Lilja Hjartar Benatov, sem er búsett í Frakklandi, gagnrýnir pistil Svölu Magneu Ásdísardóttur um lífið í Malmö. Hún segir reynslu Frakka af íslamískum hryðjuverkum kalla á opinskáa umræðu og leggur áherslu á að greina verði á milli múslima almennt og íslamisma sem pólitískrar öfgahugmyndafræði.
Lilja Hjartar Benatov svarar í Facebook-færslu pistli Svölu Magneu Ásdísardóttur, fjölmiðlafræðings í Malmö, og segir málflutning hennar vera „ótrúlega æfingu í afvegaleiðingu“. Hún telur Svölu gera lítið úr samfélagsógn og vísar til áratuga reynslu Frakka af hryðjuverkum.
Pistill Svölu, „Af morðingjum og mannkostum“, birtist á Vísi í gær, 20. október. Þar viðurkennir hún innflytjendatengd vandamál í Malmö, meðal annars afbrot og átök glæpagengja, en telur yfirvöld hafa brugðist vel við. Megináhersla hennar er að ekki eigi að dæma heila þjóðernis- eða trúarhópa út frá glæpum einstaklinga. Hún gagnrýnir sérstaklega alhæfingar valdamikilla manna um múslima og varar við því að slíkur málflutningur geti kynt undir hatri og ofbeldi.
Segist ræða íslamisma en ekki múslima almennt
Lilja byrjar svar sitt á kaldhæðnum samanburði á lýsingu Svölu á Malmö og eigin reynslu af Frakklandi.
„Ég bý í Frakklandi og verð satt að segja smá abbó yfir því hvað lífið virðist dásamlegt í Malmö.“
Hún tekur strax fram að gagnrýni hennar beinist að íslamisma sem pólitískri öfgahugmyndafræði, ekki múslimum almennt.
„Það er göfugt að taka upp hanskann fyrir þá sem minna mega sín. Það gerir Svala Magnea í nýlegum pistli á Vísi, en málflutningur hennar er ótrúleg æfing í afvegaleiðingu.“
Lilja gagnrýnir að Svala dragi fram frásagnir af tveimur fundnum símum og morðið á Kim Wall í umfjöllun sinni. Svala tekur þó sjálf fram í pistlinum að símasögurnar segi ekkert um afbrotatíðni eða samfélagsleg vandamál; tilgangur þeirra sé að minna á að einstaklingar séu ólíkir.
Vísar til hryðjuverka í Frakklandi
Lilja telur reynslu Frakka eiga erindi inn í umræðuna um þróunina í Svíþjóð.
„Frakkland er land sem gekk þessa braut nokkrum áratugum á undan Svíþjóð. Ef við skoðum raunveruleikann hér á landi á sömu forsendum og hún gefur sér, hvernig lítur dæmið þá út?“
Hún vísar meðal annars til árásanna á Charlie Hebdo og Hyper Cacher, hryðjuverkanna í París í nóvember 2015, vörubílaárásarinnar í Nice og morðanna á kennurunum Samuel Paty og Dominique Bernard.
Í umfjöllun sinni um hugmyndafræði árásarmanna spyr Lilja:
„En hvaða hugmyndafræði og hvaða rit voru hryðjuverkamennirnir að hylla sem skutu ungt fólk í Bataclan, óku yfir saklausar fjölskyldur á göngugötunni í Nice eða myrtu kennara á götu úti um hábjartan dag?“
Hún nefnir einnig morðið á prestinum Jacques Hamel í kirkju í Saint-Étienne-du-Rouvray og spyr hvers vegna ekki sé rætt af sömu alvöru um árásir á kristna helgidóma.
Hvenær verður ofbeldið kerfisbundinn vandi?
Lilja mótmælir því að tilvísun til verka fárra einstaklinga nægi til að afgreiða umræðuna um íslamískt ofbeldi.
„Hún varar við því að dæma heila hópa út frá verkum fárra. En hvenær hættir ofbeldi að vera ‘einsdæmi’ og verður að kerfisbundnum vanda?“
Eftir upptalningu árása í Frakklandi spyr hún hvort ekki verði að ræða hugmyndafræðina að baki þeim:
„Á virkilega ekki að tengja þennan blákalda veruleika við neina hugmyndafræði? Er þetta allt bara tilviljanir sem ber að leiða hjá sér?“
Segir hógværa múslima gjalda fyrir þöggun
Lilja túlkar lokaorð Svölu um ábyrgð valdamikilla manna sem kröfu um þögn um vandamálin og svarar þeirri túlkun með kaldhæðni:
„Lokum augunum, krossum fingur og vonum að raunveruleikinn hverfi ef við bara þegjum. Það hefur jú gengið svo glimrandi vel hingað til.“
Í lok færslunnar ítrekar hún að umræðan snúist um íslamista, ekki múslima almennt. Að hennar mati bitni óttinn við að ræða vandamálin meðal annars á múslimum sjálfum.
„Helstu fórnarlömb þöggunar og óttans við að ræða hlutina eru nefnilega oft hógværir múslimar sem óska sér einskis heitar en að búa í friði, öryggi og frelsi innan síns samfélags.“
