KLEMMA ÓTTANS
Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:
Eins og kunnugt er höfum við samþykkt að við getum stjórnað loftslagi jarðar með því að skrúfa upp og niður fyrir CO2 útblásturinn. Veðrinu getum við hins vegar ekki stjórnað. Það er bara til. Eins og innflytjendur og ESB. Þau eru bara til.
Pólitíkusarnir og fjölmiðlarnir tala gjarnan um bæði Sambandið og „hina ströngu innflytjendastefnu,” en aldrei hafa verið settar á fót pólitískar aðgerðir sem stöðva innflytjendur frá íslömskum menningarheimum eða þrýsta þeim, minnst 500.000 múslimum hér á landi (Danmörk), til að samþykkja hið danska lýðræðilega réttarríki og gleyma draumi sínum um íslamskt velferðarkalífar sem er fjármagnað af trúleysingjum Dana.
Á meðan á kosningabaráttunni stóð og eftirfylgandi ríkisstjórnaumræðum stóð, hefur Evrópusambandið, sem hefur sífellt meira að segja í okkar daglega lífi, einnig verið viðkvæmt efni. Það er samkomulag á Christiansborg um að leysa þau vandamál sem hægt er að gera eitthvað við, svo sem drykkjarvatn, velferð svína og loftslagsmál, en sætta sig við það sem ekki er hægt að gera neitt við, það er innflytjendur og ESB.
ESB og markaðir
Innri markaður sambandsins og tollabandalagið hafa án efa verið kostur fyrir danskt efnahagslíf, en ESB hefur lamað samfélagsvélina í Danmörku með sívaxandi embættisbákni og pappírsveldi. Rúmlega 50 prósent af gildandi lögum í Danmörku stafa frá ESB, þar sem ,,reglugerðir” ganga fram yfir dönsk lög og þar sem ,,tilskipanir” fljóta yfir þingið án umræðu og meðferðar. (feitl.HD).
ESB fór af stað með miklum glæsibrag með Rómarsáttmálann frá 1957 og lagði fram sýn um sífellt nánara samstarf milli aðildarríkjanna, þar til markmiðinu var náð; Samtök Evrópu-ríkjanna eftir bandaríkri fyrirmynd.
Það varð fljótt ljóst að upprunalegu sex löndin undir Rómarsáttmálanum gátu ekki fundið sameiginlegan grundvöll fyrir pólitískri og efnahagslegri samþættingu.
Frakkarnir vildu aðeins taka þátt í pólitísku sambandsríki ef þeir fengju forystuna. Þýskaland vildi ekki slá feita sparigrísinn sinn til að fjármagna franska krókódílseggið, og hin löndin í sambandinu, Benelux og Ítalía, urðu hrædd við hugsunina um að enda sem pólitískir leiguliðar undir þýskum og frönskum höfðingjum.
Það var fínt hjá forseta Frakklands, Charles de Gaulle, sem sagði: ,,Maður getur ekki búið til omelettu úr harðsoðnum eggjum.” Draumurinn um sameinuð ríki Evrópu brotnaði, en ekki fyrir framkvæmdastjórn ESB, sem komst að þeirri niðurstöðu að ef ekki væri hægt að koma sambandsríkinu inn um aðaldyrnar, yrði að smeygja því inn bakdyramegin. Og þar erum við svo í dag.
Stjórnmálamenn og kerfið
Það sem stjórnmálamenn tapa út á við, vinnur embættismannakerfið inn á við. Þess vegna hefur ESB endað sem efnahagslegur risinn, stjórnmálalegur dvergur og hernaðarlegur brandari. Evrópuþingið má ekki leggja fram lagafrumvörp og er frekar eins og risastórt fulltrúaráð en þing.
Framkvæmdastjórnin (Kommission) er ekki lýðræðislega kosin, heldur tilnefnd. Helstu ákvarðanir í ráðherraráðinu eru teknar með einróma samþykki, sem hefur leitt til algengra og langvarandi funda með miklu tali en fáum niðurstöðum. Það var einnig de Gaulle sem sagði að ekki væri hægt að stjórna landi sem hefur meira en 150 mismunandi osta. Ekki er heldur hægt að stjórna sambandinu sem hefur 27 mismunandi utanríkisráðherra og svo utanríkisráðherra sem fundarstjóra. ESB er án pólitískrar forystu nema fundarstjórn. Engir alþjóðlegir þjóðarleiðtogar vilja tala við ESB, sem talið er vera geldur karlköttur. „Hvað er símanúmer ESB?“ spurði Henry Kissinger háðlega.
