Það var heldur óvenjulegur fundur sem beið gönguhóps sem var á ferð um Kvísker í Öræfum í sumar. Skildingur sem geymdur hafði verið inni í vörðu í 232 ár kom upp úr krafsinu.
„Ég stend svo við vörðuna, er að horfa niður fyrir mig og hugsa: Ég kannski finn einhvern stein hérna sem ég get tekið með mér til minningar um þessa göngu upp að þessari vörðu,“ sagði Arna Harðardóttir sem kom auga á skildinginn en að eigin sögn segist hún engan veginn hafa áttað sig á því hve merkilegur fundurinn væri. Skildingurinn er nefnilega ekki einungis gamall heldur á hann sér áhugaverða sögu.
Kemur fyrir í ferðabók Sveins Pálssonar
Skildingurinn var í eigu Sveins Pálssonar, læknis og náttúrufræðings, raunar er skildingsins getið í ferðabók hans frá árinu 1794:
„Á hólnum nýnefnda byggðum við vörðu úr grjóti og lögðum ofan á hana danskan eirpening, svo að þeir er kynnu að vilja feta í spor okkar gætu fundið staðinn þar sem við gengum á jökulinn.“
Það liðu þó ansi mörg ár þar til komið var auga á peninginn. Þjóðminjasafn Íslands hefur nú skildinginn, sem er frá árinu 1771, í vörslu sinni.
Vön að taka með stein heim til minningar
Arna er að eigin sögn vön að taka með sér heim alltaf einn stein úr göngu til minningar. Hún hafði séð álitlegan stein á göngunni upp að vörðu Sveins Pálssonar en sleppti því svo að taka hann upp.
„Ég sá eftir að hafa ekki tekið hann með mér en svo röltum við þarna aðeins um eftir að við komum að vörðunni og ég sé bara þarna svona alveg hringlóttan stein og hugsa með mér bara, æ, þetta er eitthvað plastdrasl.“
Raunin var þó önnur og sá Arna fljótlega að ekki var um neitt plastdrasl að ræða. Það kom ekki í ljós strax hvaðan skildingurinn kæmi og voru ýmsar vangaveltur á meðal gönguhópsins um hvaðan hann hefði getað komið.
„Þá voru svona alls konar hugmyndir um að einhverjir hefðu verið að labba þarna bara með skilding og eitthvað svona. En sagan er auðvitað mun skemmtilegri svona – að þetta sé skildingur Sveins Pálssonar.“
