Maður hefur verið sakfelldur í Héraðsdómi Reykjavíkur fyrir líkamsárás gegn barni og brot gegn barnaverndarlögum. Um var að ræða 11 ára dreng sem maðurinn veittist að í kjölfar þess að drengurinn og vinir hans gerðu dyraat heima hjá manninum. Dyraatið fór úr böndunum og varð til þess að rúða brotnaði. Veitti maðurinn drengnum áverka þar á meðal glóðarauga. Reyndi maðurinn meðal annars að réttlæta athæfi sitt með því að hann hafi verið að reyna að framkvæma borgaralega handtöku á drengnum.
Maðurinn var ákærður fyrir líkamsárás og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa, laugardaginn 2. nóvember 2024, utandyra í Reykjavík, veist með ofbeldi að drengnum með því að hafa ýtt honum í jörðina, tekið hann hálstaki og slegið hann í andlitið, allt með þeim afleiðingum að drengurinn hlaut mar á augnloki og augnsvæði og yfirborðsáverka á hálsi. Sagði í ákærunni að með þessari háttsemi hafi maðurinn beitt drenginn ógnunum og sýnt honum vanvirðandi háttsemi, yfirgang og ruddalegt athæfi.
Atvikið átti sér stað um klukkan 15 en þá var lögreglu tilkynnt um yfirstandandi líkamsárás gegn barni. Tvær stúlkur urðu vitni að árásinni og tilkynntu lögreglu un hana en önnur þeirra elti manninn þegar hann fór af vettvangi og gátu stúlkurnar vísað lögreglunni á manninn sem var þá kominn heim til sín.
Dyraat
Maðurinn tjáði lögreglunni að fjórir krakkar hafi brotið glugga í útidyrahurðinni á heimilinu og að þetta væri í annað skipti á stuttum tíma sem það hafi gerst. Sagði hann krakkana hafa gert þetta með því að sparka í glerið og að sjá mætti fótspor á hurðinni. Maðurinn sagðist hafa hlaupið á eftir krökkunum og þegar komið hafi verið út á stíg hafi hann náð að grípa í einn þeirra og „snúa niður“ og hafi hann endað í blómarunna. Hafi hann reynt að taka hettu af drengnum til þess að geta tekið mynd af honum, þar sem hann hafi viljað ná sambandi við foreldra hans varðandi eignaspjöllin á útidyrahurðinni.
Sagði maðurinn að drengurinn hafi þá slegið í hönd hans og hann hafi við það fengið síma sinn í andlitið og hafi þá slegið til baka í vinstra kinnbein drengsins einu sinni með opnum lófa. Hafi hann svo sleppt drengnum og sagt honum að koma aldrei aftur. Kom fram í frumskýrslu lögreglu að engir áverkar hafi verið á hönd mannsins og að hann hafi ekki fundið til neinna eymsla eftir átökin. Þá kom fram að maðurinn hafi náð óskýrri mynd af drengnum sem hann hafi sýnt lögreglu og hafi maðurinn ekki vitað hver drengurinn væri.
Nokkrum dögum síðar höfðu drengurinn og vinir hans samband við lögreglu sem fór og hitti þá. Sáu lögreglumennirnir greinilega áverka í andliti drengsins en hann var með glóðarauga á vinstra auga sem var talsvert bólgið.
Tjáði drengurinn lögreglu að þeir félagarnir hefðu gert dyraat heima hjá manninum en það hefði gengið lengra en ætlunin hafi verið með þeim afleiðingum að eitthvað hafi
brotnað. Þá hafi maðurinn komið út og þeir hlaupið á brott. Maðurinn hafi hins vegar náð honum, tekið í hálsmálið á peysu hans og „þannig um háls hans“ og haldið honum í jörðinni. Drengurinn sagði síðan að maðurinn hafi svo kýlt hann hnefahöggi í andlitið við augað og hann þannig hlotið glóðaraugað.
Sagðist drengurinn hafa spurt manninn hvort honum hafi fundist þetta gaman og maðurinn svarað því játandi. Drengurinn sagðist ekki hafa þorað að segja föður sínum frá því sem raunverulega hafi gerst og skrökvað að honum að unglingsstrákar hafi veitt honum áverkana. Hafi hann svo farið aftur út með vinum sínum og þeir hafi ákveðið að hringja í Neyðarlínuna vegna atviksins. Gerðu vinirnir grein fyrir atvikum með sambærilegum hætti og sögðust hafa hlaupið á bott þegar maðurinn hafi komið til dyra og sáu þeir því ekki manninn veitast að vini þeirra. Þá greindu þeir frá því að annar í hópnum hafi brotið rúðuna, en sá drengur var þá 12 ára og því ósakhæfur.