Breytingarfulltrúar utanríkismála ESB hafa örvæntingarfullt og til einskis reynt að miðla í öllum alþjóðlegum deilum síðustu 40 árin. Öllum hafnað, hvort sem það var Xavier Solana, Cathy Ashton, Federica Mogherini eða Kaja Kallas, vegna þess að þau hafa enga valdheimild, ekkert umboð, engan mátt.
Hins vegar hefur framkvæmdastjórninni og embættismannakerfinu tekist smám saman að grafa undan þjóðarfullveldi aðildarríkjanna. Næstum 60% laga og reglna í Danmörku stafa frá ESB án þess að danskir stjórnmálamenn eða fjölmiðlar hafi mótmælt. Aðallega vegna þess að þeir skammast sín fyrir að hafa verið ýtt út úr hreiðrinu án baráttu og mótmæla. Enginn stjórnmálamaður, ekkert dagblað hefur þorað að kynna heildstæða framsetningu á uppbyggingarvanda ESB með tillögu um hvernig skuli leysa þau og hvernig framtíðar evrópskt samstarf ætti að líta út.
Hvað ESB varðar, gildir þingbundið Omerta, boð mafíunnar um þögn.
Enginn fær æðstu stöður í ESB-samsteypunni ef maður spilar ekki eftir nótum Framkvæmdastjórnarinnar. En við þurfum uppfrískandi umræður um framtíðarsvip ESB. Ættum við að afnema stjórnmálalegu uppbygginguna, sem er jú ekki lýðræðisleg, og endurreisa evrópskt samstarf um viðskipti, samgöngur, tæknistaðla, lögreglu, baráttu gegn hryðjuverkum og samkeppnisreglur?
Eða eigum við að skoða hvernig við framkvæmum sýn Rómarsamningsins um sameinuð ríki Evrópu. Viljum við það? Hvernig komumst við þangað? Hvaða vandamál og áskoranir mæta okkur á leiðinni að markmiðinu? Þessi umræða er fullkomlega afgerandi fyrir þingbundnu framtíð Danmerkur, sem hefur þegar verið sameinuð í sívaxandi miðstýringu ESB.
Ef við þorðum ekki að taka þessa uppbyggilegu áskorun við blendingsform ESB, sem er hvorki fugl né fiskur, hvorki lýðræði né einræði, heldur frekar þolinmóð ráðherrastjórn, munum við áfram snúa hinni kinninni að og missa alla stjórn á innflytjendamálum, atvinnulífi og fullveldi.
Í raun erum við um borð í sökkvandi skipi
Evrópa blæðir samkeppnishæfni til Bandaríkjanna og Kína. Af 100 verðmætustu fyrirtækjum í heiminum eru 61 í Bandaríkjunum. Aðeins 16 koma frá Evrópu. Bandaríkin hafa skapað tæknirisa eins og Microsoft, Nvidia, Alphabet, Amazon og Meta. Evrópa á ekki eitt einasta fyrirtæki af þeirri stærðargráðu.
Evrópa er skrifræði og getur orðið háð bandarískri og kínverskri tækni í formi tæknilegrar undirgefni samkvæmt European Investment Council. Boston Consulting Group kemst að þeirri niðurstöðu að Evrópa verði sífellt minni hluti af heimsviðskiptum ef vöxtur hennar kemst ekki á réttan stað.
Hér er þó hjálp að fá fyrir dönsku stjórnmálamennina sem þora ekki að viðurkenna vandamál, klemmu óttans: Þorum við að takast á við framtíð Evrópusambandsins, eða þorum við það ekki?
Berlingske dregur þá ályktun í áberandi grein sem birtist19. maí að bæði Kína og Bandaríkin séu vaklandi veldi, þjökuð af gríðarlegum skuldum, svo dyrnar eru opnar fyrir Evrópu til að byggja nýja heimsröð. Pjú, það léttir. Sorg breyttist í gleði. Endalok kvíðans. Og Mette Frederiksen og Troels Lund Poulsen geta örugglega haldið áfram baráttunni um það sem skiptir máli: drykkjarvatn, velferð svína og loftslagið.
