Verkalýðsforystan er klofin í afstöðu sinni til þess hvort hefja eigi aðildarviðræður við Evrópusambandið í lok ágústs.
Svo klofin er hún að Alþýðusambandið (ASÍ), sem telur á annað hundrað félagsmanna, hyggst ekki taka opinbera afstöðu í málinu – sem er gjörólíkt því sem gerðist í kringum aðildarviðræðurnar 2009-2013, þegar sambandið lýsti yfir stuðningi við aðild að Evrópusambandinu (ESB).
Í dag er andstaðan talsvert meiri; Sólveig Anna Jónsdóttir hjá Eflingu og Vilhjálmur Birgisson hjá Starfsgreinasambandinu hafa lýst því yfir að þau telji hagsmunum verkafólks betur borgið utan ESB. Sú fyrrnefnda hefur sömuleiðis komið að stofnun „Til vinstri við ESB“.
Sonja Ýr er formður BSRB, sem er Bandalag starfsmanna ríkis og bæja, en hún segir að bandalagið sjálft ætli ekki að taka opinbera afstöðu í atkvæðagreiðsluni. Hún sjálf ætli engu að síður að segja já.
„En vegna þess að það hafa verið svo mikil læti um það að verkalýðshreyfingin öll ætli að segja nei núna í ágúst, þá held ég að það sé allt í lagi að ég segi frá því að ég segi já í ágúst.“
Hún kveðst þó enginn Evrópusinni.
Íslenska vinnulöggjöfin að miklu leyti komin frá Evrópu
„En ég held að eins og í þessu, ef við tökum íslenska vinnumarkaðslöggjöfina, þá er hún nánast komin til frá Evrópu að miklu leyti,“ segir Sonja og nefnir löggjöf um vinnuvernd og reglur um hópuppsagnir og jafnrétti.
„Hvað varðar réttindi og skyldur launafólks þá breytist nánast ekki neitt ef við myndum ganga inn í ESB.“
Aftur á móti kveður ESB-löggjöfin ekki á um kjarasamninga eða vinnudeilur, né almannatryggingar eða velferðamál.
Þá segir hún að það rangt að breytingar verði á íslenska kjarasamningskerfinu ef Ísland gangi inn í Evrópusambandið, en sumir verkalýðsforklólfar hfaa lýst áhyggjum af slíkum breytingum.
„Þeir segja ekkert til um það hvernig kjarasamningsmódelið eigi að vera. Það eru engar reglur um það,“ segir Sonja, sem kveðst þó skilja þær áhyggjur sem kollegar sínir í verkalýðsforystunni hafa af til dæmis sjávarútvegnum.
