Barnahjálp Sameinuðu þjóðanna telur að um 22 þúsund börn eigi um sárt að binda eftir hamfaraflóðin í Nepal. Ástandið er skelfilegt og staða barna og fjölskyldna þeirra alvarleg.
Þetta segir Preena Shrestha, samskiptafulltrúi UNICEF í Nepal. Hún hefur heimsótt hamfarasvæðin.
„Aðstæður eru yfirþyrmandi. Enn eru heilu þéttbýliskjarnarnir á kafi í leðju. Sumum hefur skolað alveg burt.“
Hún segir fjölskyldur hafa misst fjölmarga ættingja og börn fengið að reyna hræðilega hluti.
„Við teljum að um 22 þúsund börn hafi fengið að kenna á flóðinu en full áhrif þessara hamfara eru enn að koma fram eftir því sem aðgengi skánar að þeim stöðum sem verst hafa orðið úti. Þetta eru afar erfiðar aðstæður fyrir börn og fjölskyldur.“
Sálræn áhrif síst minni
Allt kapp er lagt á að efla björgunaraðgerðir og björgunarlið reynir að ná til allra sem kunna að vera á lífi. Innviðir hafa skemmst mikið.
„Hvað endurbyggingu varðar getur hún ekki snúist bara um að reisa að nýju það sem glataðist. Við verðum að tryggja að byggingarnar verði traustari, að þær standist loftslagsbreytingarnar. Að ef svona endurtaki sig þurfi börnin ekki að þjást eins og núna.“
Hún segir fólk í áfalli vegna atburðanna, sem séu enn í fersku minni. Mikilvægt sé að koma mat, hreinu drykkjarvatni og heilbrigðisþjónustu til fólksins en ekki megi vanmeta áhrif flóðanna á andlega hliðina.
Þau eigi eftir að verða skýrari næstu daga þegar fjölskyldur snúa aftur til síns heima. „Sálræn áhrif af þessu verða síst minni en þau á umhverfið.“
Fólk hefur miklar áhyggjur af framtíðinni
Heilu byggðirnar þurrkuðust út þegar vatnselgurinn æddi áfram, þar á meðal fjöldi skólabygginga. Shrestha segir UNICEF hafa miklar áhyggjur af því.
„Skólarnir veita ekki bara menntun, þeir eru einnig mikilvægur stuðningur. Þeir eru mikilvægir fyrir daglega rútínu, til að eignast vini. Við vinnum svo að því ásamt yfirvöldum að koma upp öruggum svæðum þar sem börnin og fjölskyldurnar geta dvalið, haft samskipti og fengið útrás og byrjað að jafna sig á þessum gríðarlega harmleik.“
Fólk á hamfarasvæðum hugsar núna um að lifa af en hefur líka miklar áhyggjur af framtíðinni.
„Hvert eiga þau að fara? Þau eiga ekki heimili lengur. Hvernig á að sjá fyrir sér? Þau hafa misst lífsviðurværið. Misst persónulegar eigur sínar og fasteignir. Svo að það eru þessi áhyggjuefni til lengri tíma og einnig nú. Það er snúið að gera sér almennilega grein fyrir því á vettvangi.“
