Fram undir 1980 hafði efnahagsstjórn Íslands aðallega byggst á nokkuð reglubundnum gengisfellingum. Krónan var orðin illa löskuð á þessum trakteringum og hlutverk Seðlabankans aðallega að láta hanna nýja peningaseðla og mynt. Muniði eftir álkrónunni? Þá hugsuðu þáverandi ráðamenn með sér: Nei, þetta gengur ekki lengur. Nú byrjum við á núlli, eða réttara sagt tveimur núllum. Klippum tvö núll aftan af krónunni og verðtryggjum allt heila klabbið. Verðtryggingin var himnasending fyrir lánveitendur en myllusteinn lántakenda og sparifjáreigenda, því löggjafinn bjó þannig um hnútana að sk.
Ari Kr. Sæmundsen skrifar: Langavitleysa
