Patricio Alfredo Sánchez kaþólskur prestur var að stýra kvöldmessu í Perpetuo Socorro-kirkjunni í Guayaquil þann 17. október, þegar þungur kross losnaði skyndilega af veggnum fyrir ofan hann og skall á prestinn.

Athöfninni var streymt beint og náðist þessi sorglegi atburður á myndband.

Í kjölfarið hlupu kirkjugestir til til að veita honum aðstoð.

Sánchez stóð fyrir framan söfnuðinn og var að flytja boðskap sinn þegar stóri krossinn féll niður og lenti á honum.

Kirkjugestir brugðust skjótt við, hlupu til hjálpar og kölluðu eftir neyðaraðstoð. Því miður lést Sánchez prestur af völdum áverkanna.

Síðustu orðin

Erkibiskupsdæmið í Guayaquil staðfesti andlát hans síðar og greindi frá því að hann hefði þjónað sem sóknarprestur við Perpetuo Socorro-kirkjuna. Hann var einnig meðlimur í Reglu hins heilaga endurlausnara (Congregation of the Most Holy Redeemer).

En það voru orðin sem Sánchez hafði mælt aðeins augnabliki áður, sem sitja eftir í huga margra þeirra sem heyrðu þau.

Hann hafði velt því fyrir sér hversu hratt lífið líður og minnti viðstadda á að einn daginn muni hvert og eitt okkar mæta dauðanum.

„Einn daginn munum við öll, sem hér erum, líka deyja,“ sagði hann.

Hann hvatti söfnuðinn til að hugleiða hvernig fólk verði þeim dýrmæta tíma sem því er gefinn – með Guði, mökum sínum, börnum, fjölskyldu og fólkinu í kringum sig.

„Sá tími sem við verjum með Guði, bræðrum okkar og systrum, mökum, börnum og fjölskyldu – sá tími er best nýtti tíminn.“

Stuttu síðar bað hann Guð um að blessa söfnuðinn.

Hvað olli fallinu?

Á mánudag var enn óljóst hvers vegna krossinn losnaði og féll niður. Fulltrúar kirkjunnar höfðu ekki gefið opinbera skýringu á því hvers vegna hann féll.

Fyrir þá sem urðu vitni að harmleiknum hefur tímasetning orða hans gert það enn erfiðara að vinna úr missinum. En fólk í samfélaginu hefur einnig hvatt aðra til að túlka dauða hans ekki sem refsingu, né halda því fram að það viti hvers vegna þetta gerðist.

Einn kaþólikki, sem velti harmleiknum fyrir sér, kom á framfæri öðruvísi skilaboðum: dauðinn ætti ekki að vera tilefni til að dæma eða leita að sökudólgum, heldur stund til að biðja, sýna samúð og treysta á miskunn Guðs.

Þetta er kannski viðeigandi leið til að minnast séra Sánchez.

Ekki með því að reyna að skýra harmleikinn, heldur með því að minnast þeirra skilaboða sem hann var að miðla þegar lífi hans lauk skyndilega.

Orð hans snerust um eitthvað einfalt sem er auðvelt að gleyma: sá tími sem við gefum fólkinu sem okkur þykir vænt um er dýrmætur.

Og fyrir marga sem heyrðu síðustu skilaboð hans mun þessi áminning líklega fylgja þeim um langan aldur.

Megi séra Patricio Sánchez hvíla í friði.