Héraðsdómur Norðurlands eystra dæmdi mann í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir líkamsárás gegn dóttur sinni eftir að hún reyndi að stöðva deilur hans og móður brotaþola í heimahúsi.
Samkvæmt ákærunni var manninum var gefið að sök brot í nánu sambandi, en líkamsárás til vara, fyrir að hafa veist að dótturinni með margvíslegu ofbeldi sem lýst er í ákærunni, en ekki tókst að sanna að hann hefði tekið hana hálstaki, dregið hana eftir gólfinu eða sparkað í hana þar sem hún lá á gólfinu.
Dómurinn sakfelldi manninn fyrir líkamsárás fyrir að hafa slegið dótturina utan undir og ýtt henni harkalega upp að vegg svo hnakki hennar skall í vegginn. Dóttirin hlaut m.a. heilahristing og áverka á andliti og hálsi.
Dóttirin baðst undan því að gefa skýrslu fyrir dómi og það gerðu vitni í málinu, móðir hennar og bróðir, einnig. Þá gat dómurinn ekki stuðst við framburð brotaþola og vitna þegar lögregla kom fyrst á vettvang því þeim var ekki tjáður réttur þeirra til að skorast undan því að gefa vitnaskýrslu. Dómurinn gat því aðeins stuðst við framburð þeirra í skýrslutöku síðar um nóttina og á seinni stigum. Í skýrslutöku rúmri viku eftir atvikið lýsti brotaþoli því að hún vildi ekki sérstaklega að málinu yrði fram haldið.
Samkvæmt dómnum viðurkenndi brotaþoli að hafa átt upptök að ofbeldinu með því að slá föður sinn utan undir. Með hliðsjón af aflsmunum og áverkum brotaþola taldi dómurinn viðbrögð mannsins þó úr öllu hófi. Ekki kemur fram í dómnum hvað dóttirin var gömul.
Við ákvörðun refsingar var horft til þess að maðurinn hefði leitað sér aðstoðar sálfræðings og að samskipti hans og brotaþola horfðu til betri vegar. Þá vísaði dómurinn til þess að ekki væri um endurtekna háttsemi að ræða. Til refsiþyngingar horfði dómurinn til þess að brot ákærða beindust að dóttur hans á heimili þeirra í viðurvist annarra fjölskyldumeðlima.
