Þá hafi hann ekki verið bær til þess að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Í ljósi þessa var hann sýknaður af ákæru um peningaþvætti í Landsrétti.
Landsréttur staðfesti sakfellingu Stefáns Blackburn, Lúkasar Geirs Ingvarssonar og Matthíasar Björns Erlingssonar fyrir frelsissviptingu, rán og að hafa orðið Hjörleifi að bana. Á sama tíma stytti Landsréttur dóm Lúkasar og Stefáns um eitt ár, úr sautján árum í sextán. Fangelsisdómur Mattíasar var styttur úr fjórtán árum í tólf. Landsréttur kvað upp dóm í Gufunesmálinu svokallaða á miðvikudag.
Látið foreldra vita
Sá sem var ákærður fyrir peningaþvætti kveðst hafa verið þvingaður til að gefa upp númer á bankareikningi sínum og óttast um líf sitt og fjölskyldu vegna ítrekaðra hótana Matthíasar og Lúkasar. Hann hafi sent upplýsingarnar til Matthíasar og sofnað eftir það.
Þegar hann vaknaði hafi Matthías verið búinn að hringja sex sinnum í hann auk þess sem hann hafi séð að búið var að leggja inn á hann þrjár milljónir króna. Hann hafi orðið mjög hræddur og lagt fjárhæðina inn á reikning Matthíasar að hans beiðni.
Hinn ákærði, sem er ekki nafngreindur í dómi Landsréttar, hafi séð að greiðslan hafi komið frá reikningi Hjörleifs sem hann kvaðst ekki þekkja. Hann hafi síðan látið foreldra sína vita og haft samband við lögreglu vegna málsins.
„Kvaðst ákærði hafa metið það svo að hann ætti ekki annarra úrkosta, einkum vegna þess hve hræddur hann var. Neitaði ákærði því að hafa samþykkt að fá þessa fjármuni inn á reikninginn hjá sér. Hann hefði veitt upplýsingarnar og millifærslan komið á reikninginn hans á meðan hann svaf.
Þegar hann hefði orðið þess var hefði óðagot komið yfir hann og hann hringt í meðákærða Matthías Björn sem hefði sagt honum að leggja peningana inn á sig. Neitaði ákærði því að hafa vitað að um illa fengið fé væri að ræða þegar hann gaf bankaupplýsingarnar. Hann kvaðst ekki hafa spurt að því hvaðan peningarnir kæmu heldur aðeins tekið við skipunum sem honum hefðu verið gefnar,“ segir í dómi Landsréttar.
Eigi stoð í áliti sálfræðinga
Landsréttur taldi framburð ákærða trúverðugan, að hann hafi óttast meðákærðu og því gefið þeim bankaupplýsingarnar í óðagoti án þess að átta sig á þýðingu þeirra.
Framburðurinn eigi einnig „stoð í framlögðum sérfræðigögnum um andlegt atgervi ákærða og getu hans til að bregðast við krefjandi aðstæðum. Skortir því á að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hafi verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu,“ að því er fram kemur í dómi Landsréttar.
Töldu sannað að nítján ára kona hafi átt hlutdeild í frelsissviptingu
Landsréttur taldi að þáttur ungrar konu í málinu uppfyllti skilyrði um hlutdeild í frelsissviptingu Hjörleifs og dæmdi hana í sex mánaða skilorðsbundið fangelsi. Hún hafði áður verið sýknuð í Héraðsdómi Suðurlands. Hún var nítján ára þegar brotið var framið.
Konan gekkst við því bæði fyrir héraðsdómi og Landsrétti að hafa, að beiðni Lúkasar Geirs, sett sig í samband við Hjörleif í því skyni að fá hann til að yfirgefa heimili sitt og fara í bifreið vitandi að til stæði að neyða hann með ólögmætum hætti til að láta af hendi fjármuni.
Landsréttur taldi ekki sannað að ásetningur konunnar hefði staðið til þess að Hjörleifur yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var hún því sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákæru.
