Pistill Ögmundar Jónassonar úr Sunnudagsblaðinu
Ég var aldrei mikið gefinn fyrir vísindaskáldsögur um óráðna framtíð. Það voru þá helst sögur sem höfðu augljósa skírskotun til samtímans, skrifaðar með það fyrir augum að vara við því sem gæti stefnt í hefðu menn ekki varann á. Framtíðarhrollvekja Orwells, 1984, er dæmi þar um.
En nú hef ég verið tekinn í bólinu. Vísindaskáldsögurnar sem ég taldi vera fáfengilegan hugarleik sáu marga þróunina býsna vel fyrir. Veruleikinn hefur meira að segja tekið fram úr þeim flestum.
Nýlega hlýddi ég á sérfræðing úr mannréttindageira Sameinuðu þjóðanna, konu með bakgrunn í bandarískri lögreglu, segja frá því hve mikilvægt það væri að missa aldrei sjónar á hinu mannlega í samskiptum á ögurstundum sem upp kæmu. Henni hefði þó brugðið í brún þegar hún nýlega kom í lögreglustöð þar sem henni var einkar vinsamlega tekið. Í ljós hefði svo komið að það var gervimaður sem sýndi henni svo mikla vinsemd. Hún kvað slíka tækni sífellt oftar nýtta og sagði frá gervihundi sem hefði snuðrað uppi sprengjur, fundið þær og þar með hugsanlega bjargað lífi lögreglumanna. Hvenær kæmi að því að í útkall færi sjálfkeyrandi bíll, með gervilögreglumenn, sem tækju við kvörtunum og afgreiddu mál til loka? En hver yrðu þau lok?
Fáðu aðgang að þessari grein
Með áskrift færðu fullan aðgang að öllum læstum greinum Árvakurs — vandað, fjölbreytt og traust efni, hvar og hvenær sem er.
Þannig styður þú íslenska fjölmiðlun og hjálpar okkur að halda áfram að segja sögurnar sem skipta máli.
Tryggðu þér aðgang núna.
Innskráning
Ertu ekki með notendaaðgang? Fara í nýskráningu.
