Haukur komst í deigluna í gær þegar hann gagnrýndi greiðslur til Áslaugar Örnu Sigurbjörnsdóttur, sem hætti óvænt á Alþingi í gær, og Vilhjálms Árnasonar, bæjarstjóra í Reykjanesbæ og þingmanns.
Háttsettir embættismenn fljóti ofan á
„Mikið er almenningi illa við sjálftöku æðstu ráðamanna á opinberu fé. Ég hef aldrei fengið önnur eins viðbrögð og ég fékk í gær vegna ummæla minna um greiðslur til Áslaugar Örnu og Vilhjálms Árnasonar. Bæði á netinu og úti á götu,“ skrifar Haukur forviða á Facebook-síðu sína.
Haukur segir að þessar háu greiðslur sem þau Áslaug Arna og Vilhjálmur þiggja eigi ekki síður við um hærra setta embættismenn en stjórnmálamenn.
„Reglurnar um stjórnmálamenn eru jafnvel á eftir því sem á við um embættismenn, enda hafa stjórnmálamennirnir ekkert stéttarfélag. Embættismenn reyna þó sjaldan að sitja tvær stöður og fá tvenn laun,“ segir Haukur og er þá líkast til að vísa til þess leiks sem Vilhjálmur hefur leikið, að vilja bæði vera þingmaður og bæjarstjóri á sama tíma.
Hann segir þetta leiða hugann að því að stéttarfélög opinberra starfsmanna hafi barist ákveðið fyrir réttindum síns fólks. Fyrst með æviráðningunni, síðan með fimm ára ráðningarsamningunum (hvort tveggja þarf að borga upp ef eitthvað ber út af), með ráðningarfestunni (áminningarskyldunni sem hindrar brottvikningu) og síðan með „starfslokasamningunum“ að sögn Hauks.
Réttmæt reiði almennings
„Í þessu efni fara þeir á undan sem hærra eru settir og gamaldags uppsagnir eiga bara við þá sem eru á lægstu laununum. Þessar nýju hefðir sitra þó niður valdapíramíðann. Þannig er algengt að þeir sem losna þarf við – af einhverjum ástæðum, t.d. vegna eineltis – fari út með ríkulegu meðlagi, eins og verðlaunum fyrir að standa sig illa. Ráðningarfestan spilar þarna stórt hlutverk – ef ekki er hægt að reka menn þarf að kaupa þá til að hætta. Og opinbert fé er ódýrt.“
Haukur segir það segja sig sjálft að almenningur eigi ekki kost á að fá slíkar fúlgur fjár en um er að ræða milljónir og jafnvel tugi milljóna þegar verst láti, þegar breytingar verða á ráðningarstöðu hans.
„Þess vegna er reiðin réttmæt. Stéttarfélög opinberra starfsmanna þurfa að hugsa sig um hvort þau hafi gengið of langt, samningsaðilar opinberra starfsmanna að láta ekki hafa sig út í ósiðlega samninga sem brjóta á réttlætiskennd almennings og Alþingi að skapa réttlátari ramma um opinber störf,“ segir Haukur.