Sekur
Maðurinn krafðist sýknu.
Héraðsdómur Reykjavíkur segir í sinni niðurstöðu að stúlkurnar sem kölluðu til lögreglu eftir að hafa orðið vitni að árásinni hafi einungis verið 13 ára er atvikið átti sér stað og að að mati dómsins hafi skýrslur þeirra borið þess merki að þær hefðu þurft að njóta aðstoðar túlks við skýrslugjöfina, einkum önnur þeirra. Segir dómurinn að réttara hefði verið að taka skýrslur af stúlkunum í Barnahúsi. Skýrslur þeirra hafi því takmarkað sönnunargildi.
Þar af leiðandi séu í raun aðeins maðurinn og drengurinn til frásagnar um það sem gerðist. Þeim beri ekki saman en þó að hluta til. Þeir séu sammála um að maðurinn hafi slegið drenginn í andlitið og það teljist því sannað. Þá fái það einnig stoð í læknisvottorði og framburði læknis fyrir dómi, sem sagði glóðarauga drengsins geta hafa komið til með þeim hætti að hann hafi verið sleginn í andlitið. Enn fremur liggi fyrir ljósmyndir af drengnum sem sýni stórt glóðarauga vinstra megin sem styðji þetta einnig. Maðurinn segi að um ósjálfráð viðbrögð hafi verið að ræða og að hann hafi ekki haft þann ásetning að slá drenginn. Í þessu sambandi verði að hafa í huga að maðurinn sé fullorðinn maður og drengurinn hafi verið nýorðinn 11 ára þegar atvikið átti sér stað.
Hafi maðurinn því verið í algerri yfirburðastöðu gagnvart manninum og haft í fullu tré við hann. Þá hafi maðurinn viðurkennt að hafa tekið í brjóstið á peysu drengsins og haldið honum niðri og hafa ætlað sér að taka af honum ljósmynd í hans óþökk. Sé það fráleit skýring hjá manninum að hann hafi ekki getað stjórnað gjörðum sínum umrætt sinn og slegið drenginn óvart, jafnvel þótt drengurinn hafi slegið símann úr höndum hans. Vísa verði í því sambandi til framburðar læknis um að nokkuð þungt högg hafi þurft til að veita þann áverka sem drengurinn fékk á augað. Megi manninum vera ljóst að með því að slá barnið í þessari stöðu væri líklegt að það leiddi til þessara afleiðinga. Verði því að sakfella manninn fyrir að hafa slegið drenginn í andlitið.
Saklaus
Dómurinn segir hins vegar ósannað að maðurinn hafi ýtt drengnum í jörðina og tekið hann hálstaki og vísar meðal annars til þess að ekki hafi verið samræmi í framburði drengsins um það síðarnefnda og áverkar á hálsi hans ekki verið nægilega miklir til að renna stoðum undir það. Því verði að sýkna manninn fyrir þessa liði ákærunnar.
En fyrir að slá drenginn er maðurinn sakfelldur fyrir bæði líkamsárás og brot á barnaverndarlögum. Segir því næst í dómnum:
„Gat sú hegðun brotaþola að gera dyraat á heimili ákærða á engan hátt réttlætt þá valdbeitingu sem hann beitti brotaþola. Fer því fjarri að skilyrði 91. gr. laga nr. 88/2008 um borgaralega handtöku séu uppfyllt, svo sem byggt er á af hálfu ákærða, enda var brotaþoli einungis 11 ára er atvikið átti sér stað og var þar að auki ekki valdur að þeim eignaspjöllum sem urðu á útidyrahurð ákærða. Ákærða var vissulega heimilt að ræða við brotaþola til að reyna að fá upplýsingar frá honum, en fór að mati dómsins langt út fyrir leyfileg mörk með þeirri háttsemi sem hann viðurkenndi fyrir dómi.“
Í ljósi málsatvika, sýknu mannsins af hluta ákærunnar og þess að hann hafði ekki áður gerst sekur um refsivert athæfi þótti við hæfi að dæma hann í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Þarf hann þar að auki að greiða drengnum 400.000 krónur í miskabætur auk vaxta.
