýðilegur kylfingur með 16 í forgjöf en hefur samt ekki eins mikinn áhuga á sportinu og við Hilmir enda orðinn 18 ára og kominn með önnur áhugamál,“ segir Ómar. „Hilmir er alltaf tilbúinn að fara á æfingu og dregur mig með sér, frekar en hitt.“
Ómar segir son sinn alls ekki upptekinn af tæknihlið íþróttarinnar. Hann gangi einfaldlega að boltanum, án þess að stilla sér upp eða nema staðar til að hugsa. Hann bara slær. Gripið myndi enginn þjálfari kenna og líkamsstaðan brýtur allar reglur í bókinni. En samt geigar sveiflan aldrei. Og þegar boltinn þýtur út í loftið hrópar hann „haha“ og gætir þess að allir í grenndinni séu með á nótunum. „Flestir kylfingar eiga í baráttu við eigin huga. En aldrei Hilmir. Hann bara slær og heldur áfram,“ segir Ómar sem kveðst árum saman hafa reynt að leiðrétta sveiflu sonar síns. En hann lét ekki segjast. „Dag einn steinhætti ég þessu og spurði sjálfan mig: Hvers vegna ekki?“
Já, faðirinn leyfði syninum að fara sínar leiðir enda snýst golf ekki um afrek eða árangur í huga Hilmis, heldur að vera með. „Hilmir hefur ekkert keppnisskap. Honum er slétt sama um það að vinna. Hann vill bara taka þátt. Með bros á vör.“
Þannig er honum best lýst, að sögn foreldranna. Hvort sem það er á golfvellinum eða annars staðar. „Honum er sama um starfstitla, bakgrunn, fötlun. Hann heilsar öllum af einlægni og gleði. Jafnvel þó undirtektir séu engar. Hann fagnar öllum. Þannig er Hilmir,“ segir Ómar.
Nánar er rætt við fjölskylduna í Sunnudagsblaði Morgunblaðsins.
