Varahéraðssaksóknari segir óumdeilt að Ming Ting Mancel hafi orðið dóttur sinni að bana í samverknaði við eiginmann sinn á Edition-hótelinu í Reykjavík í júní í fyrra. Þetta kom fram í málflutningi hans við Héraðsdóm Reykjavíkur í dag.
Hann fer fram á 16 ára fangelsisdóm yfir Mancel. Það er hæsta mögulega refsing fyrir utan lífstíðardóm. Einnig er farið fram á að hún greiði allan sakarkostnað.
Ómar Örn Bjarnþórsson, verjandi Mancels, fer fram á að Mancel verði sýknuð.
Dómsuppkvaðning verður innan fjögurra vikna.
Aðalmeðferð í Edition-málinu svokallaða lauk í dag með málflutningi saksóknara og verjanda. Mancel hefur verið ákærð fyrir manndráp og brot í nánu sambandi. Bæði Emeric, eiginmaður hennar, og Catherine, þrítug dóttir þeirra, fundust látin á hótelherberginu.
Mancel hefur sagt að fjölskyldan hafi ákveðið að koma saman til Íslands til að deyja saman. Hugmyndin hafi kviknað því eiginmaður hennar hafi verið með banvænan sjúkdóm.
Karl Ingi Vilbergsson varahéraðssaksóknari sagði gögn benda til þess að Catherine hefði barist fyrir lífi sínu þetta örlagaríka kvöld á Edition-hótelinu. Af framburði ákærðu væri ekki annað séð en að hún hefði verið samverkamaður, ekki síst vegna þess að eiginmaður hennar hefði verið veikburða.
Hún hefði að auki haft ýmis tækifæri til að kalla á hjálp, því dóttir hennar lést ekki fyrr en klukkustundum eftir að fyrstu áverkar voru veittir.
Ómar Örn Bjarnþórsson, verjandi Mancels, fer fram á að Mancel verði sýknuð. Hann sagði ekki hægt að sýna með óyggjandi hætti hver aðild hennar hefði verið í atburðarás þessa örlagaríka kvölds á hótelinu.
Ekkert lægi fyrir um hver, ef einhver, aðkoma hennar hefði verið að skipulagi, framkvæmd eða hvatningu til verknaðarins. Þá væri ekki ljóst að eiginmaður hennar hefði verið of veikburða því upptökur úr eftirlitsmyndavélum hefðu sýnt hann ganga rösklega og bera eigin farangur.
„Við getum ekki fengið nákvæma mynd af því sem átti sér stað,“ sagði Ómar Örn. „Ákærða er ein til frásagnar um það.“
Málið enn ópplýst
Nánari tilgreiningu á atburðarás vanti til að hægt sé að segja til um hlutdeild og að fyrirliggjandi gögn bentu alls ekki til samverknaðar.
Valkosturinn sé ekki erfiðari en sá að sekt hafi ekki verið sönnuð og því verði að sýkna hana af öllum ákærum. Þar að auki sé málið óupplýst því rannsókn standi enn yfir í Frakklandi.
Ómar Örn fer til vara fram á að, verði Mancel sakfelld, að það verði á grundvelli 213. greinar sem kveður á um að refsing sé vægari ef fyrir liggur brýn beiðni brotaþola um að vera svipt lífi. Ef til þess kemur vill hann að hún verði dæmd fyrir vægustu mögulegu hlutdeild.
Ef hún verður sakfelld á grundvelli 213. greinar gæti hún verið dæmd í allt að þriggja ára fangelsi.
Ómar Örn sagði afar erfitt að meta vilja einhvers til að deyja og þar að auki væri erfitt að skilja hvers vegna svo ung kona myndi vilja binda enda á líf sitt.
Hins vegar bendi það hvernig Catherine yfirgaf vinnustað sinn fyrir Íslandsferðina til þess að hún hafi vitað að hún myndi ekki snúa aftur, til að mynda með því að gefa samstarfsfólki sínu gjafir og skilja eftir tölvu og aðgangskort.
Ákærða ein til frásagnar um meint samþykki
Karl Ingi sagði í því tilliti að ummerki og áverkar sýndu að Catherine hefði barist fyrir lífi sínu og að ekkert benti til þess að Catherine hefði verið svipt lífi fyrir brýna beiðni. Því ætti 213. greinin ekki við í þessu tilviki.
„Ákærða er hér ein til frásagnar um að einhvers konar samþykki hafi legið fyrir,“ sagði Karl Ingi. Jafnframt hefði Mancel sjálf sagt að Catherine hefði ekki viljað að hnífi yrði beitt við verknaðinn.
„Það liggur hvorki fyrir í þessu máli að brotaþoli hafi verið reiðubúin að deyja á verknaðarstundu né að foreldrar hennar hafi svipt hana lífi fyrir brýna beiðni hennar. Það var ákærða sem vildi ekki skilja dóttur sína eina eftir lifandi,” sagði Karl Ingi.
„Ásetningur hennar var kaldur og grimmur. Hún gerði ekkert til að koma í veg fyrir ótímabært andlát Catherine og ákærðu gæti ekki dulist afleiðingarnar þegar hún var stungin tvisvar í brjóstkassann og snöru brugðið um háls hennar. Það var ekkert nema dauðinn sem beið Catherine og það vissi ákærða.”
